Zaloguj
Reklama

Porównanie risperidonu i haloperidolu w zapobieganiu nawrotom schizofrenii

Autor/autorzy opracowania:

Adres www źródła:

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Porównanie risperidonu i haloperidolu w zapobieganiu nawrotom schizofrenii
Fot. medforum
(5)

Zapobieganie nawrotom jest podstawowym celem podtrzymującego leczenia pacjentów psychotycznych. Wśród pacjentów ze schizofrenią i psychozą schizoafektywną przeprowadzono długoterminowe porównanie w zapobieganiu nawrotom nowego, atypowego leku przeciwpsychotycznego risperidonu i starego, konwencjonalnego neuroleptyku haloperidolu.

Tłumaczenie artykułu z: New England Journal of Medicine, Vol. 346, No. 1, 16-22.

Streszczenie

Wprowadzenie
Zapobieganie nawrotom jest podstawowym celem podtrzymującego leczenia pacjentów psychotycznych. Wśród pacjentów ze schizofrenią i psychozą schizoafektywną przeprowadzono długoterminowe porównanie w zapobieganiu nawrotom nowego, atypowego leku przeciwpsychotycznego risperidonu i starego, konwencjonalnego neuroleptyku haloperidolu.

Metody
W podwójnie ślepym, prospektywnym badaniu, prowadzonym w 40 ośrodkach, wybrano losowo dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z rozpoznaniem schizofrenii lub psychozy schizoafektywnej, którzy byli w wyrównanym stanie. Następnie poddano ich kuracji zmiennymi dawkami risperidonu lub haloperidolu, która trwała minimum jeden rok.

Wyniki
Z grupy 397 pacjentów wybranych losowo, dwóch wykluczono, ponieważ nie otrzymali badanych leków; 30 pacjentów z jednego ośrodka wycofał sponsor, czyli Janssen Research Foundation, z powodu wątpliwości dotyczących rzetelności wyników. Średni okres trwania kuracji wynosił 364 dni w grupie otrzymującej risperidon i 238 dni w grupie otrzymującej haloperidol (P=0,02). Spośród 177 pacjentów wybranych do kuracji risperidonem i spośród 188 wybranych do kuracji haloperidolem, 44,1 procent i 52,7 procent, odpowiednio, przerwało kurację z powodów innych niż nawrót. Ocena stopnia ryzyka nawrotu przy końcu badania metodą Kaplan-Meiera, wynosiła 34 procent dla grupy risperidonowej i 60 procent dla haloperidolowej (P<0,001); współczynnik ryzyka nawrotu przy kuracji haloperidolem (model Coxa) wynosił 1,93 (95% przedział ufności (CI) od 1,33 do 2,80, P<0,001). Wczesne przerwanie kuracji z jakichkolwiek przyczyn było częstsze wśród pacjentów leczonych haloperidolem (współczynnik ryzyka, 1,52; 95% CI od 1,18 do 1,96). Wśród pacjentów z grupy risperidonowej stwierdzono znaczniejsze zmniejszenie nasilenia objawów psychotycznych i ubocznych objawów pozapiramidowych, niż w grupie haloperidolowej.

Wnioski
Dorośli pacjenci ambulatoryjni z klinicznie wyrównaną schizofrenią lub psychozą schizoafektywną mają mniejsze ryzyko nawrotu kiedy są leczeni risperidonem niż kiedy przyjmują haloperidol.
(N Engl J Med. 2002; 346: 16-22).

