Zaloguj
Reklama

Paranoja czyli obłęd, parafrenia i halucynoza

Autor/autorzy opracowania:


Paranoja czyli obłęd, parafrenia i halucynoza
Fot. medforum
(5)

W nowej klasyfikacji ICD 10 paranoja zaliczana jest do kategorii uporczywych utrwalone zaburzeń urojeniowych. Do tej samej grupy zalicza się opisaną poniżej parafrenię.

Paranoja

Charakterystyczne dla paranoi jest występowanie usystematyzowanych i logicznie ze sobą powiązanych urojeń. Nie towarzyszą im schizofreniczne cechy myślenia oraz omamy. Nie obserwujemy tutaj objawów osiowych schizofrenii (Bleuer) takich jak autyzm, rozszczepienie osobowości i życia emocjonalnego. Paranoja jest zaliczana do psychoz endogennych (tj. o niewyjaśnionej etiologii).
Ryzyko zachorowania na tą jednostkę chorobową w czasie życia wynosi 0,1%. Zaczyna się zwykle pomiędzy 35-45 r.ż., częściej występuje u kobiet, emigrantów, w środowisku wiejskim i u osób z niższym wykształceniem.
Paranoję należy odróżnić od reakcji paranoicznej, która może mieć podobne objawy, powstaje jednak w wyniku reakcji na sytuacją stresową.
Wyróżnia się tzw. paranoję indukowaną (czyli wg ICD 10 – udzielone zaburzenia urojeniowe.
Występuje ona w sytuacji, kiedy osoba stykająca się z chorym na schizofrenię lub z zaburzeniami urojeniowymi zaczyna objawiać objawy zaburzeń urojeniowych. Warunkami rozpoznania są:
- brak kontaktu tych osób przed rozwinięciem się choroby u jednej z nich
- silny związek emocjonalny łączący te osoby
- wyraźna dominacja (tzw. relacja pochyła) osoby u której najpierw rozwinęła się choroba nad osobą, u której rozpoznajemy indukowane zaburzenia urojeniowe.

Leczenie paranoi polega na podawaniu leków przeciwpsychotycznych. Najczęściej podawane leki to chloropromazyna, haloperydol. Można stosować neuroleptyk atypowy, np. risperidon. W stosunku do chorego powinno się wykazywać dużą dozę tolerancji, należy ograniczyć się do wyraźnego negowania prawdziwości treści wytwórczych bez omawiania ich i tłumaczenia ich nieprawdziwości, co zwykle nie przynosi pożądanego rezultatu.

Parafrenia (halucynoza)

Parafrenia to najogólniej mówiąc paranoja, której towarzyszą halucynacje. Inna nazwa to obłęd z omamami, parafrenia endogenna, przewlekłą lub prawdziwa. Wśród występujących omamów nie występują halucynacje wzrokowe, często spotyka się omamy słuchowe, smakowe, węchowe i dotykowe. Urojenia mają zwykle charakter prześladowczy i ksobny.
Choroba zaczyna się zwykle w 40-60 r.ż. Choroba może trwać długo, wymaga przewlekłego leczenia. Chorzy pomimo braku ostrych objawów mogą przez dłuższy czas być bezkrytyczni w stosunku do objawów psychopatologicznych z przeszłości.

Halucynoza (omamica)

Inaczej jest nazywana zespołem parafrenicznym. Wg klasyfikacji ICD 10 halucynoza należy do halucynozy organicznej. Oprócz wymienionych przy omawianiu parafrenii omamów mogą tutaj występować omamy wzrokowe. Zespoły parafreniczne mogą występować na podłożu niewydolności krążenia, chorób infekcyjnych, psychoz alkoholowych (halucynoza alkoholowa) i deprywacji sensorycznej (tzw. halucynoza oftalmopatyczna).

Sponsor projektu:

 

 

(5)
Reklama
Komentarze