Zaloguj
Reklama

Pacjent w szpitalu psychiatrycznym

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • dr n.med. Maciej Matuszczyk, psychiatra

Adres www źródła:

Kategorie ICD:


Pacjent w szpitalu psychiatrycznym
Fot. ojoimages
(4)

Jest wiele mitów na temat leczenia psychiatrycznego. Wśród społeczeństwa leczenie pacjenta w szpitalu psychiatrycznym najczęściej oznacza, pisząc kolokwialnie „wylądowanie w wariatkowie”, a przecież szpital psychiatryczny to taka sama placówka medyczna jak inne, tylko uwaga skupiona jest u pacjenta na jego „głowie”.

Jak się trafia do szpitala psychiatrycznego?

Do szpitala skierować pacjenta może lekarz ubezpieczenia zdrowotnego i z gabinetu prywatnego. Do psychiatry w ramach świadczeń finansowanych z NFZ nie potrzeba skierowania, choć do części poradni bywają kolejki. W ramach stacjonarnych świadczeń udzielanych pacjentowi, szpital zobowiązany jest do zapewnienia ubezpieczonemu bezpłatnych badań diagnostycznych i leków. W trakcie hospitalizacji  Świadczeniodawca nie może wystawiać pacjentowi recept na leki, preparaty diagnostyczne, wyroby medyczne do realizacji w aptekach ogólnodostępnych.

Ważność skierowania do szpitala wynosi 14 dni.  Bardzo istotnym elementem przyjęcia pacjenta na oddział jest jego pisemna zgoda, w przypadku osób nieletnich lub ubezwłasnowolnionych przyjęcie na oddział następuje poprzez pisemną zgodę jej przedstawiciela ustawowego.

W nagłych przypadkach osoby z zaburzeniami psychicznymi mogą być przyjęte na oddział psychiatryczny bez skierowania, musi to nastąpić jednakże po badaniu przez lekarza na izbie przyjęć.

Wydawanie opinii lekarskiej, świadectwa o stanie zdrowia jest możliwe tylko i wyłącznie po zbadaniu przez lekarza pacjenta.

Do szpitala psychiatrycznego może być również przyjęta bez zgody osoba w ściśle określonych sytuacjach. Z uwagi na to, że takie przyjęcie stanowi zawsze naruszenie wolności osobistej o słuszności przyjęcia zawsze orzeka sąd opiekuńczy. Poniżej przedstawiamy 3 sytuacje w których możliwie jest przyjęcie do szpitala bez zgody.

1. Jeśli dotychczasowe zachowanie osoba chorej psychicznie gdy wskazuje na to, że z powodu tej choroby zagraża bezpośrednio własnemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób.

2. Dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że z powodu zaburzeń psychicznych zagraża bezpośrednio swojemu życiu albo życiu lub zdrowiu innych osób, a zachodzą wątpliwości, czy jest ona chora psychicznie, może być przyjęta bez zgody do szpitala w celu wyjaśnienia tych wątpliwości. Pobyt w szpitalu nie może trwać dłużej niż 10 dni. 

3. Osoba, której dotychczasowe zachowanie wskazuje na to, że nieprzyjęcie do szpitala spowoduje znaczne pogorszenie stanu jej zdrowia psychicznego, bądź która jest niezdolna do samodzielnego zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, a uzasadnione jest przewidywanie, że leczenie w szpitalu psychiatrycznym przyniesie poprawę jej stanu zdrowia. O potrzebie przyjęcia do szpitala psychiatrycznego osoby w takim przypadku orzeka sąd opiekuńczy miejsca zamieszkania tej osoby - na wniosek jej małżonka, krewnych w linii prostej, rodzeństwa, jej przedstawiciela ustawowego lub osoby sprawującej nad nią faktyczną opiekę. W stosunku do osoby objętej oparciem społecznym, o którym mowa w art. 8, wniosek może zgłosić również organ do spraw pomocy społecznej (np. MOPS). Dotyczy to osób, którym z powodu choroby psychicznej grozi pogorszenie stanu zdrowia np. z powodu głodzenia się.

 

fot. pantherstock

Pacjent a rodzina

Nie jest łatwo zarówno bliskim, jak i osobom w otoczeniu czasem zrozumieć chorego. Zazwyczaj sposób rozmowy, a także sama forma jest trudniejsza niż w codziennej komunikacji z osobami, które nigdy nie doświadczyły choroby psychicznej. W zależności od tego, co pacjentowi dolega, stopień komunikacji z nim może być utrudniony. Przykładowo z osobą, u której nastąpiło zaostrzenie schizofrenii trudno się porozumieć, a w przypadku depresji chory w świadomie zrozumie co do niego mówimy, ale nie zmieni to jej negatywnego postrzegania siebie i otaczającego świata. Pamiętajmy zawsze, że leczenie psychiatryczne jeżeli jest konieczne w warunkach szpitalnych, musi odbyć się za zgodą chorego. Nikogo nie wolno przymusić do leczenia. Z wyjątkiem sytuacji opisanych na początku tego tekstu.

Specyfika zaburzeń psychicznych polega na tym, iż czasem chorzy nie dopuszczają do siebie myśli o chorobie. Uważają, że ich najbliżsi chcą ich skrzywdzić i kategorycznie nie zgadzają się na leczenie. Lekarze nazywają to brakiem wglądu czy krytycyzmu co do swojego stanu. Zdarza się, że czasem to co mówią ludzie w chorobie jest obraźliwe i niezrozumiałe dla otoczenia. Nie trafiają do niech często oczywistych i obiektwynych argumentów.

(4)
Reklama
Komentarze