15-06-2009 o 18:54, gość :

Słuchaj na tym forum które Ci poleciłam, przeczytałam wszystkie posty. Reasumując, ludzie (w większości) tam mają podobne do Ciebie odczucia. Nie chcą już brać leków, wspierają się wzajemnie. Twierdzą, że po odstawieniu leków problem wraca, a uboczne działanie leków to katorga. Mówią coś o Terapii Richardsa, wiele dobrego przeczytałam, ale na czym polega jeszcze nie, bo nie miałam czasu. Spróbuj, ja też nie widzę u siebie innego wyjścia tylko terapia, tam jest krok po kroku i spróbuję, bo bez leków, więc nie będzie traumy skutków ubocznych. Nikt nie musi wiedzieć, że coś tam ćwiczysz. Młoda (tak będę się do Ciebie zwracać), nie wiem czy to jest ta Richardsa, ale tam zapewne są posty jak na nich działa. Jaka by nie była, to też muszę coś zrobić z sobą, bo snuję się jak cień, a wszystko ponad wysiłek, sama nie wiem jak długo tak dam radę. Zaraz tam wejdę i poczytam, a Ty Młoda, też spróbuj. Trzymaj się zajrzę tu, bo może znajdziesz jakieś fajne forum i też mi coś podpowiesz. Pozdrawiam Średnia (jeszcze nie czuję się staro, chociaż czasami ????)

Gość 2009-06-15 10:31:00 Wszystkim sie wydaje,ze jak popelnia samobojstwo skonczy sie swiat...nie...skonczy sie tylko twoj swiat,wszystko bedzie toczylo sie tak jak zwykle a o tobie wszyscy szybko zapomna..Masz chore wyobrazenia,ktore nie sa normalne..Powinnas jak najszybciej zglosic sie do psychiatry,bo wyglada to na ciezka depresje..nie ty jedna masz takie leki i wizje wlasnej smierci,ale to trzeba leczyc,a sama rozmowa o tym ci nie pomoze...trzymaj sie i jak najszybciej do lekarza!!!

Gość 2009-06-15 10:14:00 po co się starać, po co robić cokolwiek? niedługo znikną wszyscy mi bliscy, i ja ostatecznie też umrę. nie moge spac po nocach, caly czas wyobrazam sobie sytuacje, w ktorych zostaje mocno zraniona (najczesciej przez mojego chlopaka, ktory jest teraz za granica) i popelniam samobojstwo. nie moge przestac o tym myslec, sprawia mi to ogromny bol i nie moge przestac plakac, wpadam w histerie, a jednoczesnie czuje spelnienie. boje sie zabic, bo chocby po ostatnich samookaleczeniach moj chlopak bardzo to przezyl. przeraza mnie rowniez, ze jak popelnie samobojstwo zostane w swoim ciele z pelna swiadomoscia umyslu i zostane zakopana zywcem. jestem obsesyjnie zazdrosna. przez moje podswiadome zalozenia coraz bardziej go nienawidze. mam wyrzuty sumienia ze krzywdze wszytkich dookola, wpadam czesto w szal, krzycze i wyzywam, a pozniej przezywam stan wrecz katatoniczny. mam wyrzuty kiedy wymiotuje (jestem 2letnia bulimiczka), kiedy zapale papierosa, kiedy sie gdzies spoznie. jest mi bardzo smutno. nie czerpe zadnej radosci z zycia. boje sie najmniejszych cieni, odglosow, i dreczy mnie syndrom "zrob to, bo inaczej.. "chcialabym sie nie urodzic, nie wiem co mam robic.. jestem bardzo mloda i moje najwieksze pragnienie to nie istniec