Zaloguj
Reklama

Model powstawania objawów wytwórczych wg R.E. Hoffmana

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:


Model powstawania objawów wytwórczych wg R.E. Hoffmana
Fot. medforum
(5)

Ralph E. Hoffman zaproponował patofizjologiczny model powstawania objawów schizofrenii, nazwany przez niego social deaferentation hypothesis, co można próbować przetłumaczyć jako hipotezę pozbawienia dopływu informacji społecznych do mózgu.

Ralph E Hoffman zaproponował patofizjologiczny model powstawania objawów schizofrenii, nazwany przez niego social deaferentation hypothesis, co można próbować przetłumaczyć jako hipotezę pozbawienia dopływu informacji społecznych do mózgu. [1]
Jak pamiętamy włókna nerwowe prowadzą szlaki aferentne czyli dośrodkowe, doprowadzające informacje z narządów zmysłów do wyżej położonych ośrodków układu nerwowego (oraz w drugą stronę włókna odśrodkowe czyli eferentne).
Model ten bierze za podstawę anatomiczną „mózg społeczny” człowieka - to znaczy te wzajemnie połączone obszary mózgu, których funkcje obejmują rozumienie mówionego języka, emocjonalności, stanów psychicznych i intencji innych osób.
Model ten czyni analogię z pozbawieniem dopływu bodźców zmysłowych, w przypadku „odnerwienia” spowodowanego np. utratą kończyny, kiedy dochodzi do subiektywnego odczuwania jej fantomu.
Analogicznie hipoteza Hoffmana mówi, że masywne wycofanie społeczne/izolacja jednostki, która jest podatna na zachorowanie na schizofrenię, doprowadza do tego, że funkcje społeczne mózgu wytwarzają pozorne treści i znaczenia społeczne w formie złożonych, emocjonalnie angażujących omamów i urojeń, reprezentujących inne osoby lub działania.
Hoffman uzasadnia ta koncepcję znanym faktem, że w wielu przypadkach zachorowań na schizofrenię wycofanie społeczne znacznego stopnia poprzedza wystąpienie psychozy. W badaniach Hoffmana i wsp.[2] bardzo wielu pacjentów mających omamy słuchowe pamiętało bardzo szczegółowo pierwsze pojawienie się „głosów”, Pacjenci pytani o okoliczności ich pojawienia się bardzo często mówili o dramatycznym ograniczeniu interakcji społecznych przed rozpoczęciem się halucynacji. Typowe relacje mówiły o przeprowadzeniu się do nowego środowiska z utratą dotychczasowych znajomych, izolowaniu się w mieszkaniu, samotnym podróżowaniu. Taka zwiększona społeczna izolacja była relacjonowana w 70% przypadków. Podobne wyniki badań dotyczyły znaczenia czynników prodromalnych, gdzie społeczna izolacja poprzedzała wystąpienie zaburzeń z grupy schizofrenii 83% przypadków i tylko w 3% przypadków zaburzeń niepsychotycznych.
Pacjenci z omamami słuchowymi uważają swoje „głosy” za pochodzące ze specyficznych źródeł lub od osób, na które rozciągają znaczenie nadawane relacjom z osobami. Omamy nie są złożone z losowo dobranych słów, ale przeciwnie mają swoja charakterystykę (brzmią jak głos konkretnych, o innej od halucynującego tożsamości, osób). Także treść „głosów” zazwyczaj jest zindywidualizowana i ma emocjonalne znaczenie, czasami wciąga pacjenta w interakcyjny dialog. Pacjenci zazwyczaj opisują, że ich relacja z „głosami” jest osobista, nawet jeśli treść głosów bywa wulgarna lub nieprzyjemna.
Na poziomie neurobiologicznym zjawiska te mogą wiązać się z neuroplastycznością mózgu. Jedna ze zmian korowych związana z „odnerwieniem afferentnym” jest powstawanie nieprawidłowych połączeń w korze, które wypełniają utracony dopływ bodźców zmysłowych.

1. Hoffman R.E.: Auditory/verbal hallucinations, speech perceptron, neurocircuity and the social deafferentation hypothesis. Clinical EEG and Neuroscience, 2008;39: 87- 90.
2. Hoffman R.E., Varanko M., Gilmore J., Mishara A.L.: Experiential features used by patients with schizophrenia to differentiate ‚voices’ from ordinary verbal thought. Psychol Med, 2008; 38:1167-1176.

(5)
Reklama
Komentarze