Zaloguj
Reklama

Anoreksja i bulimia: kiedy jeden problem przechodzi w drugi

Anoreksja i bulimia: kiedy jeden problem przechodzi w drugi
Fot. Shutterstock
(0)

Anoreksja i bulimia są najbardziej znanymi zaburzeniami odżywiania. Obecnie wyróżniane są one jako osobne jednostki chorobowe, jednakże nie zawsze tak było – powodem takiej sytuacji zapewne był fakt, że część objawów jest wspólna dla obu tych schorzeń. U pacjenta w danej chwili może występować jedno z zaburzeń odżywiania, ale w międzyczasie diagnoza może ulegać zmianie: czy ma to jakiekolwiek znaczenie?

Anoreksja i bulimia: podobieństwa i różnice

Zasadniczy problem w przypadku wymienionych powyżej jednostek chorobowych jest ten sam: jest nim przeświadczenie (zwykle błędne) o posiadaniu nadmiernej masy ciała i związane z nim poczynania pacjentów, które mają służyć schudnięciu. Najprościej ująć istotę głównych zaburzeń odżywiania można w ten sposób: w anoreksji pacjenci unikają pożywienia, z kolei w przebiegu bulimii chorzy miewają epizody nadmiernego objadania się z następującymi po nich próbami zredukowania ilości składników pokarmowych, które to ulegną wchłonięciu z przewodu pokarmowego.

Powyżej wymienione informacje stanowią jednak bardzo duże uproszczenie. Kryteria diagnostyczne dotyczące zaburzeń odżywiania obecnie są dość jasne, jednak nie zawsze tak było. Jeszcze w latach 70. XX wieku bulimia nie była osobnym schorzeniem – traktowano ją bowiem jako podtyp anoreksji. Współcześnie jadłowstręt psychiczny i bulimia nadal pozostają jednak ze sobą w ścisłym związku: w przypadku pierwszego z wymienionych schorzeń wyróżnia się jego tzw. podtyp bulimiczny, w którym pacjenci przedstawiają zachowania raczej typowe dla bulimików.

Jedną z cech, na podstawie których można rozróżniać oba zaburzenia odżywiania, jest masa ciała pacjentów. W przypadku osób cierpiących na anoreksję jest ona zwykle znacznie poniżej oczekiwanej dla danego wieku i wzrostu normy, odmiennie jest natomiast u chorych na bulimię, u których masa ciała może być w granicach normy lub nawet nieznacznie ją przekraczać.


fot. panthermedia

Pacjent z anoreksją może rozwinąć bulimię i odwrotnie – jakie jest znaczenie takiej sytuacji?

Postawienie diagnozy jednego z zaburzeń odżywiania nie oznacza, że u pacjenta nie może wystąpić jakiś inny problem z tej grupy schorzeń. U anorektyków zaburzenie przeistaczać się może w bulimię. Z drugiej strony zauważa się, że u części pacjentów chorujących na bulimię w przeszłości występowały zaburzenia ze spektrum jadłowstrętu psychicznego.

Choć oba opisywane problemy związane są z nieprawidłowymi zachowaniami dotyczącymi żywienia, to jednak ich rozróżnianie jest zdecydowanie potrzebne. Jako przykład można podać tutaj sytuację, w której u osoby cierpiącej na anoreksję dochodzi do stopniowego wzrostu masy ciała. Najbliższe otoczenie takiego pacjenta może wtedy zacząć odczuwać ulgę – w końcu wydawać by się mogło, że ich bliski zdrowieje, tymczasem może on jednak nadal chorować i taka radość może być po prostu przedwczesna. W końcu, jak już wspomniano wcześniej, w przebiegu bulimii psychicznej chorzy miewają prawidłową lub nawet nadmierną masę ciała – przybieranie na masie przez osobę chorą na anoreksję może więc wcale nie oznaczać wyleczenia, a być związane z przekształceniem się jednego zaburzenia odżywiania w drugie. Na co więc powinno się zwracać szczególną uwagę, aby nie przeoczyć przekształcenia się jednego zaburzenia odżywiania w drugie?

(0)
Reklama
Komentarze