Zaloguj
Reklama

Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu schizofrenii

Autor/autorzy opracowania:


Terapia poznawczo-behawioralna w leczeniu schizofrenii
Fot. Pantherstock
(3)

Stosowanie terapii ma w efekcie zmniejszyć objawy psychotyczne oraz poprawić funkcjonowanie pacjentów w życiu codziennym.

Chorzy dzięki terapii poznają chorobę, co ułatwia dostosowanie się do zaleceń lekarzy oraz przyspiesza proces leczenia.

Terapia urojeń polega na tym, że pokazuje się pacjentowi dowody na nieprawdziwość jego przekonać. Dąży się do tego, aby pacjent swoje postrzegania rozumiał jako jedną z hipotez, a nie jako absurd. W czasie terapii należy się skupić na dowodach, które są powodem urojeń. Pacjent powinien nabrać dystansu do swoich urojeń i chociaż na chwilę spojrzeć na dowody okiem innych ludzi. Pozwoli to na obniżenie poziomu wiary w urojenia.

Terapia powinna zacząć się od najsłabszych przekonać pacjenta, ponieważ są one łatwe do wyleczenia. W terapii tej dużo korzystniejsze jest prowadzenie dialogu sokratejskiego, czyli zadawanie pytań, których odpowiedzi nakierowują pacjenta, niż korygowanie wprost przekonać chorego.

Terapia halucynacji powinna rozpocząć się od znalezienia i identyfikacji sytuacji życiowych, które zapoczątkowały halucynacje, najczęściej halucynacje głosowe. Niemniej ważne są też wydarzenia sprzed wystąpienia halucynacji oraz to, jaki jest stosunek pacjenta do nich. Na początku należy się skupić na tym, co chory sądzi o halucynacjach. Następnie należy dyskutować z zarzutami,,głosów”, obalać ich prawdziwość stosując argumenty,,za i przeciw”.

fot. iStock

 

Terapia pomagająca w wypełnianiu zaleceń lekarza i lepszemu poznaniu choroby rozpoczyna się od zapoznania pacjenta z jego historią leczenia. Chory wyraża swój stosunek do leczenia a następnie łączy się nawroty choroby z przerwami w przyjmowaniu leków. Omawiane są negatywne doznania podczas farmakoterapii. W drugim etapie terapii pacjent mówi o swoich obawach dotyczących terapii. Chorzy często boją się uzależnienia od leków, utraty kontroli i osobowości, skutków ubocznych farmakoterapii.

Odstawianie leków spowodowane jest również przez to, że otoczenie osoby leczonej postrzega ją jako chorego (stygmatyzacja). Należy wtedy wytłumaczyć korzyści i wady leczenia, z podkreśleniem aspektów pozytywnych. Kolejny etap skupia się nad poczuciem stygmatyzacji. Porównuje się przyjmowanie leków do przyjmowania ich w chorobach somatycznych. Tłumaczy się pacjentowi, jak bardzo powszechne są choroby psychiczne, nawet u znanych osób.

Terapia poznawczo-behawioralna:

  • poprawa funkcji społecznych,
  • zmniejszenie poczucia stygmatyzacji,
  • szybszy powrót do zdrowia podczas ostrego epizodu choroby,
  • zmniejszenie natężenia objawów pozytywnych,
  • poprawa w zakresie halucynacji słuchowych.

Niestety efekty terapii maleją wraz z upływem czasu. Dlatego ważne jest, aby terapia trwała jak najdłużej i jak najczęściej była powtarzana. Wtedy nabyte umiejętności będą utrwalane a zmiany w myśleniu i funkcjonowaniu chorego będą się długo utrzymywać.

(3)
Reklama
Komentarze