Zaloguj
Reklama

Muzyka w działaniach terapeutycznych. Doświadczenia własne

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • prof.nadzw.ŚAM dr hab.n.med Irena Krupka-Matuszczyk

Kategorie ICD:


Muzyka w działaniach terapeutycznych. Doświadczenia własne
Fot. ojoimages
(5)

Muzykoterapia staje się ważnym narzędziem wspomagającym w leczeniu różnych schorzeń psychicznych. W ostatnich latach, w usprawnianiu chorych, coraz częściej stosuje nie tylko leczenie biologiczne czy tradycyjną psychoterapię. Rosnące znaczenie zaczynają odgrywać inne dziedziny, pozornie odległe od medycyny takie, jak: malarstwo, rzeźba (arteterapia), taniec (choreotereapia) oraz muzyka (muzykoterapia).

Pacjenci często narzekają na monotonię pobytu na oddziale czy w ośrodku rehabilitacyjnym. Dzięki arteterapii, choreoterapii i muzykoterapii tak być nie musi. Zastosowanie tych metod wpływa na urozmaicenie pobytu w szpitalu. Dzięki wielodyscyplinarnemu procesowi leczenia powrót pacjentów do zdrowia przebiega sprawniej i w przyjemniejszej atmosferze.
Nie ulega wątpliwości, że muzyka oddziaływuje na ludzi. Już w „Państwie” Platon wskazywał na skale, stopy rytmiczne i instrumenty, które należy stosować w celach wychowawczych, aby stać się bardziej „miękkim” lub „twardym”. W państwach Dalekiego Wschodu, w Indiach czy Chinach, już od tysiącleci wierzono, że różne zwroty melodyczne, rytmy czy barwa instrumentów mają wpływ na człowieka i na jego charakter. Stąd muzyka odgrywała bardzo ważną rolę w wychowaniu, poprzez wywoływanie określonych stanów emocjonalnych.
Każdy człowiek doświadcza w życiu wpływu muzyki na emocje. Może ona pobudzać do działania, do życia. Ale może też relaksować, uspokajać, czy nasuwać pewne wspomnienia.
Właśnie te walory muzyki wykorzystywane są w pracy z pacjentami w Klinice Psychiatrii i Psychoterapii ŚlAM w Katowicach. Ich zadaniem jest nie tylko uprzyjemnienie czasu bierną formą słuchania muzyki, ale także praca terapeutyczna z pacjentem. Połączenie muzykoterapii z choreoterapią i arteterapią sprawia, że zajęcia stają się dla uczestników bardziej urozmaicone i co za tym idzie bardziej interesujące.

Celem nadrzędnym muzykoterapii jest wspomaganie leczenia podstawowego poprzez terapeutyczne działanie muzyki. Celami szczegółowymi są wytyczne określone przez specyfikę oddziału, charakterystykę grup pacjentów oraz wspólne ustalenia między personelem. Aktualnie na oddziale klinicznym istnieje podział na grupę depresyjno-lękową i psychotyczną.
W pierwszej nacisk kładziony jest szczególnie na obniżenie lęku, napięcia psychofizycznego, podwyższenie nastroju i samoakceptacji, poprzez możliwość samorealizacji oraz integrację w stosunkach społecznych.

U osób z psychozą, oprócz wyżej wymienionych celów, istotne jest zwrócenie uwagi na rozwój umiejętności werbalizowania swoich stanów emocjonalnych, prawidłowy obraz ciała, kontakt z rzeczywistością oraz przełamanie bariery dotyku. W trakcie zajęć istotne jest zwracanie uwagi na różnorodność i atrakcyjność form terapeutycznych i położenie nacisku na zasadę „leczyć bawiąc”. Wykorzystywane są treningi behawioralne, program terapeutyczny o ascendendalnalnym kierunku nastroju, a także techniki projekcji muzycznej. Prowadzący wykorzystuje nie tylko samą muzykę, ale stosuje także integrowanie jej z innymi sztukami. Stąd pojawiają się elementy choreoterapii (taniec, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, improwizacje ruchowe przy muzyce), śpiewoterapii i arteterapii. Włączane są także różne formy zabaw.

Szczególną uwagę zwraca się na podejście idiograficzne do pacjenta, a co za tym idzie, w miarę możliwości na indywidualny dobór materiału muzycznego, zgodny zarówno ze specyfiką grupy, jak i jej uogólnionymi upodobaniami muzycznymi.
(5)
Reklama
Komentarze