Zaloguj
Reklama

Czy depresja to słabość charakteru?

Autor/autorzy opracowania:

Bibliografia:

zdjęcia: ojoimages

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Czy depresja to słabość charakteru?
Fot. ojoimages
(4)

Masz obniżony nastój, utraciłeś zdolność do odczuwania radości, czujesz osłabienie i nadmierną męczliwość, które prowadzą do ograniczenia Twojej codziennej aktywności, masz coraz większe problemy z koncentracją uwagi i spaniem?

Objawy i przebieg


Podstawowe cechy depresji dotyczą zaburzeń nastroju (smutek, przygnębienie, zobojętnienie), napędu (spowolnienie myślenia, odczucie pogorszenia koncentracji uwagi i pamięci, męczliwość), rytmów snu i czuwania (wczesne budzenie się, senność w ciągu dnia), lękowych (wzrost napięcia, uczucie zagrożenia) oraz licznych objawów somatycznych (zaparcia, suchość w ustach, ubytek lub wzrost masy ciała, bóle głowy umiejscowione najczęściej w okolicy potylicy i karku).
Obraz kliniczny depresji jest różnorodny. Obejmuje wiele obrazów klinicznych w zależności od nasilenia oraz dominacji jednego z objawów. W ten sposób można wyróżnić depresje prostą, z zahamowaniem, urojeniową, lękową, hipochondryczną, z natręctwami, depersonalizacyjną, oraz zespoły mieszane. Podział taki ma znaczenie praktyczne, gdyż ułatwia dobór odpowiedniego leczenia. Depresja jest poważnym schorzeniem przewlekłym o nawrotowym przebiegu. Po każdym przebytym epizodzie ryzyko pojawienia się kolejnego jest większe. Najtragiczniejszym możliwym skutkiem ciężkiej depresji jest samobójstwo (jedna na siedem osób z ciężką nawrotową depresją popełnia samobójstwo).

Kiedy udać się do lekarza

Leczenie depresji nie jest dla pacjenta proste, wiąże się bowiem z długim okresem oczekiwania na działanie leków.

Leczenie

Na początku konieczna jest edukacja dotycząca choroby, ustalenie planu leczenia, próba określenia realnego celu terapii. Psychoterapia wskazana jest w przypadkach, gdy stosowanie leków jest ograniczone (np. ciąża, uczulenie) oraz gdy obecny jest czynnik psychologiczny stymulujący chorobę (np. nieprawidłowa osobowość, problemy psychospołeczne). W farmakoterapii depresji stosuje się trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne ( np. amitryptylina, doksepina, imipramina) oraz leki o bardziej selektywnym działaniu na przekaźnictwo monoaminowe (np. sertralina, paroksetyna, citalopram, wenlafaksyna, moklobemid, bupropion). Pozytywnie odpowiada na leczenie pierwszego rzutu, bez względu na zastosowany lek, 50-60% pacjentów. Istotna poprawa występuje po około 4-6 tygodniach, a remisja po 10-12 tygodniach.

Nie ma wyraźnych różnic w skuteczności działania przeciwdepresyjnego poszczególnych leków. Starsze leki powodują jednak więcej działań nieporządanych, lecz preferowane są w ciężkich depresjach, w trakcie leczenia szpitalnego. Leki nowsze stosuje się w mniej nasilonych zaburzeniach, w leczeniu ambulatoryjnym, u pacjentów z towarzyszącymi innymi schorzeniami (np. układu krążenia, jaskrą, cukrzycą). W najcięższych przypadkach w depresjach psychotycznych możliwe jest leczenie elektrowstrząsami.

 

zdjęcia: ojoimages

(4)

Materiały zawarte w dziale Specjalista Radzi mają charakter informacyjny i należy je traktować jako dodatkową pomoc przy udzieleniu niezbędnej pomocy choremu oraz jako ewentualny wstęp do leczenia przez specjalistę. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji umieszczonych w dziale Specjalista Radzi.

Reklama
Komentarze