Zaloguj
Reklama

O publikacjach na temat hipnozy. Część 3

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • dr Lidia Zuber-Dzik

Źródło tekstu:

  • 1. Aleksandrowicz J. W. (1973). Hipnoza. Warszawa – Kraków. PWN.
    2. Brzeziński J. (1999). Metodologia badań psychologicznych. Warszawa. Wydawnictwo Naukowe PWN.
    3. Gapik L. (1984). Hipnoza i hipnoterapia. Warszawa. Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich.
    4. Gheorghiu V. A. (1985). Hipnoza. Warszawa. Wiedza Powszechna.
    5. Hewitt W. W. (1999). Hipnoza i autohipnoza. Jak osiągnąć inne stany świadomości. Konstancin – Jeziorna. Wydawnictwo Medium.
    6. Hunter M. E. (2000). Hipnoterapia. Twórcze podejście. Gdańsk. GWP.
    7. Kratochvil S. (1978). Psychoterapia. Kierunki, metody, badania. Warszawa. PWN.
    8. Niedźwieńska A. (1993). Autohipnoza - podstawowe problemy teoretyczne i metodologiczne. Przegląd Psychologiczny, 36, 4, 449-460.
    9. Rychwalska A., Włodarski A. (1999). Klucz do magazynu rzeczy zapomnianych. MAGAZYN nr 27 dodatek do Gazety Wyborczej nr 157, 1999.07.08.
    10. Siuta J. (2000) Hipnoza. W: Strelau J. (red.), Psychologia. Podręcznik akademicki. T 2. Gdańsk. GWP.
    11. Stawowska L. (2001). Reinkarnacja – życie po życiu. Bliżej zdrowia bliżej natury – dodatek do Dziennika Zachodniego, 2001.03.15.
    12. Wojtasiński Z. (1999). Między snem i jawą. Rzeczpospolita, 1999.07.29 .
    13. Wolberg L. R. (1975). Hipnoza. Warszawa. PWN.

Kategorie ATC:


O publikacjach na temat hipnozy. Część 3
Fot. medforum
(5)

Na rynku wydawniczym obecnych jest wiele pozycji dotyczących hipnozy. Celem niniejszej pracy jest podział tych publikacji, ułatwiający odróżnienie tekstów wartościowych od negatywnych. W trzeciej-ostatniej części cyklu przedstawiono krótki opis przykładowych artykułów dotyczących hipnozy.

Artykuły naukowe

Jest to grupa publikacji podobna do książek naukowych, różnicą jest forma wydania oraz, z reguły, jego rozmiar. Pozycje te są zwykle prezentacją badań przeprowadzonych przez autora, krótkim przedstawieniem danej problematyki, bądź zajęciem stanowiska w danej sprawie. Obecna jest tu naukowa argumentacja i wyraźna metodologia. Artykuły te publikowane są w specjalistycznej prasie naukowej.
Przykładem artykułu naukowego na temat hipnozy jest praca Agnieszki Niedźwieńskiej Autohipnoza – podstawowe problemy teoretyczne i metodologiczne (Niedźwieńska, 1993). Autorka opisuje w niej, w sposób rzetelny i wyczerpujący, zjawisko autohipnozy, jej naturę, ograniczenia i możliwości.

Artykuły popularnonaukowe

W tej grupie mieści się ogromna ilość artykułów, notatek, wywiadów prasowych. Ich celem jest popularyzowanie nauki, w tym przypadku hipnozy, informowanie społeczeństwa o najnowszych osiągnięciach i możliwościach, a także ukazywanie sensacji, tak dobrze sprzedającej się na rynku wydawniczym. Zazwyczaj nie ma tu miejsca na wyczerpujące opisanie tematu, pozostaje wiele niedomówień. Mimo wszystko artykuły te pozwalają dotrzeć do szerokiego grona czytelników, uświadomić, że zjawisko hipnozy istnieje i nie jest mitem. Rozwiewają też wiele nieporozumień i fałszywych stereotypów.
Przykładami mogą być w tym przypadku artykuły: Zbigniewa Wojtasińskiego Między snem i jawą zamieszczony w Rzeczypospoitej (Wojtasiński, 1999) oraz Agnieszki Rychwalskiej i Artura Włodarskiego Klucz do magazynu rzeczy zapomnianych z Gazety Wyborczej (Rychwalska, Włodarski, 1999). Wojtasiński w swym artykule prezentuje hipnozę jako skuteczną pomoc w medycynie oraz psychologii, jednak wyraźnie zaznacza, że jest ona jedynie jednym z elementów terapii, a ludzie reklamujący hipnozę jako proste panaceum na każdą dolegliwość, są oszustami. Krótko i przystępnie opisuje autor możliwości hipnozy oraz zagrożenia, które stwarzają niedoświadczeni hipnotyzerzy.
Rychwalska i Włodarski w swym obszernym artykule przedstawiają hipnozę w sposób znacznie bardziej wyczerpujący. Piszą rzetelnie, powołując się na opinie autorytetów naukowych. Skupiają się jednak przede wszystkim na wykorzystaniu hipnozy do wspierania pamięci.

Artykuły paranaukowe

Przy panującej dziś modzie na zjawiska paranormalne, na parapsychologię, astrologię czy okultyzm zrozumiała jest ilość publikacji paranaukowych na temat hipnozy. Poczynając od czasopism w całości poświęconych zjawiskom paranormalnym, na dobrej jakości dziennikach kończąc, wszędzie niemal natrafić może czytelnik na tego typu tekst. Grupa ludzi piszących takie artykuły jest liczna, są w niej zarówno dziennikarze tropiący tanią sensację, jak i ludzie zafascynowani atmosferą zjawisk paranormalnych a także głęboko przekonani o prawdziwości zamieszczanych informacji. Z takich artykułów dowiedzieć się można wielu nowości, o których świat naukowy nigdy nie słyszał, a także takich, które przez naukowców są wyraźnie dementowane.
Przykładem paranaukowego artykułu o hipnozie jest publikacja Lidii Stawowskiej Reinkarnacja – życie po życiu zamieszczona w dodatku o medycynie naturalnej do Dziennika Zachodniego (Stawowska, 2001). W artykule można przeczytać dokładny opis jednego z wielu przypadków „hipnozy reinkarnacyjnej”, przeprowadzonej rzekomo przez autorkę, co w literaturze naukowej tłumaczone jest działaniem sugestii.

Wnioski

Człowiek zainteresowany problematyką hipnozy i szukający publikacji na ten temat jest dziś zagrożony ogromną ilością tekstów niefachowych, przedstawiających stereotypową wizję hipnozy, nienaukowe podejście, czy wręcz błędy. Obok rzetelnych opracowań naukowych i tekstów popularnonaukowych, mnożą się wydawnictwa wiążące hipnozę ze zjawiskami paranormalnymi. Istnieją też podręczniki nakłaniające do prostej i szybkiej nauki hipnozy oraz do stosowania jej na szeroką skalę przez niewykwalifikowanych hipnotyzerów. Ważne jest, aby studenci, czy inni ludzie zainteresowani hipnozą potrafili odróżnić pozycje wartościowe od tych negatywnych, żeby nie szukali samemu, „po omacku”, lecz konsultowali książki z ludźmi kompetentnymi, a przede wszystkim, żeby wykazywali się sceptycyzmem i potrafili krytycznie ocenić daną publikację.
 

(5)
Reklama
Komentarze