Zaloguj
Reklama

Częstość występowania zaburzeń psychicznych w Stanach Zjednoczonych

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:


Częstość występowania zaburzeń psychicznych w Stanach Zjednoczonych
Fot. medforum
(0)

Badania epidemiologiczne oceniające występowanie problemów zdrowotnych w populacji służą planowaniu polityki zdrowotnej państw. Na ich podstawie oceniana jest nie tylko częstość poszczególnych chorób, ale również zapotrzebowanie na usługi medyczne w przyszłości, co wiąże się z funduszami, organizacją sieci placówek medycznych, kształceniem personelu.

Badania epidemiologiczne oceniające występowanie problemów zdrowotnych w populacji służą planowaniu polityki zdrowotnej państw. Na ich podstawie oceniana jest nie tylko częstość poszczególnych chorób, ale również zapotrzebowanie na usługi medyczne w przyszłości, co wiąże się z funduszami, organizacją sieci placówek medycznych, kształceniem personelu. W związku z powyższym wymagane jest zdobycie precyzyjnych danych, które posłużą jako punkt wyjścia przy projektowaniu programów zdrowotnych.
Jak dotąd w Polsce nie przeprowadzono badań epidemiologicznych dotyczących częstości występowania zaburzeń psychicznych obejmujących całą populację i przeprowadzonych z użyciem kryteriów diagnostycznych zawartych w ICD-10. W polskiej literaturze istnieją wyniki badań małych populacji i zazwyczaj oceniają występowanie poszczególnych jednostek chorobowych. Zaplanowanie i przeprowadzenie badań wymaga rozwiązania wielu problemów metodologicznych związanych z doborem odpowiednich narzędzi badawczych. Jest niezwykle istotnym aby uzyskane dane stanowiły odzwierciedlenie rzeczywistości, gdyż posłużą projektowaniu polityki zdrowotnej państwa.

W lutowym numerze „Archives of General Psychiatry” (Vol. 59 No. 2, February 2002) ukazał się artykuł dotyczący badań epidemiologicznych oceniających częstość występowania zaburzeń psychicznych w Stanach Zjednoczonych.
We wstępie autorzy podają dwa zasadnicze wyzwania stojące przed zajmującymi się epidemiologią zaburzeń psychicznych. Pierwszym są ograniczenia w zastosowaniu wyników z badań już przeprowadzonych w USA. Dotychczas wykorzystywano dane z The National Institute of Mental Health Epidemiologic Catchment Area Program (ECA) oraz National Co-morbidity Survey (NCS). Obydwa te badania wykazywały dużą częstość zaburzeń psychicznych i uzależnień ocenianej zarówno w skali zachorowalności jednorocznej, jak i ryzyka zachorowania w ciągu życia. Sugerowały mobilizację znacznych sił i środków w celu zapewnienia dostatecznej opieki pacjentom. W praktyce okazało się, że rzeczywiste zapotrzebowanie na usługi psychiatryczne stanowi tylko jedną trzecią postulowanego.
Drugie wyzwanie jest natury metodologicznej i powinno wyjaśnić rozbieżności w częstościach poszczególnych zaburzeń stwierdzanych w obu badaniach. Autorzy omawianej pracy sugerują możliwe wyjaśnienia tych rozbieżności. Po pierwsze w ECA użyto DSM-III, natomiast w NCS DSM-III-R, po drugie zastosowano nieco inne przedziały wiekowe. Kolejnymi przyczynami mogą być: zastosowanie różnych konstrukcji badania, inaczej stawianych pytań, wreszcie wybrane narzędzia mogą charakteryzować się różną czułością i swoistością. Możliwe jest, że zastosowane narzędzia były zbyt czułe i wykrywały objawy i zespoły spełniające kryteria, natomiast nie mające istotnego znaczenia klinicznego.