__________________________________________



SCHIZOFRENIA jest przewlekłą chorobą, której rozpowszechnienie w Stanach Zjednoczonych wynosi 0,7 procent (1). Powoduje ona poważne fizyczne, społeczne i ekonomiczne konsekwencje (2). Jej ekonomiczne koszty, które ponosi społeczeństwo wyniosły w USA w 1990 roku 33 mld $ (3). Duża część tych kosztów była związana z psychotycznymi nawrotami choroby (4). Przebieg schizofrenii różni się (5), ale większość pacjentów ma przewlekły przebieg, z częstymi nawrotami charakteryzującymi się nasilaniem objawów psychotycznych i ponownymi hospitalizacjami. Kolejne nawroty mogą skracać czas następnych remisji, nasilać inwalidztwo i zwiększać lekooporność (6). Aby zapobiec nawrotom schizofrenii i psychozy schizoafektywnej, obowiązujące jest prowadzenie leczenia podtrzymującego lekami antypsychotycznymi (7). Niemniej jednak, rezultaty kuracji długoterminowych były przeważnie rozczarowywujące (8, 9).
Atypowe leki antypsychotyczne są antagonistami zarówno receptorów dopaminergicznych jak i serotoninergicznych w centralnym układzie nerwowym; odmiennie od konwencjonalnych środków, które działają przeważnie na receptory dopaminowe (10). Chociaż klasyfikowane jako kategoria leków, te atypowe środki (klozapina, risperidon, olanzapina i kwetiapina) różnią się profilami wiązań receptorowych (10) i klinicznym efektem działania. Niektórzy autorzy poddają w wątpliwość inne korzyści stosowania atypowych leków antypsychotycznych, poza lepszą tolerancją (11, 12) i namawiają do dalszego stosowania konwencjonalnych środków.
Wyniki badań krótkoterminowych wykazują, że wszystkie dostępne atypowe leki antypsychotyczne (klozapina, risperidon, olanzapina i kwetiapina) są bardziej efektywne w leczeniu objawów negatywnych schizofrenii, takich jak zanik związków społecznych i stępienie ekspresji emocji (13–16), niż konwencjonalny neuroleptyk haloperidol. W wielu badaniach z grupą kontrolną (17) oceniających leczenie objawów pozytywnych, jak halucynacje i urojenia, risperidon okazał się być lepszy od haloperidolu.
Autorzy obecnego badania postawili hipotezę, że kuracja risperidonem będzie skuteczniejsza od kuracji haloperidolem w obniżeniu ryzyka nawrotu, wśród ambulatoryjnych pacjentów ze schizofrenią i psychozą schizoafektywną.

METODY

Pacjenci
Zgodnie z kryteriami włączenia do badania kwalifikowano pacjentów w wieku od 18 do 65 roku życia. Rozpoznanie schizofrenii lub psychozy schizoafektywnej było zgodne z kryteriami diagnostycznymi zawartymi w DSM-IV (19). Dopuszczalne było leczenie w oddziałach psychiatrycznych całodobowych, dziennych, interwencji kryzysowej oraz pomocy krótkoterminowej udzielanej w ramach izby przyjęć, na 24 miesiące przed zakwalifikowaniem do badania. Wszyscy pacjenci przyjmowali stałe dawki neuroleptyków, przynajmniej na 30 dni przed przystąpieniem do badania. Przynajmniej na 30 dni przed badaniem przebywali pod tym samym adresem, a ich stan oceniony przez głównego badacza (w każdym ośrodku) był klinicznie wyrównany. W kryteriach wyłączających było współwystępowanie innego rozpoznania zgodnego z DSM-IV, z osi diagnostycznej I oraz rozpoznania z osi diagnostycznej II: osobowości granicznej, osobowości antyspołecznej, uzależnienia, istotnej klinicznie, nieustabilizowanej choroby somatycznej, aktualnego leczenia klozapiną, oporności na neuroleptyki (w wywiadzie), leczenia neuroleptykiem w formie depot (przed skriningiem). Wyłączeni byli również pacjenci z alergią na rispolept lub haloperidol, kobiety ciężarne oraz karmiące.
Protokół badania był zaakceptowany przez komisje etyczne w każdym ośrodku, zaś każdy pacjent lub jego prawny opiekun wyrażali pisemną zgodę na udział w badaniu.

