Zaloguj
Reklama

Lunatykowanie – symptomy i czynniki ryzyka

Lunatykowanie – symptomy i czynniki ryzyka
Fot. medforum
(5)

Lunatykowanie należy do tak zwanych parasomnii, czyli grupy zaburzeń związanych z występowaniem niepożądanych zachowań w czasie snu. Choć sama przypadłość nie jest groźna, to jednak lunatyk może przypadkiem wyrządzić sobie krzywdę podczas swojej nieuświadomionej przechadzki.

Kiedy mówimy o lunatykowaniu?

O lunatykowaniu mówimy wtedy, gdy osoba cierpiąca na to zaburzenie wstaje podczas snu i zaczyna na przykład chodzić lub wykonywać inne, nieprzewidywalne czynności, na przykład uciekać przed tym, co widzi we śnie, jednocześnie mówiąc albo krzycząc. Może również robić rzeczy, które są uznawane za czynności zwyczajowo wykonywane w ciągu dnia, jak ubieranie się czy jedzenie. Zdarza się także, że lunatycy robią rzeczy niepokojące lub wywołujące zakłopotanie, takie jak oddawanie moczu do kosza na śmieci lub wspinanie się po ścianach. W ekstremalnych przypadkach pacjenci mogą nawet prowadzić samochód czy wykonywać czynności seksualne. Zdarzają się przypadki zaatakowania osoby, która próbuje wybudzić ze snu i warto zaznaczyć, że występują one znacznie częściej u mężczyzn niż u kobiet. Charakterystyczne jest to, że osoby cierpiące na to zaburzenie nie pamiętają co wydarzyło się w czasie lunatykowania.

Epizody lunatykowania

Epizody lunatykowania najczęściej rozpoczynają się w pierwszej jednej trzeciej snu i pojawiają się z różną częstotliwością. Problem ten wielokrotnie odnotowuje się u dzieci, na dolegliwość tę cierpią zarówno dziewczynki, jak i chłopcy, najczęściej między 8 a 12 rokiem życia. Najczęściej nie wymaga ona leczenia, jedynie zwiększenia uwagi opiekujących się nimi dorosłych. U dorosłych problem może pojawić się w każdym wieku. Zaburzenie to jest w dużej mierze uwarunkowane genetycznie - jeżeli któreś z rodziców na nie cierpiało, szansa na pojawienie się u potomka może zwiększyć się nawet trzykrotnie. Niemniej jednak często lunatykowanie ma związek z innymi chorobami, takimi jak migreny, urazy głowy, nadprodukcja tyreotropiny, skutkiem udaru, nadużywania alkoholu, okresem przedmenstruacyjnym, stresem, zmianą środowiska, braniem niektórych leków, zapaleniem mózgu, obturacyjnym bezdechem sennym czy urazami głowy.

U dzieci problem lunatykowania na ogół znika sam, u dorosłych jednak zależy w dużej mierze od redukcji czynników, które go mogą wywoływać. Lekarz może skierować pacjenta na badanie polisomnograficzne pozwalające ustalić co może być przyczyną zaburzenia. Zasadniczo leczenie opiera się na wykluczeniu lub zmniejszeniu czynników wywołujących nocne spacerowanie. W skrajnych przypadkach lekarz może także przepisać benzodiazepiny lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne.

(5)
Reklama
Komentarze