Zaloguj
Reklama

Postrzeganie osób z ChAD-em przez innych

Postrzeganie osób z ChAD-em przez innych
Fot. ojoimages
(5)

Dziwne zachowanie czy choroba afektywna dwubiegunowa.

Wiele osób zastanawia się kiedy możemy mówić o chorobie afektywnej dwubiegunowej a kiedy mamy do czynienia z osobą o silnym charakterze, pewną siebie, nader spokojną, wycofaną z życia rodzinnego i kontaktów z przyjaciółmi.

Z całą pewnością nie powinno się diagnozować pacjenta samemu- do tego konieczne są specjalistyczne badania lekarskie oraz doświadczenie psychiatryczne. W niektórych przypadkach diagnoza choroby afektywnej dwubiegunowej nie jest prosta i może trwają dłuższy czas.
 
 Jak postrzegane są osoby z chorobą afektywną dwubiegunową?
Osoby dotknięte chorobą afektywną dwubiegunową nie mają wpływu na swoje zachowanie i nie potrafią go kontrolować, co nie oznacza że jest ono celowe oraz zamierzone. Chorobę tą charakteryzują epizody depresji (wycofania, braku energii życiowej, senności, lękliwości, zamknięcia w sobie, braku chęci do utrzymywania kontaktów z innymi osobami czy płaczliwości), okresy manii/ hipomanii (nadmierna pobudliwość ruchowa, wybuchowość, narzucanie innym swojego zdania i racji, nieadekwatne do sytuacji wybuchy śmiechem itp.) oraz epizody mieszane.


Osoby dotknięte ta chorobą bardzo często są oceniane i krytykowane przez innych. Często wiąże się to z brakiem zrozumienia co do zachowania, postępowania, wysławiania się i wiele innych. Starajmy się jednak nie oceniać i nie klasyfikować tych osób. To w jaki sposób w danym momencie się zachowują nie zależy bardzo często od nich, bez odpowiedniego leczenia i wsparcia bliskich nie są w stania sobie poradzić z chorobą. Kluczową rolę odgrywa zatem zdobycie jak największej wiedzy na temat choroby afektywnej dwubiegunowej, jej przebiegu oraz sposobów leczenia.

 fot. pahnterstock

Zrozumienie choroby jej etapów (pogorszenie stanu zdrowia oraz okresy remisji) pozwoli na lepsze zrozumienie pacjenta i jego potrzeb. Bardzo ważne jest to by rodzina, bliscy oraz znajomi wraz z pacjentem uczestniczyli na spotkaniach z terapeutą (indywidualnych, grupowych, w poradni czy w domu). Pacjenci uczą się tam m.in. kontroli własnych zachowań i emocji, zrozumienia przyczyn choroby, sposobu jej leczenia oraz okresów jej towarzyszących. 

Starajmy się także by nie oceniać i nie określać osób z chorobą afektywną dwubiegunową jako agresywnych, nadpobudliwych, niebezpiecznych czy wręcz przeciwnie jako wyłączonych z życia  rodzinnego, towarzyskiego, zawsze niezadowolonych, lękliwych i zamkniętych w sobie. Tego typu oceny są bardzo krzywdzące i niesprawiedliwe. Pamiętajmy, że mamy do czynienia z chorobą a nie świadomym, celowym, złośliwym zachowaniem ze strony pacjenta.
 

(5)
Reklama
Komentarze