Postępowanie
W okresie od maja 1996 roku do września 1998 roku pacjenci byli losowo wybrani do podwójnie ślepej próby z risperidonem (Risperdal, Janssen, Titusville, N.J.) lub haloperidolem (Haldol, Ortho-McNeil, Raritan, N.J.). W celu zredukowania możliwych objawów ubocznych związanych z odstawieniem leków, które pacjent przyjmował przed przystąpieniem do badania, dawki takich neuroleptyków były stopniowo obniżane w dniach od 1 do 7. W dniach od 1 do 3, dawka risperidonu rosła od 1mg do 4 mg/dziennie i dawka haloperidolu od 2 mg do 10 mg/dziennie. Oba leki były podawane raz dziennie. Mając na celu maksymalizację korzyści klinicznych i minimalizację objawów ubocznych od 8 dnia badacze w każdym ośrodku dostosowywali dawki identycznie wyglądających tabletek (granice dopuszczalnych dawek, risperidon od 2 mg do 8 mg/dziennie i haloperidol od 5 mg do 20 mg/dziennie). Niższe dawki (risperidon 1mg i haloperidol 2,5 mg/dziennie) były dopuszczone w rzadkich przypadkach. Do równoczesnego podawania dopuszczono jedynie: środki zobojętniające; paracetamol; propranolol, benzatropinę, biperiden lub procyklidynę na objawy pozapiramidowe spowodowane leczeniem; wodzian chloralu, zolpidem lub flurazepam na bezsenność; lorazepam na pobudzenie, w dawce nie wyższej niż 4 mg dziennie przez 4 dni w tygodniu.
Przez pierwszy miesiąc badania pacjenci byli oceniani co tydzień, a potem co cztery tygodnie, aż do końca rocznej kuracji. Z obawy przed przerwaniem leczenia i wypadnięciem z badania pacjenci, u których wystąpił nawrót mogli mieć zmieniony plan wizyt oceniających, ci u których wystąpił kolejny nawrót wypadali z badania.
Badacze i instytucje zaangażowane w przygotowanie badania mieli pełny dostęp do bazy wyników badań i byli włączeni w analizowanie i interpretację wyników. Taki sam dostęp mieli badacze z Janssen Research Foundation.

Ocena wyników
Policzono współczynnik nawrotów i okres do wystąpienia pierwszego nawrotu. Nawrót był definiowany po wystąpieniu następujących warunków: hospitalizacja psychiatryczna; nasilenie poziomu opieki psychiatrycznej (np. przejście z trybu leczenia ambulatoryjnego do dziennego) oraz wzrost punktacji o 25% w stosunku do badania wyjściowego w Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych (20), lub wzrost o 10 punktów w przypadku wyniku wyjściowego 40 lub mniej (możliwy do uzyskania wynik mieści się w granicach od 30 do 210 punktów – im wyższy wynik tym większe nasilenie objawów); dokonane samouszkodzenie; myśli samobójcze lub zabójcze, które zostały przez badacza ocenione jako istotnie groźne; zachowania agresywne ze skutkiem poważnego zranienia innej osoby lub zniszczenia własności; lub istotne pogorszenie kliniczne, którego efektem będzie zmiana oceny w Skali Ogólnej Oceny Klinicznej (Clinical Global Impressions Scale) na 6 („znacznie gorzej”) lub 7 („o wiele gorzej”). W skali tej można uzyskać od 1 do 7 punktów, gdzie 4 oznacza „bez zmian”, 1 do 3 polepszenie, zaś 5 do 7 pogorszenie (21). Wtórna ocena wyników zawierała ogólny wynik i ocenę pięciu składowych Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych (17), czyli objawów pozytywnych, objawów negatywnych, lęku-depresji, wrogości-podniecenia i zaburzonego myślenia.
Ocena bezpieczeństwa polegała na monitorowaniu objawów ubocznych, baterii standardowych testów laboratoryjnych, Ekg, badania fizykalnego. Objawy pozapiramidowe były oceniane przy pomocy Skali Oceny Objawów Pozapiramidowych (ogólna punktacja w granicach od 0 do 162 – wyższy wynik oznacza większe nasilenie objawów ubocznych) (22). Kwestionariusz pacjenta znajduje się w tej skali; punktacja mieści się w granicach od 0 do 36, gdzie wyższy wynik oznacza większe odczuwanie występowania objawów ubocznych.

