Zaloguj
Reklama

Schizofrenia: Wyzwania w leczeniu

Źródło tekstu:

  • 1. NIH Publication No. 99-3517
    2. American Psychiatric Association “Practice Guideline for the Treatment of Patients With Schizophrenia” Supplement to Am J Psychiatry, 1997, 154, 4.
    3. www.nami.org/helpline/schizo.htm (accessed May 10, 2002)
    4. Kissling W, ed. “Guidelines for neuroleptic relapse prevention in schizophrenia. Berlin, Germany: Springer-Verlag, 1991.
    5. Davis JM, Matalon L, Watanabe MD, Blake L. Depot antipsychotic drugs: place in therapy. Drugs 1994; 47:741-73.
    6. Hogarty GE, Schooler NR, Ulrich R, Mussare F, Ferro P, Herron E. “Fluphenazine and social therapy in the aftercare of schizophrenic patients: relapse analyses of a two-year controlled study of fluphenazine decanoate and fluphenazine hydrochloride.” Arch Gen Psychiatry. 1979; 36:1283-1294.
    7. Walburn, J., et al. “Systematic Review of Patient and Nurse Attitudes to Depot Antipsychotic Medication.” Br J Psychiatry 2001; 179: 300-307.

Adres www źródła:

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Schizofrenia: Wyzwania w leczeniu
Fot. medforum
(0)

W Polsce na schizofrenię choruje ok 400 tys osób. Ok. 32% pacjentów szpitali psychiatrycznych to ludzie z tym rozpoznaniem. W artykule zaprezentowano fakty na temat tej choroby, a także w nowe nadzieje związane z wprowadzeniem na rynek pierwszego leku przeciwpsychotycznego II gen. o przedłużynym działaniu: Rispolept Consta.

Definicja i zapadalność

Schizofrenia jest zespołem biologicznych zaburzeń pracy mózgu, które poważnie upośledzają zdolność jasnego myślenia, nawiązywania relacji z ludźmi oraz produktywnego funkcjonowania w społeczeństwie.
Schizofrenia zwykle rozwija się w wieku dojrzewania lub pomiędzy 20-tym a 30-tym rokiem życia, choć pierwsze objawy mogą wystąpić również w późniejszym wieku.(1)
U większości mężczyzn choroba objawia się w wieku pomiędzy 16 a 25 lat, natomiast u większości kobiet objawy występują po raz pierwszy pomiędzy 23-tym a 36-tym rokiem życia.(2)
• Objawy schizofrenii dzieli się ogólnie na trzy rodzaje:
1. Objawy "pozytywne", nazwane tak, ponieważ można je opisać jako nienormalne zachowania lub sposoby myślenia, które pojawiają się "dodatkowo" w interakcji danej osoby ze światem. Należą do nich halucynacje (omamy) i urojenia natury wizualnej lub słuchowej (widzenie i słyszenie zjawisk, które nie istnieją).
2. Objawy "negatywne", nazwane tak, ponieważ można je opisać jako "brakujące" zachowania lub sposoby myślenia. Należy do nich stępienie emocji, niezdolność do rozpoczęcia i dokończenia czynności, upośledzenie mowy, wypowiedzi pozbawione treści oraz zanik zainteresowania życiem.
3. Dezorganizacja myślenia. Objawia się to najczęściej splątaniem myśli i mowy oraz irracjonalnymi zachowaniami.

Schizofrenia jest jedną z najpoważniejszych chorób psychicznych; około 10 proc. osób cierpiących na nią popełnia samobójstwo.(2) Choroba ta występuje względnie często; w skali światowej rozwija się u jednej osoby na sto przed ukończeniem 45 roku życia. Mężczyźni i kobiety są na nią narażeni w równymi stopniu.(2) Schizofrenia dotyka osób we wszystkich krajach, grupach społecznych i kręgach kulturowych.

