Zaloguj
Reklama

Najważniejsze zasady postępowania z dzieckiem upośledzonym umysłowo

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:


Najważniejsze zasady postępowania z dzieckiem upośledzonym umysłowo
Fot. ojoimages
(1)

Upośledzenie umysłowe jest to stan charakteryzujący się istotnie niższym od przeciętnego ogólnym poziomem funkcjonowania intelektualnego i zaburzeniami w zakresie przystosowania społecznego. Jako istotne odchylenie od przeciętnej przyjmuje się, zgodnie z ustaleniami światowej Organizacji Zdrowia, wynik niższy od dwóch odchyleń standardowych w większości stosowanych testów inteligencji, a iloraz inteligencji ma wówczas wartość poniżej 70.

Upośledzenie umysłowe dziecka rozpoznajemy zatem gdy spełnione są dwa warunki:

  1. poziom funkcjonowania procesów orientacyjno-poznawczych, intelektualnych i wykonawczych jest istotnie niższy od przeciętnego;
  2. poziom dojrzałości społecznej, tempo nabywania wiadomości i umiejętności są niższe niż u większości jego rówieśników wychowujących się w tym środowisku.

To ostatnie określenie jest szczególnie użyteczne dla psychologa klinicznego. Pozwala ono bowiem na odróżnienie niedorozwoju umysłowego od zaniedbania pedagogicznego. Jeżeli bowiem wykażemy, że tempo uczenia się dziecka jest takie samo jak jego prawidłowo rozwijających się rówieśników pochodzących z tego samego środowiska, wówczas rozpoznamy zaniedbanie pedagogiczne i środowiskowe.

Upośledzenie umysłowe nie jest traktowane jako choroba, lecz jako skutek działania różnych czynników patogennych. Jest to stan nieodwracalny, który ma charakter kalectwa trwającego całe życie. Uwarunkowany jest polietiologicznie, co oznacza, że w poszczególnych przypadkach mogły mieć miejsce różne przyczyny zaburzeń (działały wielorakie czynniki patogenne, powodujące uszkodzenie c.u.n.) i odmienna była ich patogeneza (zmiany morfologiczne, biochemiczne i patofizjologiczne powstałe wskutek działania czynników patogennych). Wszystkie z omówionych czynników uszkadzających c.u.n. mogą być przyczyną upośledzenia umysłowego. Kwestią sporną jest natomiast to, czy przyczyny społeczne mogą je także warunkować. W ekstremalnych sytuacjach izolacji społecznej i deprywacji potrzeb psychicznych może dojść do upośledzenia umysłowego. Szczególnie u małych dzieci łatwo może dojść do zahamowania rozwoju umysłowego na tle niekorzystnych warunków środowiskowych. Przewlekła choroba somatyczna, kalectwo mogą być powodem ograniczenia dopływu informacji i doświadczeń, które decydują o rozwoju i mogą być przyczyną zaburzeń przejściowych lub trwałych.

(1)
Reklama
Komentarze