Pojęcie „istotności klinicznej” („clinical significance”) jest częścią definicji zaburzenia psychicznego w DSM począwszy od DSM-III. W DSM-IV zostało dalej rozwinięte i włączone do kryteriów diagnostycznych wielu zaburzeń obok kryteriów wcześniej istniejących. Nadal, pomimo niekwestionowanego znaczenia, nie doczekało się definicji i wskazówek jak powinno być stosowane. Jest to o tyle istotne, że w dużych badaniach populacyjnych bezpośrednia ocena kliniczna pacjenta jest rzadko stosowana ze względów organizacyjno-finansowych. W celu zebrania informacji stosuje się głównie ustrukturowane wywiady. Podobnie było w przypadku omawianych badań. W ECA użyto The Diagnostic Interview Schedule (DIS), natomiast w NCS zastosowano The Composite International Diagnostic Interview- wersję z University of Michigan (UM-CIDI).
ECA zostało przeprowadzone w latach 1980-85 w 5 miejscach w grupie 20861 osób powyżej 18 roku życia. Diagnozy psychiatryczne stawiano posługując się DSM-III. Badanym zadawano pytania oceniające znaczenie kliniczne objawów i dolegliwości, takie jak: Czy powiedziałeś lekarzowi o objawie/ach?; Czy powiedziałeś o objawie/ach innemu specjaliście?; Czy przyjmowałeś leki z powodu objawu/ów więcej niż jeden raz?; Czy objaw/wy wpływają znacząco na twoje życie lub aktywność w sposób znaczący?.
NCS było przekrojowym badaniem przeprowadzonym w grupie 8098 osób pomiędzy 15-54 r.ż w latach 1990-92. Diagnozy stawiano w oparciu o DSM-III-R. Badanym zadawano pytania oceniające kliniczne znaczenie odczuwanych objawów: Czy kiedykolwiek powiedziałeś o swoim objawie/ach innemu lekarzowi niż psychiatrze?; Czy kiedykolwiek odbyłeś wizytę u specjalisty zajmującego się psychiką z powodu objawu/ów?; Czy odbyłeś wizytę u jakiegokolwiek specjalisty z powodu objawu/ów?; Czy przyjmowałeś leki z powodu objawu/ów?; Jak mocno objaw/wy ingerują w twoje życie – mocno, trochę, niewiele, wcale?.
Pomimo, że pytania w obu badaniach mogą wydawać się podobne to sposób ich zadania był odmienny, używano innych algorytmów, a ponadto nie były stosowane w obu tych badaniach w stosunku do tych samych chorób. Omawiana praca zawiera szczegółowe informacje dotyczące metodologii, wyników i różnic pomiędzy tymi badaniami.

William E. Narrow i wsp. postanowili dokonać analizy wyników obu wzmiankowanych badań z użyciem przez siebie skonstruowanych algorytmów, tak aby uzyskane wyniki uwzględniały znaczenie kliniczne ocenianych objawów. Zdaniem badaczy pozwoliło to uzyskać częstość zaburzeń psychicznych i uzależnień, które należy brać pod uwagę jako odzwierciedlających stan rzeczywisty. Otrzymane wyniki różnią się od wyjściowych poddanych analizie i są wyraźnie od nich niższe, przy czym redukcja częstości w różnym stopniu dotyczyła poszczególnych jednostek. Dane liczbowe umieszczono w licznych tabelach, co pozwala na bezpośrednie porównywanie wyników.
Badacze szeroko omawiają uzyskane wyniki, jako potwierdzenie słuszności założeń swego badania podając wskaźniki korzystania z usług opieki zdrowotnej, korelację częstości myśli i tendencji samobójczych z częstością występowania zaburzeń o znaczeniu klinicznym, wskaźniki niepełnosprawności.
W tym samym numerze „Archives of General Psychiatry” zamieszczono komentarz redakcyjny krytycznie oceniający omawianą pracę i będący kolejnym głosem w dyskusji nad kształtem badań epidemiologicznych w przyszłości.

Częstość zaburzeń psychicznych w USA (dane z NCS i ECA; uwzględniono kryterium znaczenia klinicznego). Cyt. z William E. Narrow et al. “Revised Prevalence Estimates of Mental Disorders in the United States“ Archives of General Psychiatry Vol. 59 No. 2, February 2002



 

(Y)- liczebność populacji na dzień 1 lipca 1999 ( dane z US census – 202491000 osób); dla uogólnionego zaburzenia lękowego i zespołu stresu pourazowego ze względu na brak danych dla populacji powyżej 55 r.ż użyto szacowania jak dla populacji 18-54 rż;
X - zarówno w ECS i NCS nie oceniano częstości w populacji powyżej 55 rż.;
(#) - dane z NCS (wg. DSM-III);
($) - dane z ECS (wg. DSM-III);
(*) - w ECS częstość zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego bez innych towarzyszących zaburzeń lękowych wynosi 1,2 %;

Opracowano na podstawie:
William E. Narrow, MD, MPH; Donald S. Rae, MA; Lee N. Robins, PhD; Darrel A. Regier: Revised Prevalence Estimates of Mental Disorders in the United States. Using a Clinical Significance Criterion to Reconcile 2 Surveys' Estimates. Archives of General Psychiatry Vol. 59 No. 2, February 2002

Autor:
lek. Radosław Magierski
I Klinika Psychiatryczna AM w Łodzi

(0)
Reklama
Komentarze