Zaloguj
Reklama

Rola krótkiej interwencji psychologicznej u osób po samozatruciu.

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • British Medical Journal, 2001 July 21; 323(7305): 135

Adres www źródła:

Kategorie ICD:


Rola krótkiej interwencji psychologicznej u osób po samozatruciu.
Fot. ojoimages
(5)

Zamierzone samozatrucie jest jednym z głównych powodów przyjęć do szpitali w Wielkiej Brytanii. Zbadano jakie znaczenie dla tych pacjentów ma krótka psychodynamiczna interwencja psychologiczna w porównaniu ze standardowym postępowaniem. Wyniki pokazały zmniejszenie myśli samobójczych i epizodów samouszkodzeń, a także większe zadowolenie z otrzymanej opieki u pacjentów, którzy doświadczyli interwencji psychologicznej.

Omówienie artykułu: ‘Randomised controlled trial of brief psychological intervention after deliberate self poisoning’ Elspeth Guthrie et al; BMJ. 2001 July 21; 323(7305): 135.

 Niepokojącym jest fakt, że do 15% pacjentów trujących się, ostatecznie popełnia samobójstwo. Mimo iż samozatrucie jest jednym z najczęstszych powodów przyjęć do szpitali w Wielkiej Brytanii, system wsparcia dla tych osób jest słabo zorganizowany. Brakuje badań potwierdzających skuteczność konkretnych interwencji. Ponieważ 70% przypadków zamierzonych samouszkodzeń związane jest z problemami w relacjach, autorzy cytowanej publikacji postanowili sprawdzić skuteczność interpersonalnej interwencji. Badanie miało na celu stwierdzenie czy krótka terapia psychologiczna w porównaniu ze standardowym postępowaniem medycznym powoduje redukcję myśli samobójczych, zmniejszenie ciężkości objawów depresyjnych i liczby epizodów samouszkodzeń.

 W badaniu udział wzięło 119 pacjentów w wieku od 18 do 65 lat trafiających do Izby Przyjęć szpitala uniwersyteckiego po samozatruciu. Żaden z nich nie wymagał stacjonarnego leczenia psychiatrycznego, każdy miał swojego lekarza rodzinnego. Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup, które korzystały bądź nie korzystały z  krótkiej interwencji psychologicznej.

 Pacjenci z pierwszej grupy korzystali z interwencji psychologicznej obejmującej cztery 50-minutowe sesje raz w tygodniu. Spotkania odbywały się w domu pacjenta. Terapia oparta była na modelu opracowanym przez Hobsona, który ma potwierdzoną skuteczność w leczeniu depresji. Założeniem tej terapii jest rozpoznanie trudności w relacjach interpersonalnych, pomoc w ich rozwiązaniu i przez to zmniejszenie psychologicznego stresu. Prawidłowość zastosowania metody potwierdzano u wszystkich pacjentów za pomocą cotygodniowej superwizji, nagrywania sesji oraz wystandaryzowanych skal. Terapeuci w trakcie każdej sesji oceniali ryzyko samobójstwa, a także  pozostawali we współpracy z lekarzem rodzinnym danego pacjenta.

 Pacjenci z drugiej grupy otrzymali standardową opiekę, która w większości przypadków polegała na zbadaniu przez lekarza ogólnego lub lekarza psychiatrę w Izbie Przyjęć. Na podstawie tego badania około jedna trzecia pacjentów jest kierowana do leczenia psychiatrycznego ambulatoryjnego, niektórzy są kierowani do ośrodków leczących uzależnienia, a największa część do swojego lekarza rodzinnego. Rutynowo nie proponuje się pacjentom oddziaływań psychologicznych  ani psychoterapeutycznych.

 Pacjenci poddawani byli ocenie na początku badania, po miesiącu i po sześciu miesiącach. Wypełniali skalę Becka dla myśli samobójczych, która jest ważnym wskaźnikiem ryzyka samobójstwa, skalę depresji Becka oraz oceniali satysfakcję z otrzymanej opieki od 0 do 10. Ponadto pacjenci byli pytani o epizody samouszkodzeń każdego rodzaju w monitorowanym okresie.

 Wyniki pokazały, że pacjenci korzystający z psychoterapii zgłaszali na koniec badania mniejsze nasilenie myśli samobójczych, mniejsze nasilenie objawów depresyjnych oraz większą satysfakcję z otrzymanej opieki. Spośród 29 pacjentów, którzy w monitorowanym czasie dokonali ponownych samouszkodzeń, 5 należało do grupy korzystającej z psychoterapii a 17 do grupy standardowej. Częstość kontaktów z psychiatrą ( nie licząc kontaktów z psychoterapeutami pierwszej grupy) była w obu przypadkach podobna.

Tabela
Średnie wyniki w obu skalach Becka na początku badania, po miesiącu i po sześciu miesiącach.

 

Grupa korzystająca z psychoterapii

Grupa korzystająca ze standardowej opieki

Różnica miedzy średnimi  (95% przedział ufności)

P

Skala Becka dla myśli samobójczych

Początek badania (n=119)

15.9 (9.9)

14.3 (10.8)

1.6 (−2.2 to 5.4)

0.40

Po miesiącu (n=88)

10.3 (8.6)

12.4 (9.9)

−2.1 (−5.6 to 1.4)

0.22

Po sześciu miesiącach (n=95)

7.9 (8.6)

12.8 (10.4)

−4.9 (−8.2 to −1.6)

0.005

Skala depresji Becka

Początek badania (n=119)

30.2 (12.2)

28.5 (11.6)

1.7 (−2.6 to 6.0)

0.43

Po miesiącu (n=89)

21.3 (13.1)

22.8 (13.3)

−1.4 (−6.2 to 3.4)

0.55

Po sześciu miesiącach (n=95)

18.8 (13.5)

23.7 (12.6)

−5.0 (−9.7 to −0.3)

0.037

 Pacjenci trafiający do Izby Przyjęć po samozatruciu to poważny problem w Wielkiej Brytanii ale również i w Polsce. Trzeba zdawać sobie sprawę z wysokiego ryzyka popełnienia samobójstwa w tej grupie.Cytowane wyżej  badanie sugeruje jak skutecznie można interweniować i jaką pomoc warto zaproponować pacjentom po samozatruciu. Badanie to porusza również szerszy temat – zapotrzebowania na psychoterapię i jej skuteczności. W trakcie ostatniej dekady dowiedziono, że oddziaływania psychoterapeutyczne mogą być skuteczne w wielu powszechnych zaburzeniach psychicznych i zaburzeniach zachowania. Większość tych dowodów dotyczyła oddziaływań poznawczo-behawioralnych. Powyższe badanie wskazuje na skuteczność również psychodynamicznych interwencji. Można potraktować je jako kolejny krok do tego by debata dotycząca psychoterapii weszła w obszar medycyny opartej na dowodach (evidence-based medicine). Badania naukowe w tej dziedzinie powinny być prowadzone wieloośrodkowo i na dużych grupach. A debata czy psychoterapia działa, powinna zmienić się w pytanie jak konkretne oddziaływania psychoterapeutyczne skutkują w różnych klinicznych sytuacjach.

(5)
Reklama
Komentarze