Analiza statystyczna
Liczebność próby wybrano pod kątem możliwości znalezienia, po upływie jednego roku, 15% znamiennej różnicy wskaźnika nawrotów, z 80% mocą i dwustronnym poziomem istotności 0,05 (165 pacjentów w każdej grupie terapeutycznej). Liczebność próby została następnie zwiększona do 207 pacjentów, w każdej grupie, w celu obliczenia 20% wskaźnika wypadnięcia z badania z przyczyn innych niż nawrót. W czasie kuracji przynajmniej raz przeprowadzono podstawową analizę wszystkich randomizowanych przypadków. Wyjściowa charakterystyka i czas kuracji były porównywane pomiędzy obiema grupami przy pomocy metody analizy wariancji testem Cochran-Mantel-Haenszela (23). Czas kuracji i badanie kontrolne były reasumowane przy pomocy statystyki opisowej.
Różnice czasu do wystąpienia nawrotu pomiędzy grupami terapeutycznymi analizowano przy użyciu modelu Coxa i testu logarytmiczno-szeregowego (23). Wskaźniki ryzyka i obniżenia ryzyka (z odpowiednimi przedziałami ufności) ustalono używając modelu Coxa. Różnice pomiędzy grupami, w stopniu zmian punktacji Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych i Skali Objawów Pozapiramidowych, pomiędzy punktem wyjściowym i ostatnią oceną, oceniono przy pomocy analizy kowariancji. Wszystkie testy statystyczne były dwustronne.

Wyniki

W 40 ośrodkach, razem zakwalifikowano do badania 397 pacjentów. Zostali oni dobrani losowo do podwójnie ślepej kuracji risperidonem lub haloperidolem. Wyniki dwóch pacjentów wybranych do risperidonu wykluczono z analizy ponieważ nie otrzymali badanego leku. Wyniki 30 pacjentów z innego ośrodka zostały wycofane po kontroli Food and Drug Administration (FDA) z powodu niezgodności z protokołem badania. Decyzję podjął sponsor Janssen Research Foundation, w celu zachowania pełnej integralności wyników. Wydział podejmujący decyzję o wycofaniu wyników nie wiedział jaka była dystrybucja leków w wycofanej grupie pacjentów, nie wpłynęło to na wyniki końcowej analizy, której poddano wyniki pozostałych 365 pacjentów.

Charakterystyka pacjentów – tych, którzy ukończyli i tych, którzy wypadli z badania
Wśród 365 pacjentów w dwóch grupach lekowych było dużo podobieństw (Tabela 1). Większość pacjentów miało rozpoznaną schizofrenię, która trwała dłużej niż dziesięć lat. Średni okres kuracji wynosił w grupie risperidonu 364 dni (zakres od 3 do 799) i w grupie haloperidolu 238 dni (zakres od 4 do 794) (P=0,02 w analizie warancji).
Wskaźnik przedwczesnego przerwania kuracji badanym lekiem (z różnych powodów), był wyższy w grupie haloperidolu niż risperidonu (wskaźnik ryzyka 1,52; 95% CI od 1,18 do 1,96). Przyczyny przerywania leczenia, inne niż nawrót, były podobne w obu grupach lekowych: wybór pacjenta w 18,1% przy risperidonie i 17,6% przy haloperidolu; objawy uboczne odpowiednio 12,4% oraz 15,4%; nie wzięli udziału w badaniu kontrolnym, odpowiednio 5,1% i 4,8%; słabe zdyscyplinowanie 2,8% i 5,3%, nieadekwatny efekt w 1,1% i 3,7%; przyczyny administracyjne w 2,8% i 1,1%; inne powody w 1,7% i 4,8%.

Dawkowanie i Przestrzeganie Rygorów
Kuracji

Średnie odchylenie standardowe dziennej modalnej dawki risperidonu wynosił 4,9±1,9 mg i 11,7±5,0 mg haloperidolu. Modalna, dzienna dawka risperidonu była mniejsza niż 4 mg u 12,4% pacjentów, 4 do 6 mg u 68,4% pacjentów i 8 mg u 19,2%. Modalna, dzienna dawka haloperidolu wynosiła 2,5 do 5 mg u 19,1%
pacjentów, 7,5 do 10 mg u 44,1% i 15 do 20 mg u 36,7%.
Prawie wszyscy pacjenci przestrzegali rygorów kuracji, co potwierdzono przeliczając pigułki (97,0% pacjentów przyjmujących risperidon i 96,0% pacjentów przyjmujących haloperidol). Zdyscyplinowanie było również wysokie na 30 dni przed wystąpieniem nawrotów (95,3% z grupy risperidonu i 95,2% z grupu haloperidolu wykazało zdyscyplinowanie).










