Zaloguj
Reklama

Depresja poporodowa

Depresja poporodowa
Fot. ojoimages
(5)

Część kobiet, ok. 80%, przeżywa po porodzie (zazwyczaj ok. 3 dni po - gdy piersi zaczynają wytwarzać pokarm) krótkotrwałe pogorszenie nastroju połączone z płaczliwością i rozdrażnieniem...

Część kobiet, ok. 80%, przeżywa po porodzie (zazwyczaj ok. 3 dni po - gdy piersi zaczynają wytwarzać pokarm) krótkotrwałe pogorszenie nastroju połączone z płaczliwością i rozdrażnieniem. Ten nastrój - określany mianem smutku poporodowego - mija z reguły po kilku dniach.

U ok. 10% kobiet okres ten przedłuża się do miesiąca czy nawet roku przyjmując kształt depresji poporodowej. Jej objawy to:
· przeżywanie lęku i smutku
· poczucie bezwartościowości - obsesyjne myślenie, że jest się złą matką
· negatywne myśli na temat życia – że nigdy nie będzie już szczęśliwe i normalne
· brak poczucia bezpieczeństwa
· poczucie osamotnienia, połączone z przekonaniem, że nikt mnie nie rozumie i nikomu nie mogę przyznać się do tego co przeżywam. Co owocuje izolowaniem się od innych ludzi
· ataki paniki połączone z drżeniem rąk i palpitacjami, np. wtedy, gdy dziecko się budzi
· przerażenie, że mogłoby się coś zrobić dziecku.
· brak zainteresowania przyjemnościami, w tym życiem seksualnym
· kłopoty z koncentracją uwagi i z wykonywaniem codziennych czynności (zajmują one znacznie więcej czasu niż kiedyś)
· rozważania na temat śmierci

Przeżywanie tych stanów zazwyczaj wywołuje w kobiecie poczucie winy, któremu może towarzyszyć gniew lub próba kompensacji polegająca na przedkładaniu potrzeb dziecka nad swoje. Może się z tym wiązać również odsunięcie od partnera, a także pozostałych dzieci.

Na podstawie dotychczasowych badań wydaje się, że ryzyko wystąpienia zaburzeń depresyjnych okołoporodowych zwiększają: późniejszy wiek kobiety ale również bardzo młody wiek matki, stresujące wydarzenia w czasie ciąży (zarówno o charakterze pozytywnym jak i negatywnym), konfliktowa relacja z partnerem, wcześniejsze problemy emocjonalne, brak wsparcia ze strony bliskich, patologiczny przebieg ciąży, problemy zdrowotne dziecka, a także aktualne kłopoty życiowe np. związane z sytuacją materialną, obawą o pracę czy też samotnym wychowywaniem dziecka.
Jeśli objawy nie ustępują w ciągu kilku tygodni należy zwrócić się po profesjonalną pomoc – do lekarza psychiatry, psychologa lub psychoterapeuty. Ważne jest to ze względu na dobro kobiety, ale także jej nowonarodzonego dziecka, gdyż stany depresyjne utrudniają prawidłową relację z dzieckiem i mogą mieć negatywny wpływ na jego rozwój. Leczenie obejmuje psychoterapię, czasami potrzebne jest podanie leków przeciwdepresyjnych, pomocne bywa również uczestniczenie w grupach wsparcia skupiających kobiety z podobnymi trudnościami. Mniej więcej u jednej na 500 kobiet depresja przyjmuje tak ciężki przebieg, że wymaga hospitalizacji.

Ważne jest, żeby nie przedłużać czasu trwania depresji z obawy przed zwróceniem się o pomoc. Kobieta nie powinna się wstydzić swoich przeżyć, zaprzeczać trudnościom, gdyż to pogarsza tylko sytuację. Depresja poporodowa jest chorobą, którą się leczy. Podobnie jak leczenie innych problemów psychicznych wymaga to czasu, dlatego nie należy się martwić brakiem natychmiastowej poprawy, powinno uzbroić się w cierpliwość i zaangażować w terapię.
(5)
Reklama
Komentarze