Trep z ciebie, ale lubie cie.

Proszę Cie tu nie chodzi o trepy jak chcesz to sobie je załóż na uszy... ani o lubienie kogoś. Ja mam taki problem o którym raczej nie chce z Tobą rozmawiać. Więc proszę zakończmy tę żałosną korespondencję

Sebastian przykro mi, że Tobie nie pomagają. Znam ten ból. Może nie trafiłeś na odpowiedni.

zawsze jest jakieś rozwiązanie, lecz trzeba się poważnie zastanowić nad problemem i dojśc do wniosku o co tak naprawdę chodzi i czemu się dzieje tak a nie inaczej

Witam .musze powiedziec ze wczoraj dostałam asertin 50 i jak tak czytam ze tyle skutkow ubocznych to chociaz lekaz przepisala mi 1 tabl dziennie [bo powiedziała ze nie chce mnie faszerowac] to dzisiaj zaczelam od połoweczki poniewaz kilka lat wczeniej mialam juz przepisywanea lukxete dopakine i lariwon [fakt po roku czasu stan mi sie tak po nich polepszył ze postanowilam odstawic powoli systematycznie zjechalam do zera ].moje zadowolenie z zycia trwalo jakies 3 latka zero lekow wszystko ok ale od roku stan sie pogarszal i trafilam do neurologa ktory przepisal mi ten specyfik,powie tak pamietam jak po luxecie rozrywlo mi miesnie myslałam ze oszaleje ale po tygodniu ustapiło wszystko dołozyli mi amizepin i mialam zjazdy typu ziemia po nogami sie przesowala po tygodniu odstawili i bylo ok .lekkie zaburzenia tzreba samemu wyeliminowac [przynajmniej sie starac ]bo terapie dzienne sa nie dla wszystkich[chyba ze ktos lubi opowiadac swoje historie .takze trzeba walczyc nie poddawac sie ustawic poprzeczke w gore i dazyc do celu zycze wszystkim zdrowia i optymizmu pozdrawiam

a może buddyzm ? ... może wyjazd miedzy ludzi ktorym zalezy na byciu z nami na calym swiecie Arka pomaga i tym z ulomnosciami i tym zdrowym chociaz nie wiedzialam bedac tam czy oni czy ja mam wiekszy problem ...

nie mam zbyt wielkiego doświadczenia, ale wydaje mi się, że w znakomitej większości wygadujecie bzdury.
biorę antydepresanty od kilku miesięcy i gdyby nie one, to nie wiem jak by wyglądało moje życie.psychoterapia nic by tu nie pomogła, ona ma znaczenia wspomagające, no chyba, że ktoś bierze te leki nie z powodu choroby, tylko dla lepszego samopoczucia, ale to jest głupota
ja byłam w naprawdę kiepskim stanie, dopadła mnie depresja, nie miałam pojęcia co się ze mną dzieje, co dziennie płakałam, bałam się kontaktów z ludźmi, na nic nie miłam siły, każdy dzień był torturą, ale to już była faza ostra- trwała około dwóch miesięcy. wcześniej wchodziłam w to przez około rok, zaczęłam chudnąć, źle sypiać, gorzej sobie ze wszystkim radzięći stale towarzyszyło mi poczucie winy. no i co? trafiłam do lekarza, a on na to wszystko, że to depresja i trzeba brać leki, wyśmiałam go, ale jak mój stan się pogorszył, to się już nie śmiałam i grzecznie zaczęłam się leczyć. no i wreszcie mogłam wrócić do pracy, bo w grudniu i styczniu, byłam w takim stanie, że musiałam siedzieć na zwolnieniu.
oczywiście, że antydepresanty wszystkiego nie załatwią, i że psychoterapia w niektórych przypadkach jest konieczna, bo choroby psychicze to skomplikowana sprawa, ale nie dajcie sobie wmówić, że chorobę psychiczną można wyleczyć samą psychoterapią!!!
te choroby wynikają ze złego funkcjonowania substancji chemicznych w mózgu człowieka i leki mają to wyregulowć, bez takiej regulacji żadna psychoterapia nie pomoże!

to ciekawe co piszesz ale widzisz substancje chem powodujace depresje a takze niektore problemy psychatryczne powstaja wobec dlgotrwalych stresow,nieakceptacji,samooskarzenia, zranien,powtarzajacych sie przygnebien,nieporozumien,niezrozumienia to wszystko to proces bardzo czesto dlugotrwaly i duzy magazyn tych pozostalosci uczuciowych powoduje wydzielanie tych substancji chem w mozgu po jakims czasie masz wieksze szkody powodujace nawrot choroby dlatego tak wiele czasu zajmuje usuniecie zrodel choroby wszystko co jest zranione powinno byc uleczone i w to mijsce trzeba wlac duzo zrozumienia akceptacji milosci pewnosci i te uczucia trzeba odzukac i uruchomic do dzialania aby wsponie z uzyciem lekow spowodowac uzdrowienie to moze poprawic modlitwa,rozmowa zbliska osoba lub z lekarzem ja w to wierze pa pa

to prawda co piszesz kochany gościu
rzeczywiście przedchodziłam o kilku lat silne i nieustępujące stresy, wiele dużych i małych nieporozumień w małżeństwie
no i ten brak poczucia sensu i to jak marzenia rozmijają się z rzeczywistością. to wszystko spowodowało narastające rozgoryczenie. nieraz w nocy wyłam w poduszkę i nikt o tym nie wiedział. nawet sama przed sobą udawałam, że jest dobrze. w końcu pękło
ale widzisz, są osoby, które mają przeżycia duże gorsze i cięższe od moich i nie chorują na depresję. to musi być jakaś podatność w człowieku
druga sprawa:modlitwa. ja też w nią wierzę. w ogóloe wiara w Boga jest tym co utrzymuje mnie w mojej sytuacji na powierzchni i daje nadzieję. to najważniejsza obecnie sprawa w moim życiu.
bliscy też są bardzo ważni, na szczęście mam wokół siebie ludzi na których wsparcie mogę liczyć, choć w większości tak naprawdę nie rozumieją co przeżywam no bo i skąd.
a wogóle to prawdopodobnie mam ChAD, więc sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana
jednak leczenie u psychiatry wyrwało mnie z koszmarnego doła, z którego sama bym nie wyszła.
nie bójcie się psychiatrów! jeśli są dobrzy, to naprawdę mogą pomóc