 



Wykres 1. Analiza metodą Kaplan-Meiera czasu nawrotu u pacjentów z grupy przyjmującej risperidon i przyjmującej haloperidol


Nawrót
Na koniec badania, 25,4 procent pacjentów przyjmujących risperidon (45 ze 177) i 39,9 procent pacjentów przyjmujących haloperidol (75 ze 188) miało nawrót (Wykres 1). Ocena ryzyka nawrotu metodą Kaplan-Meiera wynosiła 34 procent (95% CI od 28 do 43%) w grupie risperidonowej i 60 procent (95% CI od 50 do 70%) w grupie haloperidolowej (P<0,001). Pacjenci przyjmujący risperidon mieli zmniejszony wskaźnik ryzyka nawrotu o 48 procent (95% CI od 25–64%) w stosunku do przyjmujących haloperidol.
Ocena wskaźnika nawrotu metodą Kaplan-Maiera była podobna wśród pacjentów ze schizofrenią (34 procent dla grupy risperidonowej i 59 procent dla grupy haloperidolowej) i wśród pacjentów z psychozą schizoafektywną (34 procent i 62 procent, odpowiednio). Rodzaje nawrotów były podobne w obu grupach pacjentów: hospitalizacja psychiatryczna w 44% i 48%, odpowiednio; istotne kliniczne pogorszenie w 36% i 29%; wzrost poziomu opieki w 18% i 19%; myśli samobójcze i zabójcze w 2% i 4%.
Przed badaniem 25 procent pacjentów otrzymywało risperidon, 27 procent haloperidol i 48 procent inne konwencjonalne neuroleptyki.
W celu sprawdzenia efektu zmiany leczenia wśród tych wyrównanych klinicznie pacjentów ambulatoryjnych porównano pacjentów, którym zaordynowano nowe leczenie z pacjentami, którym nie zmieniono leczenia. Zmiana leczenia nie wpłynęła na wskaźnik nawrotów przy końcu badania; 29 procent pacjentów, których przestawiono z haloperidolu na risperidon miało nawrót, w porównaniu do 60 procent pacjentów przestawionych z risperidonu na haloperidol; 28 procent pacjentów, którzy kontynuowali kurację risperidonem miało nawrót i 60 procent pacjentów, którzy kontynuowali kurację haloperidolem.

Skale objawów
Ogólna redukcja objawów u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym była mniejsza, niż we wcześniejszych raportach z badań dotyczących pacjentów z ostrymi objawami schizofrenii. Widoczna była istotna różnica w ogólnym wyniku Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych oraz w czterech z pięciu podskalach ostatniego badania (Wykres 2), pomiędzy pacjentami przyjmującymi risperidon i przyjmującymi haloperidol. W grupie risperidonowej poprawa po roku lub po ostatniej ocenie, w porównaniu z punktem wyjściowym badania była widoczna w ogólnym wyniku i ocenach objawów pozytywnych, negatywnych, zaburzeń myślenia i lęku-depresji. W grupie haloperidolowej nie zaobserwowano w stosunku do punktu wyjściowego polepszenia poszczególnych objawów. Po pierwszym tygodniu podwójnie ślepej próby, badanie pacjentów przyjmujących risperidon wykazało istotną poprawę objawów w porównaniu z punktem wyjścia: zmiany w ogólnej punktacji Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych wyrażały się obniżeniem o 3,7 punktów dla risperidonu (P<0,001) i obniżeniem o 1,1 punktów dla haloperidolu (P=0,17).




