bulimiczki, anorektyczki, psychopaci, pedofile, alkoholicy, ćpuny.
wszyscy jesteśmy nałogowcami, pragniemy jedynie zaspokojenia własnej potrzeby którą jest cel przez nas wyznaczony

jesteśmy tacy sami jak inni ludzie.
oczywiście spostrzegamy świat, społeczeństwo które nas otacza całkiem inaczej
każdy z nas ma jednak swoją wartość
jednakże bulimia nie jest karalna.
sami kierujemy swoim życiem jesteśmy na tyle świadomi, że wiemy co robimy. a może jednak czasem wydaje nam się, że wiemy ?

Jest mi dobrze z bulimią. Nie chce zrywać kontaktu z powodu
tego co czytam w gazecie lub na innych forach.
Mam 18, czy jestem szczęśliwa pytają się czasem.
Odpowiadam im żyję w zgodzie ze sobą i walczę o swoje
to moja recepta na szczęście, uśmiechając się i patrząc w niebo
Poznałam swój organizm, eksperymentuje. Wiecie czasem lekkie dragi, czy jakiś dobry towar.
W klasie jestem prymusem, czasem to kodeina mi pomaga.

a jaka jest Twoja recepta na szczęście ?

Mileno zastanawiam się jednak nad Twoim twierdzeniem, że wszyscy jesteśmy świadomi tego co robimy...
Wyydaje mi się, że nie wszyscy, albo nie wszyscy umiemy ponosić tego konsekwencje...

Moja recepta na szczęście? Raczej nie ma takiej. Ja mam recepte na zapomnienie i nie odczuwanie. Jak byłam z mojm byłym to brałam dużo efedryny(pochodny amfetaminy), psychotropy które popijałam alkocholem i leki, mnótwo leków... To było cudowne, tak zapomnieć o tym co się stało, zamulałam się nimi. Ale teraz biore baaaardzo żadko. I odnosze konsekwencje tego wszystkiego, bo nawet witamina C przyprawia mnie o ból brzucha, tak rozwaliłam siebie.

Musze się zastanowić czy chce ponieść konsekwencje zdrowotne na całe, za chwile zapomnienia...

miłośc= akceptacja, brakuje ci bliskich ludzi. czujesz się gorsza, i niekochana. długo borykałam się z problemem anoreksji doszłam do 30 paru kilo a uratował mnie w dużej mnierze przyjaciel, któremu zależało na mnie na tym bym była zdrowa. teraz jestesmy razem i nigdy w życiu nie czułam się taka piękna i tak doceniana przez jakąs osobe.