Zaloguj
Reklama

Alkoholizm

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • dr hab. n. med. Irena Krupka-Matuszczyk

Kategorie ICD:


Alkoholizm
Fot. medforum
(4)

Uzależnienie od alkoholu niesie z sobą nie tylko zagrożenie zdrowia. Jest to także problem społeczny.

Alkoholizm

Wyróżnia się dwa rodzaje zależności: psychiczną i fizyczną:

Zależność psychiczna to trudna do przezwyciężenia chęć przyjmowania środka, który powoduje zaburzenia psychiczne.

Zależność fizyczna to wystąpienie jednego z następujących zjawisk: tolerancji lub objawów abstynencyjnych. Tolerancja polega na konieczności zwiększenia dawki substancji psychoaktywnej ponieważ dotychczas przyjmowana przestała działać. Objawy abstynencyjne pojawiają się kiedy stężenie substancji psychoaktywnej we krwi obniża się i następują zaburzenia psychiczne będące wynikiem dekompensacji ośrodkowego układu nerwowego (OUN).

Alkohol

Alkohol powoduje zależność typu etanolowo-barbiturowego. Dotyczy ona środków działających depresyjnie na OUN. Wśród objawów abstynencyjnych charakterystyczne są drgawki. W przypadku alkoholu początkowo jest to zależność typu psychicznego. Z czasem rozwija się również zależność fizyczna. Ocenia się, że 15% osób, które pierwszy raz sięgnęły po alkohol odczuwa potrzebę ponownego picia.

Należy pamiętać, że zapach, który wyczuwa się od człowieka uzależnionego pochodzi z zanieczyszczeń zawartych w alkoholu.

Uzależnienie od alkoholu to:

  1. Codzienne picie ok. 0,5 l. mocnego alkoholu lub odpowiednika w celu utrzymania zadowalającego funkcjonowania
  2. Regularne picie sobotnio-niedzielne dużych ilości alkoholu
  3. Ciągi picia co najmniej dwu dniowe występujące naprzemiennie z okresami trzeźwości


Charakterystyczne zachowania dla osoby uzależnionej:

  • niemożność powstrzymania się od picia lub ograniczenia ilości alkoholu spożywanej jednorazowo
  • przerwy w życiorysie (ang. blockouts)
  • kontynuowanie picia pomimo istnienia choroby, która pogarsza się w następstwie picia
  • spożywanie alkoholi nie-konsumpcyjnych (np. spirytusu salicylowego, denaturatu)
  • nieświadomość przymusu picia
  • najwyższe miejsce alkoholu w hierarchii celów
  • tolerancja w pierwszym okresie picia, potem w wyniku zwolnienia procesów biodegradacji alkoholu w wątrobie (uszkodzenie wątroby) następuje zmniejszenie tolerancji alkoholu
  • objawy odstawienne po zaprzestaniu picia (drżenie poranne, nocne poty, wymioty poranne, drgawki, majaczenie drżennne)
  • pozorna trzeźwość przy utrzymywaniu się stężenia alkoholu we krwi (objaw tolerancji).


8 razy częściej uzależniają się od alkoholu mężczyźni. Najwięcej piją oni między 20-30 r.ż., kobiety zaś pomiędzy 30-40 r.ż.



fot. pantherstock


Zwykłe upojenie alkoholem

Proste upojenie alkoholem powoduje zmiany zachowania człowieka. Pojawiają się agresja, pobudzenie, obniżenie uwagi, chwiejność afektu, euforia lub smutek. Towarzyszyć temu mogą zamazana mowa i brak koordynacji ruchowej.

Cechy osobowości ulegają intensyfikacji (podejrzliwość w granicy może prowadzić do urojeń prześladowczych) lub pojawiają się cechy osobowości obce dotychczasowej tożsamości człowieka (np. skrytość przekształcić się może w otwartość i ekspansywność). Do częstych zjawisk należą zachowania kryminalne, wypadkowość oraz urazowość. Należy zwrócić uwagę, że objawy prostego upojenia alkoholem mogą przypominać objawy urazu głowy z np. krwiakiem podtwardówkowym.

Wyróżnia się kilka faz prostego upojenia alkoholem

Na początku następuje dezorganizacja procesów poznawczych, zaburzenia czynności zależnych od treningu i doświadczenia. Następnie objawy staja się zauważalne dla otoczenia (tzw. lekkie zatrucie). Do jego objawów należą nadmierna pewność siebie, zmiana nastroju (wybuchy gniewu oraz euforia), wygórowanie odruchów rdzeniowych (będące wynikiem uwolnienia ich spod wpływu wyższych ośrodków hamujących), podwyższenie progu odczuwania bólu, nudności, wymioty, niepokój, nadmierna aktywność. Ciężkie zatrucie powoduje osłupienie lub śpiączkę, hipotermię, powolny, głośny oddech, przyśpieszoną akcję serca, poszerzenie źrenic (niekoniecznie), wzrost ciśnienia śródczaszkowego. Śmierć występuje zwykle, kiedy upiciu towarzyszy uraz, zakażenie lub utrata przytomności trwająca dłużej niż 12 h.

Leczenie: W przypadku wystąpienia osłupienia lub śpiączki chory powinien mieć monitorowane czynności życiowe. Należy go trzymać w ciepłym otoczeniu. Podaje się mannitol i kortykosterydy. Pozostałe stany nie wymagają leczenia szpitalnego.

(4)
Reklama
Komentarze