 



Wykres 2. Średnie (±SD) zmiany, na przestrzeni całego badania, pacjentów przyjmujących rispolept i haloperidol w ogólnej i szczegółowej punktacji Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych Schizofrenii.
Wartość P pochodzi z analizy kowariancji. Poprawa w zakresie poszczególnych objawów pokazana jest jako negatywne zmiany w punktacji, a pogorszenie jako pozytywne zmiany w punktacji


Objawy pozapiramidowe
W grupie przyjmującej risperidon nasilenie objawów pozapiramidowych zmniejszyło się od początku do końca badania, natomiast w grupie przyjmującej haloperidol zwiększyło się (Tabela 2). Różnice pomiędzy obiema grupami były istotne w każdym punkcie Skali Objawów Pozapiramidowych. Leki antyparkinsonowskie były przepisywane przez kolejnych 30 dni, dwukrotnie częściej w trakcie kuracji haloperidolem (33 z 188 [17,6%]) niż risperidonem (16 z 177 [9,0%], P=0,02, Cochran-Mantel-Haenszel test). Wystąpienie późnych diskinez opisywano u jednego pacjenta przyjmującego risperidon (0,6%) i pięciu pacjentach przyjmujących haloperidol (2,7%).







Objawy uboczne i zmiany wagi ciała
Objawy uboczne rozpoznano u 89,8% pacjentów przyjmujących risperidon i 91,0% przyjmujących haloperidol. Objawami, które występowały u więcej niż 10% badanych, w przynajmniej jednej z grup były: senność (14% po risperidonie i 25% po haloperidolu), pobudzenie (10% i 18%, odpowiednio), hiperkinezja (5% i 20%). Średni przyrost wagi ciała u pacjentów po risperidonie wynosił 2,3 kg (podobnie jak w innych krótkoterminowych badaniach), zaś po haloperidolu średni ubytek wagi ciała wynosił 0,73 kg (P<0,001).

Dyskusja
Wśród pacjentów z klinicznie wyrównaną schizofrenią lub psychozą schizoafektywną ryzyko nawrotu było istotnie mniejsze podczas kuracji risperidonem niż podczas kuracji haloperidolem. Korzyści wynikające ze stosowania risperidonu były wyraźne. Średnie modalne dzienne dawki risperidonu (4,9 mg) i haloperidolu (11,7 mg) były podobne do stosowanych w praktyce klinicznej. Wskaźnik nawrotów wśród osób dostających haloperidol (39,9%) był podobny do ustalonego wcześniej wśród pacjentów dostających inne konwencjonalne neuroleptyki (4, 24).
Obniżone ryzyko nawrotów przy stosowaniu risperidonu może być związane z lepszą skutecznością leku, lepszą tolerancją lub obydwoma tymi czynnikami. Pacjenci leczeni risperidonem ujawniali zarówno wczesną, jak i późną poprawę ogólnych objawów oraz złagodzenie objawów pozapiramidowych. Odwrotnie, pacjenci leczeni haloperidolem ujawniali nieznaczne pogorszenie dotyczące zarówno objawów psychotycznych jak i pozapiramidowych. Wyniki te są podobne do wyników wcześniejszego ośmiotygodniowego porównawczego badania risperidonu i haloperidolu (14, 17). W obecnym badaniu przestrzeganie reżimu terapeutycznego, który może również wpływać na wskaźnik nawrotów (25), było podobne w obu grupach terapeutycznych. Korzystny wpływ risperidonu na poprawę funkcji poznawczych lub innych objawów schizofrenii, nie do końca ocenianych przy pomocy Skali Objawów Pozytywnych i Negatywnych, mógł również wpływać na redukcję współczynnika nawrotów.
Profil receptorowy i mechanizmy działania różnią się pomiędzy poszczególnymi neuroleptykami atypowymi (10). Dlatego leki te powinny być oceniane indywidualnie, pod względem ich zdolności zapobiegania nawrotom.
Dłuższy okres kuracji risperidonem niż haloperidolem wydaje się być rezultatem niższego współczynnika nawrotów wśród pacjentów przyjmujących risperidon, ponieważ proporcje innych czynników przerwania kuracji były podobne w obydwu grupach terapeutycznych. Analiza czasu do wystąpienia nawrotu (Wykres 1) wskazuje że przewaga korzyści stosowania risperidonu nad haloperidolem ujawnia się szybko i rośnie progresywnie w ciągu całego badania. Tak więc, pełna gama korzyści terapeutycznych wynikających ze stosowania leków antypsychotycznych powinna być oceniana po dłuższym okresie.
Ograniczeniem obecnego badania jest liczba pacjentów, którzy wypadli z próby. Mogło mieć na to wpływ, przypisanie do różnych grup terapeutycznych, chociaż przyczyny przerwania udziału w próbie nie różniły się pomiędzy grupami, zaś różnice w efektach kuracji ujawniały się wcześnie, konsekwentnie rosły i były istotne.
W obecnym badaniu, pacjenci z przewlekłą ale wyrównaną schizofrenią byli kwalifikowani losowo do kuracji, w przeciwieństwie do innych badań, w których pacjenci pomyślnie leczeni w krótkoterminowych próbach kontynuowali te same neuroleptyki (26, 27). Wyniki obecnego badania wykazują, że istotne obniżenie ryzyka nawrotu może być rezultatem stosowania risperidonu, nawet w porównaniu ze stosowaniem efektywnego konwencjonalnego neuroleptyku.

