Zaloguj
Reklama

Leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej

Leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej
Fot. Pantherstock
(3)

Choroba afektywna dwubiegunowa, inaczej zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaliczane jest tak naprawdę do zespołu zaburzeń charakteryzujących się występowaniem epizodów depresji, manii/hipomanii a także wymieszania tych epizodów.

Okresy te poprzedzielane są okresami remisji, czyli tzw. wyciszenia/ wycofania objawów. Choroba ta dotyka zarówno kobiet jak i mężczyzn, młodych bo około 35-40 roku życia. Kluczową rolę odgrywa szybkie i bardzo precyzyjne postawienie diagnozy (co nie zawsze jest proste, gdyż znamy kilka podtypów zaburzeń afektywnych dwubiegunowych). Diagnoza pozwala na włączenie dopasowanego do pacjenta leczenia. Pamiętajmy, iż osoba chora potrzebuje wsparcia i pomocy nie tylko ze strony specjalisty ale także rodziny i znajomych. Starajmy się nie oceniać jej zachowania gdyż nie jest ono wynikiem złośliwości lecz choroby.  
 
Znane sposoby leczenie choroby afektywnej dwubiegunowej


Postawienie jednoznacznej i pewnej diagnozy w przypadku choroby afektywnej dwubiegunowej pozwala na włączenie odpowiedniego leczenia. Musi być ono kontrolowane przez specjalistę- psychiatrę, psychoterapeutę i nie powinno się samemu zmieniać zaleceń.

W przypadku pogarszania stanu zdrowia pacjenta, jego niepokojącego zachowania konieczne jest zgłoszenie to lekarzowi prowadzącemu.

Podstawowym i najważniejszym celem leczenia jest wyciszenie lub całkowite zahamowanie niepokojących objawów, zapobieganie kolejnym nawrotom co z kolei pozwoli na normalne i samodzielne funkcjonowanie w życiu codziennym pacjenta. Leczenie w większości przypadków jest długotrwałe (kilka tygodni, miesięcy na nawet lat) zdarza się i tak, że pacjent przyjmuje leki do końca życia.

fot. pantherstock

Leczenie związane jest z przyjmowaniem leków zaleconych przez psychiatrę. Nigdy nie wolno zmieniać sposobu dawkowania leków, bądź podejmować decyzję o ich odstawieniu gdy pacjent twierdzi, iż czuje się lepiej. Taką decyzję podejmuje lekarz prowadzący.

Leki dostosowane są do stanu pacjenta oraz objawów mu towarzyszących (lękliwość, depresja, nadpobudliwość itp.). Kolejną bardzo ważną kwestią są rozmowy z pacjentem oraz jego najbliższymi i dostarczanie jak największej ilości wiedzy na temat choroby i jej przebiegu. Mogą to być zajęcia indywidualne, w grupie, w poradni czy w domu.

Ważne jest by osoby otaczające pacjenta wiedziały skąd biorą się jego często dziwne i nieprzewidywalne zachowania. Leczenie jest procesem złożonym i wymaga zaangażowania wszystkich osób a nie tylko samego pacjenta.
 

(3)
Reklama
Komentarze