Zaloguj
Reklama

Sylwetki polskich psychiatrów: Kazimierz Dąbrowski cz.1

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1. Egzystencjalne myśli i aforyzmy – Kazimierz Dąbrowski, Jasna Polana periodyk humanistyczny, nr 1, 12 2010
    Polityka, nr 3, 1978
    2. Zapis rozmowy profesora Kazimierza Dąbrowskiego z aktorami Teatru Nowego

    Przypisy:

    [1]Polityka, nr 33 z 1978r.
    [2]Egzystencjalne myśli i aforyzmy – Kazimierz Dąbrowski, Jasna Polana periodyk humanistyczny, nr 1, 12 2010

Adres www źródła:


Sylwetki polskich psychiatrów: Kazimierz Dąbrowski cz.1
Fot. ojoimages
(0)

Smutek, niepewność, cierpienia, czy uczucia nazywane „lękiem egzystencjalnym” – są to wartości konstruktywne. Potrafić przeżywać - to wspaniała możliwość i nie wolno tego traktować jak nieprzystosowania. Jest to nieprzystosowanie pozytywne, wzbogacenie osobowości. [1]

Mocno dyskusyjne - to chyba najszybciej przychodzi do głowy, gdy czyta się takie słowa. Z jednej bowiem strony wydaje się, że ci, którzy cierpień doświadczyli, najgłębiej odczuwają szczęście, potrafią dostrzec je w rzeczach małych, codziennych. Z drugiej strony – długotrwały ból czy lęki działają obezwładniająco, powodują wycofanie z aktywności, stopniowe „wygasanie”. Jak więc rozumieć przytoczone słowa Kazimierza Dąbrowskiego, stanowiące niejako esencję jego teorii dezintegracji pozytywnej? Nieco światła może rzucić na to poznanie kolei jego losów.
Urodził się w roku 1902, w Klarowie koło Lublina. Musiał być niesłychanie głodny wiedzy, bo już będąc w liceum chodził na uniwersyteckie wykłady na wydziale polonistyki.  Po maturze – studia na polonistyce i równolegle - filozofii. Po ich ukończeniu, w roku 1926 przychodzi czas na medycynę, którą rozpoczął na Uniwersytecie Warszawskim, a ukończył już w Genewie. Tam też, w roku 1929 obronił pracę doktorską dotyczącą psychologicznych uwarunkowań samobójstwa. Później: studia podyplomowe z psychologii i pedagogiki oraz specjalizacja z zakresu psychologii i psychopatologii dziecięcej. Pomimo propozycji asystentury na Uniwersytecie Genewskim, Dąbrowski wraca do kraju i broni drugiego doktoratu – tym razem z filozofii w zakresie psychologii. Ta ilość kierunków i dróg rozwoju pokazuje chęć prawdziwego zgłębienia interesujących go zagadnień, ale też szerokie horyzonty myślowe. Chcąc zrozumieć ludzką naturę nie można pozostać w szufladce jednej tylko dyscypliny naukowej.

Dusza organizatora


Tą rozległą wiedzę w końcu zaczyna Dąbrowski wprowadzać w życie, organizując na warszawskim Grochowie poradnię dziecięcą oraz nieco później – Oddział Neuropsychiatrii Dziecięcej w jednym ze stołecznych szpitali. Jego praca budzi duże uznanie, dzięki czemu uzyskuje dwuletnie stypendium na dalszą naukę w Wiedniu i Paryżu. Okres ten wykorzystuje bardzo intensywnie – zdobywa tytuł psychoanalityka, pracuje w Klinice Neuropsychiatrii Dziecięcej; coraz bardziej dojrzewają jego poglądy dotyczące złożoności zaburzeń psychicznych. 1934 rok przynosi habilitację oraz wyjazd na roczne stypendium do Stanów Zjednoczonych.
Jeszcze przed wybuchem II wojny Dąbrowski powołuje do życia Ligę oraz Instytut Higieny Psychicznej. Zajmuje się w nich m.in. pracą badawczo-naukową, kliniczną oraz edukacyjną. Zakłada także Towarzystwo Odnowy Moralnej, którego celem była ochrona wartości oraz propagowanie wartości zdrowia psychicznego.


Po wybuchu wojny przenosi swą działalność do podwarszawskiego Zagórza – miejsca, z którym związany będzie już zawsze. Posiadłość miała być przeznaczona dla dzieci nerwowo chorych, jednak spełniała znacznie więcej funkcji. Tam Dąbrowski kontynuował swe prace; dodatkowo prowadził tajne nauczanie, ukrywał uciekinierów z getta, pomagał podziemnym organizacjom.
Po wojnie Dąbrowski wraca do Warszawy, wkrótce powstaje tu Wyższa Szkoła Higieny Psychicznej. Działalność wznawia Instytut i powstają jego filie: do 1948 roku jest już ich 12, dodatkowo 20 poradni. Były to działania unikalne w historii polskiej psychiatrii. Ich skala świadczy o jasnej wizji twórcy, ogromnej determinacji w dążeniu do celu, ale także – a może przede wszystkim – umiejętnościach pociągnięcia za sobą rzeszy ludzi. W tym wszystkim znajduje jeszcze czas na kolejną habilitację: tytuł uzyskuje na Uniwersytecie Wrocławskim. Działalność Dąbrowskiego dość szybko została zauważona przez władze, nieprzychylne wszelkim prywatnym inicjatywom. W 1949 roku zamknięto Instytut Higieny Psychicznej, w ‘52 – szkołę wyższą. Dąbrowski wraz z żoną zostają aresztowani na 18 miesięcy. Po odwilży zostaje zrehabilitowany i znów rozpoczyna działalność organizatorską. Pracuje również jako profesor w Polskiej Akademii Nauk, zajmuje się dydaktyką na KUL-u.

(0)
Reklama
Komentarze