Badanie miało wsparcie Janssen Research Foundation. Dr Csernansky uzyskał badawczy grant i honoraria za wygłoszone wykłady z Janssen Research Foundation, Eli Lilly, AstraZeneca Pharmaceutica i Pfizer Pharmaceuticals. Dr Brenner uzyskał badawcze wsparcie z Janssen Research Foundation, Eli Lilly, AstraZeneca Pharmaceuticals i Pfizer Pharmaceuticals.

Następujący badacze wzięli udział w badaniu Risperidone-USA-79: F. Adan, Miami; D. Brown, Austin, Tex.; J. Chou, New York; C. Cohn, Houston; M. DePriest and B. Cole, Las Vegas; L. Dunn, Durham, N.C.; W. Goodman and M. Byerly, Gainesville, Fla.; A.I. Green and D.A. Klegon, Boston; R.M. Hamer and M. Menza, Piscataway, N.J.; M. Hamner, Charleston, S.C.; H. Harsch, Milwaukee; G.G. Jaskiw, Brecksville, Ohio; B. Johnson, Houston; A. Kiev, Englewood, N.J.; I.S. Kolin, Winter Park, Fla.; M.A. Knesevich, Dallas;
A. Kopelowicz, Mission Hills, Calif.; D. Levinson, Philadelphia; H.E. Logue, Birmingham, Ala.; M.J. Miller, Indianapolis; R. Nakra, Chesterfield, Mo.; G. Pahl, Oklahoma City; M. Plopper, San Diego, Calif.; S. Preskorn, Wichita, Kans.; G. Simpson, Los Angeles;
S. Strakowski, Cincinnati; M. Thomas, Denver; S.A. West, Orlando, Fla.; J. Yaryura-Tobias, Great Neck, N.Y.; and T.P. Yoo, Detroit.

