Zaloguj
Reklama

Różne podejścia psychoterapeutyczne na przestrzeni XX wieku

Autor/autorzy opracowania:


Różne podejścia psychoterapeutyczne na przestrzeni XX wieku
Fot. ojoimages
(5)

Istnieją różne szkoły psychoterapeutyczne. Artykuł przybliża niektóre z nich, od słynnej psychoanalizy Zygmunta Freuda po podejście humanistyczne i terapię Miltona Ericksona. We wszystkich metodach psychoterapeutycznych chodzi jednak przede wszystkim o dobro i zdrowie pacjenta.

Psychoterapia polega na rozmowie pacjenta z psychoterapeutą. Kontakt z psychoterapeutą zaczyna się od kilku wstępnych spotkań indywidualnych, które mają charakter diagnostyczny – mają ustalić jaki rodzaj kłopotów dolega osobie zgłaszającej się. Po zebraniu odpowiednich informacji wystarczających do diagnozy, jeżeli psychoterapeuta uzna, że trudności pacjenta mogą być leczone psychoterapią, proponuje mu takową wraz z warunkami jej podjęcia. Rozmowa między psychoterapeutą a pacjentem daje temu drugiemu przyzwolenie do szczerego mówienia wszystkiego, co przychodzi mu do głowy. Mogą to być również treści wstydliwe, ukrywane w codziennym życiu.

Zadaniem psychoterapeuty jest pomoc okazana pacjentowi w dostrzeganiu w jego wypowiedziach śladów nieświadomych uczuć i pragnień. Interpretuje on to, co świadomie mówi lub przeżywa pacjent w kategoriach procesów nieświadomych. Interpretacja owa umożliwia wgląd czyli zrozumienie źródeł męczących pacjenta objawów. Zrozumienie to powinno odbywać się na poziomie: - poznawczym – intelektualnym zrozumieniu zależności między wydarzeniami a uczuciami (które zostały stłumione). - emocjonalnym- przeżyciu stłumionych uczuć Wgląd pozwala pacjentowi zrozumieć dlaczego pewne pragnienia i uczucia zostały zepchnięte do nieświadomości. Zadaniem terapeuty jest pomoc w zepchnięciu ich do świadomości. Podczas sesji terapeutycznych, psychoterapeuta nie mówi ani słowa o sobie.

Pozostawia to pacjentowi możliwość fantazjowania na temat psychoterapeuty. Dobrze jest, gdy psychoterapeuta pozostaje dla pacjenta postacią anonimową. Wszystko to dzieje się po to, by uczynić postać psychoterapeuty czystym ekranem dla projekcji i fantazji pacjenta (to one właśnie stanowią przedmiot pracy w psychoterapii). Anonimowość psychoterapeuty ma także znaczenie dla zjawiska tak zwanego przeniesienia. Oznacza ono przeżywanie drugiego człowieka w sposób, który opiera się na wcześniejszych doświadczeniach z kontaktów z innymi ludźmi, a nie na realnym kontakcie z aktualnie spotkaną osobą.

Omawianie owych relacji daje możliwość wglądu we wcześniejsze relacje, które nieraz są przyczyną cierpień pacjenta. Różne podejścia psychoterapeutyczne na przestrzeni XIX i XX wieku. Psychoterapia powstała na początku XX wieku, a za jej twórcę uznaje się wiedeńskiego lekarza Zygmunta Freuda. W ciągu stu lat rozwoju powstały różne nurty teoretyczne opisujące proces psychoterapii i różne podejścia do jej uprawiania. Podejście psychoanalityczne (Zygmunta Freuda) Jest nurtem najstarszym, najbardziej intensywną formą psychoterapii.

Jako źródło zaburzeń przyjmuje doświadczenia wczesnodziecięce. Celem leczenia psychoanalitycznego jest opisany wcześniej wgląd (odbywa się on dzięki interpretacji swobodnych skojarzeń pacjenta). Psychoanaliza Zygmunta Freuda opierała się na badaniu nieświadomości. Podejście behawioralno-poznawcze Powstało w latach 50 XX wieku w USA. Jest opozycyjnym nurtem wobec psychoanalizy. Opiera się na obserwacji nawyków i zachowań.

(5)
Reklama
Komentarze