Zaloguj
Reklama

Lęk

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • dr hab. n. med. Irena Krupka-Matuszczyk

Źródło tekstu:

  • Psychiatria On-Line

Adres www źródła:

Kategorie ICD:


Lęk
Fot. Panthermedia
(5)

Lęk wydaje się mieć kilkanaście twarzy. Może ostrzegać nas przed zagrożeniem, dodawać dreszczu życiu jak również zamieniać je w koszmar bez granic i uniemożliwiać codzienną egzystencję...

Co to jest lęk?

Lęk jest jedną z najczęściej przeżywanych emocji w życiu człowieka. Odczuwają go zarówno ludzie zdrowi, jak i ludzie cierpiący na rozmaite zaburzenia somatyczne (czyli dotyczące ciała) i psychiczne. Lęk można opisać jako odczuwanie nieuzasadnionych obaw lub zagrożenia o różnym nasileniu i różnym czasie trwania. Obawy te są zwykle nieuzasadnione przez sytuację, w jakiej znajduje się zlękniony człowiek.
Ocenia się, że 1 na 4 zdrowych ludzi w jakimś okresie swojego życia przeżywa lęk a około 1 na 10 cierpi na zaburzenia lękowe. Zaburzenia te występują częściej u kobiet. Najczęściej lęk występuje pomiędzy 20-30 rokiem życia.

Jaką postać mogą przybierać zaburzenia lękowe?

Jeżeli nasilenie lęku nie przekracza zdolności adaptacyjnych człowieka można mówić o lęku fizjologicznym (czyli mieszczącym się w granicach normy). Lęk fizjologiczny może pełnić funkcje pozytywne. Przykładowo może on ostrzegać przed niebezpieczeństwem lub mobilizować do działania wymagającego dużego lub długotrwałego wysiłku. Kiedy lęk przekracza zdolności adaptacyjne człowieka powoduje zaburzenia lękowe.
W przeszłości zaburzenia lękowe określane były jako nerwice. Według najnowszej 10 edycji międzynarodowej klasyfikacji chorób w grupie zaburzeń lękowych wyróżnia się różne fobie ( agorafobia, fobia społeczna, fobie specyficzne ), napady paniki, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, ostrą reakcję na stres, zespół stresu pourazowego, zaburzenia adaptacyjne, zaburzenia dysocjacyjne, zaburzenia somatyzacyjne, zaburzenia hipochondryczne, uporczywe bóle psychogenne, neurastenię i zaburzenie określane zespołem depresonalizacyjno-derealizacyjnym . Wszystkie te zaburzenia mają swoje charakterystyczne cechy są rozpoznawane przez psychiatrę.

Jak rozpoznać lęk?

Poza opisanym na początku nieprzyjemnym stanem psychicznym wyróżnia się inne objawy lęku. Objawy te same w sobie mogą być przyczyną niepokoju dla człowieka przeżywającego lęk.

Objawy lęku mogą przyjmować postać:

  • zawrotów głowy, braku równowagi, poczucia omdlewania lub oszołomienia,
  • poczucia dziwności, nierealności otoczenia lub siebie samego,
  • obawy o utratę kontroli nad sobą,
  • obawy przed nagłą śmiercią,
  • suchości w ustach,
  • trudności w połykaniu,
  • bólów w klatce piersiowej,
  • trudności w oddychaniu,
  • przyśpieszonego bicia lub kołatania serca,
  • nudności lub niespecyficznych dolegliwości w obrębie jamy brzusznej,
  • pocenia się,
  • drżenia lub dygotania,
  • dreszczy lub uderzeń gorąca,
  • drętwienia kończyn, świądu,
  • czerwienienia się (poczucia gorąca na policzkach),
  • nudności i obawy przed zwymiotowaniem,
  • nagłej potrzeby skorzystanie z ubikacji.

Na czym polega leczenie lęku?

Przy podejrzeniu zaburzeń lękowych należy zasięgnąć porady lekarskiej. Leczenie zaburzeń lękowych powinien prowadzić lekarz psychiatra. Dysponuje on szeroką gamą leków i metod terapeutycznych, które muszą być dostosowane do stanu pacjenta. Doraźnie można stosować preparaty ziołowe dostępne bez recepty, w przypadku jednak, kiedy objawy utrzymują się przez dłuższy okres czasu należy zwrócić się do lekarza psychiatry. Samodzielne przyjmowanie leków uspokajających w prostej drodze prowadzi do uzależnienia od nich! W leczeniu każdego zaburzenia lękowego zalecany jest również kontakt z psychoterapeutą.

(5)
Reklama
Komentarze