Zaloguj
Reklama

BORDERLINE. Jak żyć z osobą o skrajnych emocjach? - Paul T. Mason, Randi Kreger

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:


BORDERLINE. Jak żyć z osobą o skrajnych emocjach? - Paul T. Mason, Randi Kreger
Fot. wyd.GWP
(3)

Pozycja, która ukazała się na rynku wydawniczym GWP zasługuje na szczególną uwagę. Otóż, jest to pozycja, która zawiera szczegółowy opis zaburzenia zwanego borderline. Zaburzenie osobowości typu borderline, to nic innego jak osobowość chwiejna emocjonalnie.

Czym się owe zaburzenie charakteryzuje? Autorzy ukazują je w postaci zaburzenia osobowości, wahania nastroju, napadami gniewu i to nieraz intensywnego, niestabilnym obrazem siebie, silnym lękiem, zarówno przed odrzuceniem, jak i przed chronicznym uczuciem pustki.

W kryterium diagnostycznym ICD-10 używa się pojęcia osobowości chwiejnej emocjonalnie. Występuje ona u 75% kobiet. Możemy tu wyróżnić podtypy: impulsywny F60.30 oraz borderline F60.31. Pozycja ta stawia pytanie o przyczynę występowania tego typu zaburzenia. Odnajdziemy tu między innymi: zaniedbywanie dziecka przez rodziców, w szczególności brak więzi pomiędzy matką a dzieckiem, zbyt wielkie wymagania ze strony rodziców i opiekunów, przeżyte w dzieciństwie lęki i traumy, a także niekorzystne czynniki środowiskowe. Zakłada się również czynniki genetyczne. Książka ta, to swoisty podręcznik nie tylko o podłożu teoretycznym, lecz przede wszystkim praktycznym. Ukazuje historię osób, które zmagały się lub zmagają z borderline, najbliższe środowisko, w którym przebywają, ich wewnętrzny świat, wpływ zachowania na bliskich, znajomych i wszystkich osób w otoczeniu. Pozycja ta definiuje model deficytu, a więc niedorozwoju lub braku elementów osobowości, ego lub zaburzenie relacji z obiektem.

Podstawowym zadaniem, które odnajdziemy w książce, jest wzmocnienie struktury wewnętrznej poprzez kontakt z terapeutą. Nie można polegać na własnych siłach czy autoterapii. Niezbędna jest pomoc specjalisty. Upośledzone ja jest przyczyną powstania wybuchów wściekłości, agresji, braku zahamowań o podłożu narcystycznym. Według modelu biologicznego, borderline można skutecznie leczyć farmakologicznie. Osoby dotknięte zaburzeniem mają duży problem z tożsamością, problemy z identyfikacją seksualną oraz problemy interpersonalne. Stosują mechanizmy obronne w postaci ignorowania sprzeczności w postrzeganiu siebie, niezdolności do jednoczesnego przeżywania sprzecznych stanów emocjonalnych, łączeniu poszczególnych cech osobowości z pojęciami dobro – zło. Bywają impulsywni w rozmaitych sferach życia, większość z nich nadmiernie siebie kontroluje.


Korzystanie z różnego rodzaju używek, zaburzeń zachowań seksualnych i autodestrukcyjnych, stosowania samookaleczeń i przemocy prowadzi to nieraz do prób samobójczych. Tu widać niemoc radzenia sobie z różnego rodzaju lękami i stresem.


Autorzy ukazują negatywne afekty, jak depresję, przeżywaną złość, pustkę wewnętrzną, niepokój, zaburzone poczucie własnej wartości, niestabilne związki interpersonalne, brak bezpieczeństwa.

Uważam, iż pozycja BORDERLINE. Jak żyć z osobą o skrajnych emocjach? jest nieodzowną pomocą w odnalezieniu w sobie tegoż zaburzenia, jeżeli występuje. Pomaga w podjęciu decyzji o leczeniu, objaśnia i interpretuje mechanizmy obronne w celu lepszego dostosowania do rzeczywistości poprzez kontakt ze specjalistą. Jest bardzo przydatna dla osób z otoczenia, które również partycypują w wyprowadzeniu z tego zaburzenia. Koncentruje się na tematach emocjonalnych powstających w wyniku interakcji pomiędzy osobą dotkniętą borderline a terapeutą, który stymuluje największe zmiany.

To pozycja, która powinna znaleźć się w każdym domu, a także w bibliotekach, na półkach u psychologów klinicznych, psychiatrów, psychoterapeutów oraz w szkołach na wszystkich poziomach edukacyjnych. Pomaga stworzyć plan bezpieczeństwa, określić potrzeby i chronić dzieci przed zachowaniem typowym dla borderline. Słowo pomoc,  a więc książka, etc., to nie terapia, a jedynie kierunek do poradni specjalistycznej.

Nie można zignorować tego problemu, należy wyjść z lęku przed wyśmianiem, odejściem najbliższych oraz zagrożeniem własnego zdrowia lub życia. Prof. Święcicki uważa, iż rozpoznanie każdego rodzaju zaburzeń osobowości, także zaburzeń typu borderline, wymaga przeprowadzenia bardzo dokładnych badań psychologicznych i długotrwałej obserwacji. Ustalanie takich diagnoz na podstawie jednej czy kilku wizyt ambulatoryjnych jest niewłaściwe i może mieć niekorzystne konsekwencje dla pacjenta.Natomiast wszelkie autodiagnozy, czyli rozpoznawanie u siebie jakiejkolwiek patologii z zakresu psychiatrii na podstawie kwestionariuszy, kolorowych pism, Internetu, itp. jest pozbawione jakiegokolwiek sensu i jakiejkolwiek wartości.

Tak więc, niech ta pozycja będzie zobrazowaniem problematyki i zachętą do dalszego postępowania.


 

(3)
Reklama
Komentarze