Wyzwania w leczeniu

• Schizofrenia pozostaje chorobą nieuleczalną, jednakże jej objawy można kontrolować u większości pacjentów, pod warunkiem dostępu do właściwej terapii i przestrzegania reżimu przyjmowania leków – szczególnie w okresie pierwszej interwencji na początku rozwoju choroby. Według danych NAMI (National Alliance for the Mentally Ill – Krajowe stowarzyszenie na rzecz chorych psychicznie) skuteczność dostępnych obecnie terapii w schizofrenii sięga około 60 proc., w porównaniu do zaledwie 41 proc. – 52 proc. wśród pacjentów z chorobą serca(3).
• Jednakże powrót do najlepszego możliwego stanu zdrowia zależy od utrzymania ciągłości terapii. W przypadku przerwania terapii lekami przeciwpsychotycznymi, u około 75 proc. osób cierpiących na schizofrenię, które znajdowały się w remisji od co najmniej roku, nawrót choroby następuje w ciągu 12 do 18 miesięcy (4, 5);
• Niestety, szacuje się, że zaledwie 25 proc. osób cierpiących na schizofrenię przyjmuje leki w sposób ciągły i konsekwentny(6). Pacjenci przerywają przyjmowanie leków lub zaczynają przyjmować je nieregularnie z wielu powodów:
1. Niektóre osoby mają trudności z pamiętaniem o konieczności codziennego przyjmowana tabletek lub innych postaci leku, szczególnie gdy ich myślenie jest zdezorganizowane. Ponadto żyjąc w społeczeństwie, które stygmatyzuje choroby psychiczne,
a w szczególności leki antypsychotyczne, użytkownicy tych leków mogą starać się unikać manifestowania "symbolu" swojej choroby, czyli częstego przyjmowania pigułek.
2. Starsza generacja leków antypsychotycznych, zwanych "konwencjonalnymi" lub "typowymi" lekami antypsychotycznymi bywa jedynie częściowo skuteczna i może powodować częstsze występowanie poważnych neurologicznych działań niepożądanych niż nowsze, "atypowe" leki. Jednym z takich poważnych zaburzeń jest późniona dyskineza, będąca poważnym i nieodwracalnym zaburzeniem ruchu. W wyniku tego pacjenci mogą być bardziej skłonni do przerwania terapii aby uniknąć działań niepożądanych.
3. Po ustąpieniu objawów pacjenci znowu czują się dobrze i niekiedy zaczynają sądzić, że lekarstwo nie jest już im potrzebne – nie zdając sobie sprawy lub nie akceptując faktu, że schizofrenia jest chorobą "na całe życie", wymagającą nieustannego leczenia. Ponadto mogą pragnąć większej niezależności, zaś codzienną konieczność przyjmowania tabletek mogą traktować jako ograniczenie i nieprzyjemne przypomnienie o chorobie.

Alternatywy w kontrolowaniu choroby

• Jednym ze środków potencjalnie wspomagających rozwiązanie tych problemów jest lek antypsychotyczny o długotrwałym działaniu, wymagający rzadszego podawania i ułatwiający regularny kontakt pacjenta z lekarzem lub personelem medycznym.
• Wprowadzenie w latach 60-tych starszych, konwencjonalnych leków przeciwpsychotycznych w postaci domięśniowych zastrzyków o długotrwałym działaniu miało na celu rozwiązanie problemu nie stosowania się pacjentów do reżimu przyjmowania leków. Pod pewnymi względami rozwiązania te okazały się sukcesem. Wiele badań wykazuje że pacjenci preferują zastrzyki o długotrwałym działaniu nad leki przyjmowane doustnie.(7) Jednakże częstość występowania działań niepożądanych ze strony układu ruchu była w tym przypadku znaczącym czynnikiem negatywnym. Dalszym ograniczeniem jest fakt, że wspomniane wyżej postaci są przeważnie oparte na zawiesinach tłuszczowych, często wywołujących ból i/lub podrażnienia skóry w miejscu wykonywana zastrzyku. Rispolept Consta®, jest pierwszym "atypowym lekiem przeciwpsychotycznym nowej generacji dostępnym w postaci zastrzyku o długotrwałym działaniu.
• Zastąpienie codziennego przyjmowania tabletek zastrzykami o długotrwałym działaniu nie jest panaceum na niestosowanie się pacjentów do reżimu przyjmowania leków. Pacjent może nie stawić się na zastrzyk w klinice czy gabinecie lekarskim. Jednakże w przeciwieństwie do sytuacji, w której pacjent przyjmuje tabletki czy zawiesiny w warunkach domowych, niestawienie się na umówione spotkanie jest odnotowywane, co pozwala na skontaktowanie się z pacjentem lub jego rodziną.

(0)
Reklama
Komentarze