Zaloguj
Reklama

Hafefobia, czyli lęk przed dotykiem

Hafefobia, czyli lęk przed dotykiem
Fot. medforum
(5)

Hafefobia to lęk przed dotykiem. O tym, że bardzo szybko doprowadzać ona może do trudności w codziennym funkcjonowaniu, przekonywać zapewne nie trzeba – przypadkowe dotknięcie przez innego człowieka może mieć miejsce chociażby w autobusie czy w sklepie. Co jednak doprowadza do hafefobii? Czy ten rodzaj fobii można jakoś wyleczyć?

Reklama

Rozpoznawanie hafefobii

Lęk przed dotykiem można stwierdzić u osoby, u której występują objawy hafefobii utrzymujące się przez minimum 6 miesięcy. Charakterystyczne dla tej fobii specyficznej jest również to, że obarczony nią pacjent unika sytuacji, w których mógłby on zetknąć się z czynnikiem prowokującym u niego występowanie lęku – w tym przypadku pacjent unika możliwości dotknięcia innego człowieka. Przy rozpoznawaniu zaburzenia bierze się pod uwagę również to, czy prowadzi ono do utrudnień w codziennym funkcjonowaniu pacjenta.

Konsekwencje hafefobii

Czym może skutkować hafefobia, tego zapewne łatwo się domyślić. Przez lęk przed dotykiem pacjentom może być trudno nawiązać trwalsze relacje uczuciowe – w końcu dotyk uznawany jest za jeden z podstawowych sposobów na okazywanie sobie czułości. Osobie z hafefobią ciężko może być również funkcjonować w każdej inne płaszczyźnie życia – z przypadkowym dotykiem zetknąć się można przecież czy to w pracy, czy też w szkole bądź w trakcie zakupów.

Ostatecznie skutkiem hafefobii może być to, że pacjent całkowicie zamknie się w swoim domu, byle tylko uniknąć możliwości zetknięcia się z innymi ludźmi. Stan ten tylko pozornie zapewnia pacjentowi bezpieczeństwo – finalnie odizolowanie się od innych ludzi sprzyja bowiem występowaniu coraz to kolejnych zaburzeń psychicznych, m.in. takich, jak zaburzenia depresyjne.

Leczenie hafefobii

Hafefobię szczęśliwie można leczyć. Do tego celu służy przede wszystkim psychoterapia – jedną z polecanych technik jest psychoterapia poznawczo-behawioralna. Pacjentom z lękiem przed dotykiem można również polecić także tzw. trening ekspozycyjny. Polega on na tym, że pacjent – w kontrolowanych warunkach – jest stopniowo eksponowany na czynnik wywołujący u niego lęk. W przypadku hafefobii czynnikiem tym jest lęk, trening ekspozycyjny przeprowadzany jest pod kontrolą terapeuty, który nie tylko stopniowo „dawkuje” czynnik budzący lęk, ale i tłumaczy pacjentowi jego reakcje – ostatecznie celem takiej terapii jest niejako „przyzwyczajenie” pacjenta do dotyku i sprawienie, że przestanie on budzić w nim lęk.

W wyjątkowych sytuacjach – m.in. przy często występujących napadach paniki – pacjentom z lękiem przed dotykiem zalecane jest leczenie farmakologiczne. Jako przykłady środków, które stosowane są u osób z hafefobią, podać można np. leki przeciwlękowe, preparaty antydepresyjne oraz środki z grupy beta-blokerów.

Piśmiennictwo
Reklama
(5)
Komentarze