Zaloguj
Reklama

Czym są zaburzenia schizoafektywne?

Czym są zaburzenia schizoafektywne?
Fot. panthermedia
(0)

Zaburzenia schizoafektywne stanowią tak naprawdę połączenie dwóch teoretycznie całkowicie odrębnych problemów, czyli schizofrenii i zaburzeń afektywnych (nastroju). Rozpoznawanie tej jednostki, ze względu właśnie na jej znaczne podobieństwo do innych schorzeń, wcale nie jest łatwe. Po czym więc można stwierdzić, że pacjent cierpi na zaburzenia schizoafektywne i na czym polega ich leczenie?

Reklama

Rozpoznawanie zaburzeń schizoafektywnych

W rozpoznawaniu zaburzeń schizoafektywnych największe znaczenie ma badanie psychiatryczne. Przed postawieniem takiej diagnozy niezbędne jest wyjątkowo wręcz uważne zbadanie pacjenta – rozpoznać zaburzenia schizoafektywne można dopiero wówczas, kiedy stwierdzi się u chorego występowanie zarówno zaburzeń psychotycznych, jak i zaburzeń nastroju. Istotne są jeszcze dwa aspekty: pierwszym z nich jest to, że zaburzenia schizoafektywne można rozpoznać tylko wtedy, kiedy istniejące u chorego dolegliwości nie pozwalają rozpoznać u niego ani schizofrenii, ani zaburzeń nastroju (w postaci czy to depresji, czy też choroby afektywnej dwubiegunowej). Innym ważnym aspektem jest to, że konieczne jest także przeprowadzenie diagnostyki różnicowej. Wśród jednostek, które mogą mieć nieco podobny do zaburzeń schizoafektywnych przebieg, wymienia się przede wszystkim:

  • zaburzenia urojeniowe,
  • zaburzenia psychiczne związane ze stosowaniem substancji psychoaktywnych,
  • zaburzenia nastroju z objawami psychotycznymi,
  • organiczne zaburzenia psychiczne (wynikające np. z zakażenia ośrodkowego układu nerwowego czy zaburzeń metabolicznych).

Leczenie zaburzeń schizoafektywnych: farmakoterapia, ale nie tylko

W leczeniu zaburzeń schizoafektywnych podstawowe znaczenie ma farmakoterapia. Główną grupą leków, która jest wykorzystywana w przypadku tej jednostki, są neuroleptyki (leki przeciwpsychotyczne), przede wszystkim drugiej generacji. Poza tymi środkami pacjentom zalecane są zwykle jednak i preparaty należące do innych grup lekowych – to jednak, jakie dokładnie leki zostaną zaproponowane choremu, zależne jest od tego, jakie konkretnie objawy dominują u niego. W sytuacji, gdy zaburzenia nastroju u pacjenta przybierają postać odpowiadającą zaburzeniom maniakalnym, wykorzystywane są preparaty z grupy leków stabilizujących nastrój, takie jak np. kwas walproinowy czy sole litu i karbamazepina. Wtedy zaś, gdy u pacjenta występują epizody odpowiadające depresji, stosowane są – wraz z lekami przeciwpsychotycznymi – leki antydepresyjne.

Farmakoterapia zdecydowanie nie jest jednak jedyną metodą leczenia zaburzeń schizoafektywnych. Rzeczywiście leki są istotne w poprawie stanu chorych, poza jednak nimi istotne bywają również psychoterapia oraz psychoedukacja. W rzadkich przypadkach – zwykle wtedy, gdy żadne inne metody nie przynoszą poprawy – pacjentom może być zalecana terapia elektrowstrząsowa.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Psychiatria. Red. M. Jarema, J. Rabe-Jabłońska. Wydawnictwo PZWL. Warszawa 2011.

Adres www źródła:

Kategorie ICD:


Reklama
(0)
Komentarze