Zaloguj
Reklama

Znikające ciała, czyli jak rozpoznać anoreksję...

Autor/autorzy opracowania:

Recenzenci:

  • dr med. Jarosław Kwiecień, specjalista pediatra, adiunkt I Katedry Pediatrii w Zabrzu Śląskiej AM

Kategorie ICD:


Znikające ciała, czyli jak rozpoznać anoreksję...
Fot. medforum
(4)

Artykuł przeznaczony dla rodziców przedstawiający w prosty sposób problematykę anoreksji, czyli jadłowstrętu psychicznego. Podkreślono znaczenie prawidłowego funkcjonowania rodziny oraz sygnały alarmowe, które powinny skłaniać do konsultacji z psychologiem i lekarzem.

„(...) Moja córka prawie nic nie... Gotuje nam często obiady, ale chyba sama ich nie próbuje. Najpierw przestała jeść mięso a teraz pieczywo i ziemniaki. Martwię się bardzo o nią. W ogóle stała się jakaś dziwna, nerwowa i bardzo dużo się uczy. Coraz rzadziej wychodzi gdzieś z koleżankami, za to siedzi nad książkami do późna w nocy. Nie wiem ile waży, bo nie chce mi powiedzieć, ale na pewno bardzo zeszczuplała (...)”

„(...) Ja nie wiem czy to anoreksja, ale ona wciąż ćwiczy, ponad tysiąc brzuszków dziennie. Poza tym ciągle uprawia jakieś sporty. Notuje swoje wagi i wiem, że chce schudnąć, chociaż jest naprawdę szczupła. Nie zauważyłam, żeby ograniczała jedzenie, poza słodyczami właściwie je wszystko (...)”

Z takimi lub podobnymi problemami zwracają się niejednokrotnie rodzice do psychologa lub lekarza. Odpowiedz na nie często nie jest prosta i wymaga kontaktu dziecka ze specjalistą (psychologiem lub/i psychiatrą).

Choroba zwana anoreksją (inaczej jadłowstrętem psychicznym) znana jest od bardzo dawna, o czym świadczy fakt, że pierwsze opisy przypadków sięgają czasów średniowiecza. Zmieniło się tło tego zaburzenia (w tamtych czasach było ono zazwyczaj religijne a w obecnych dużą rolę odgrywa moda preferujące bardzo szczupłe modelki).

Anoreksja jest to zaburzenie odżywiania polegające na ograniczaniu jedzenia i bardzo silnej koncentracji na ilości i jakości spożywanych pokarmów prowadzące do spadku masy ciała (lub nie przybierania na wadze w okresie wzrostu).

Kryteria diagnostyczne anoreksji:

  1. Utrata wagi lub brak przybierania na wadze w okresie wzrostu
  2. Silny lęk przed przybraniem na wadze
  3. Zaburzenia wizerunku własnego ciała
  4. Brak trzech kolejnych miesiączek

Jednym z kryterium rozpoznania jest również wynik BMI (Body Mass Indeks – waga/wzrost do kwadratu), który wynosi poniżej 15. Częściej chorują dziewczęta, początek rozpoznania ma miejsce przed 25 rokiem życia. Chorobę poprzedza zazwyczaj okres niewielkiej nadwagi lub umiarkowane stosowanie diety.

Chęci obniżenia masy ciała do nienaturalnie niskich wartości towarzyszą zmiany w zachowaniu, które zwykle na początku są niedostrzegane przez otoczenie. Osoby te zaczynają często być nadmiernie aktywne, cechują je obsesje związane z jedzeniem a samemu przyjmowaniu posiłków towarzyszą zwykle rytuały. Nierzadko również dążą do usuwania skutków jedzenia prowokując wymioty czy stosując nadmiernie środki przeczyszczające i moczopędne).

Stają się coraz bardziej zamknięte w sobie. Mniej czasu spędzają wychodząc gdzieś z przyjaciółmi (nie pójdą przecież z nimi na frytki czy lody!) Ich zachowania mają zazwyczaj krańcowo sztywny i nie poddający się modulacji charakter. Stają się często jeszcze bardziej ambitne (co nierzadko dotyczy również nauki) oraz skrupulatne (wiele z nich prowadzi codzienne zapisy i wykresy dotyczące aktualnej wagi). Ich czynności poznawcze dotyczące wizerunku własnego ciała są zaburzone – wydają się sobie grube, choć w ich ciele widoczne są żebra i kości. Osoby dotknięte anoreksją doświadczają obsesyjnych myśli o własnym ciele, wadze, ilości spożywanego pokarmu jak również często czystości ciała oraz otoczenia, w którym żyje.

(4)
Reklama
Komentarze