Przeczytaj komentowany artykuł: Lej depresji

piękne, poruszające i prawdziwe aż do bólu. straszna i trudna droga przez mękę. żal do ludzi pozbawionych empatii . walka z prozą życia. lecz w końcu zwycięstwo.ale prawdopodobnie zmaganie się z sobą, życiem, ludżmi, własnymi demonami będzie trwało do końca życia. tak to odczuwam. życzę powodzenia. {chorująca od 10-ciu lat na depresję lękową. }.

nie doczytałam jeszcze do końca tegoż artykułu, ale z tego co na razie wywnioskowałam to odpowiedź na wszystkie pytania zadawane przez bohatera znam. zasadniczo: cała jego przeszłość nauczyła go nie zachowywać się tak jak człowiek, poprzez to właśnie cierpiał. on nie potrafił być takim jak inni gdyż wyznawał inne wartości takie jak np. brak dwulicowości, fałszu, obłudy, brak materialnej perspektywy na świat. w tym całym przepięknym apogeum jego duszy nie znalazł kogoś kto by go zrozumiał. dlatego też się pogrążył. nie odnalazł się. miałam tak samo. miałam cholernie podobnie mimo mego wieku lat 16 i pół. zwykły brak zrozumienia wymieszany z wyższą wrażliwością...tyle.

niesamowite !!!!

"A zatem warto żyć i czekać na lepsze dni. One zawsze nadchodzą, ale trzeba być cierpliwym. "
NIestety, to nie wystarczy.., trzeba walczyć, pokonywać samego siebie,wspomagać lekami i iść naprzód...,ale też dokonywać mądrych wyborów...,no i ten łut szczęścia..
Ja walczyłam, do końca, nie miałam szczęścia do ludzi, od zawsze przegrywałam, teraz już schorowana, odbijana przez lekarzy jak piłka, wzgardzona i odsunięta na margines życia, mogę powiedzieć jedynie,że wegetowałam, jeszcze się tli życie,ale bez nadziei,za póżno dla mnie na wszystko.
Kochani młodzi, nie dajcie się poniżać,dołować nawet przez tzw.najbliższych,lepiej odwrócić się od nich i gnać gdzie oczy poniosą.Jest tylko jedno życie i nic się nie wróci.Mnie pozostał tylko żal i smutek straconych bezpowrotnie dni,przede mną już tylko ...