REFERENCJE
1. Kendler KS, Gallagher TJ, Abelson JM, Kessler RC. Lifetime prevalence, demographic risk factors, and diagnostic validity of nonaffective psychosis as assessed in a US community sample: the National Comorbidity Survey. Arch Gen Psychiatry 1996; 53:1022-31.
2. Buckley PF. Treatment of schizophrenia: let’s talk dollars and sense. Am J Manag Care 1998;4:369-83. [Erratum, Am J Manag Care 1998;4:611]
3. Rice DP. The economic impact of schizophrenia. J Clin Psychiatry 1999;60:Suppl 1:4-6.
4. Weiden PJ, Olfson M. Cost of relapse in schizophrenia. Schizophr Bull 1995;21:419-29.
5. Andreasen NC. Symptoms, signs, and diagnosis of schizophrenia. Lancet 1995;346:477-81.
6. Wyatt RJ. Neuroleptics and the natural course of schizophrenia. Schizophr Bull 1991;17:325-51.
7. Kane JM. Pharmacologic treatment of schizophrenia. Biol Psychiatry 1999;46:1369-408.
8. Herz MI, Lamberti JS, Mintz J, et al. A program for relapse prevention in schizophrenia: a controlled study. Arch Gen Psychiatry 2000;57:277-83.
9. Ayuso-Gutiérrez JL, del Rio Vega J. Factors influencing relapse in the long-term course of schizophrenia. Schizophr Res 1997;28:199-206.
10. Richelson E. Preclinical pharmacology of neuroleptics: focus on new generation compounds. J. Clin Psychiatry 1996;57:Suppl 11:4-11.
11. Mattes JA. Risperidone: how good is he evidence for efficacy? Schizophr Bull 1997;23:155-61.
12. Idem. Olanzapine on trial. Am J Psychiatry 1998;155:153.
13. Kane J. Honigfeld G, Singer J, Meltzer H. Clozapine for the treatment-resistant schizophrenic: a double-blind comparison with chlorpromazine. Arch Gen Psychiatry 1998;45:789-96.
14. Marder SR, Meibach RC. Risperidone in the treatment of schizophrenia. Am J Psychiatry 1994;151:825-35.
15. Beasley CM Jr, Tollefson G, Tran P, Satterlee W, Sanger T, Hamilton S. Olanzapine versus placebo and haloperidol: acute phase results of the North American double-blind olanzapine trial. Neuropsychopharmacology 1996;14:111-23.
16. Arvanitis LAS, Miller BG. Multiple fixed doses of “Seroquel” (quetiapine) in patients with acute exacerbation of schizophrenia: a comparison with haloperidol and placebo. Biol Psychiatry 1997;42:233-46.
17. Marder SR, Davis JM, Chouinard G. The effects of risperidone on the five dimensions of schizophrenia derived by factor analysis: combined results of the North American trials. J Clin Psychiatry 1997;58:538-46. [Erratum, J Clin Psychiatry 1998;59:200].
18. Marder SR, Antipsychotic drugs and relapse prevention. Schizophr Res 1999;35:Suppl:S87-S92.
19. Diagnostic and statistical manual of mental disorders, 4th ed.: DSM-IV. Washington, D.C.: American Psychiatric Association, 1994.
20. Kay SR, Fiszbein A, Opler LA. The Positive and Negative Syndrome Scale (PANSS) for schizophrenia. Schizophr Bull 1987;13:261-76.
21. Guy W, ed. ECDEU assessment manual for psychopharmacology. Rev. ed. Rockville, Md.: National Institute of Mental Health, Psychopharmacology Research Branch, 1976. (DHEW publication no. (ADM) 76-338)
22. Chouinard G, Ross-Chouinard A, Annable L, Jones BD. Extrapyramidal Symptom Rating Scale. Can J Neurol Sci 1980;7:233. abstract.
23. Lang Ta, Secic M. How to report statistics in medicine: annotated guidelines for authors, editors, and reviewers. Philadelphia: Americam College of Physicians, 1997;249, 252.
24. Hogarty GE, Ulrich RF. The limitations of antipsychotic medication on schizophrenia relapse and adjustment and the contributions of psychosocial treatment. J Psychiatr Res 1998;32:243-50.
25. Fenton WS, Blyler CR, Heinssen RK. Determinants of medication compliance in schizophrenia: empirical and clinical findings. Schizophr Bull 1997;23:637-51.
26. Moller H-J, Gagiano CA, Addington DE, von Knorring L, Torres-Plank JF, Gaussares C. Long-term treatment of chronic schizophrenia with risperidone: an open-label, multicenter study of 386 patients. Int Clin Psychopharmacol 1998;13:99-106.
27. Dellva MA, Tran P, Tollefsen GD, Wentley AL, Beasley CM Jr. Standard olanzapine versus placebo and ineffective-dose olanzapine in the maintenance treatment of schizophrenia. Psychiatr Serv 1997;48:1571-7.
 
John G. Csernansky, M.D., Ramy Mahmoud, M.D., M.P.H., i Ronald Brenner, M.D.
(sponsor artykułu: Janssen-Cilag)
(5)
Reklama
Komentarze