Zaloguj
Reklama

Dziecko unikające większych grup ludzi: nieśmiałość czy fobia społeczna?

Dziecko unikające większych grup ludzi: nieśmiałość czy fobia społeczna?
Fot. ojoimages
(5)
Reklama

Fobia społeczna – teoretycznie wydawałoby, się że terminu tego nie trzeba tłumaczyć, w praktyce jednak okazuje się, że naprawdę wiele osób nie wie, czym tak naprawdę jest to zaburzenie. Otóż czasami dzieci i nastolatki, które uznawane są przez rodziców za samotników „z charakteru”, w rzeczywistości zmagają się z lękiem społecznym, który utrudnia im funkcjonowanie, a który tak naprawdę jak najbardziej można pokonać. Po czym jednak w ogóle stwierdzić, że dziecko może mieć fobię społeczną?

Objawy i przebieg

Jednym z należących do grupy zaburzeń lękowych problemów jest fobia społeczna. Spotykana jest ona w różnych grupach wiekowych, zwykle jednak dopiero osoby dorosłe opowiadają o tym, jakiego rodzaju lęk stanowi ich bolączkę. W praktyce jednak problem ma swój początek znacznie wcześniej niż w dorosłości – fobia społeczna zazwyczaj rozwija się bowiem na początku okresu dojrzewania, to jest w okolicach 10.-12. roku życia. Dzieci nierzadko nie opowiadają o swoim lęku, jedyna nadzieja więc w rodzicach, że to oni właśnie zauważą u swojej pociechy problem i zgłoszą się do odpowiednich specjalistów. Co jednak powinno wzbudzać niepokój?

Przede wszystkim warto zwracać uwagę na to, jak dziecko funkcjonuje pośród innych ludzi. Pacjenci z fobią społeczną są w stanie nawiązywać poprawne relacje z kilkoma nawet przyjaciółmi czy rzucać zabawne anegdotki, siedząc przy stole z najbliższymi domownikami, zdecydowanie inaczej funkcjonują już oni w nieco nawet tylko większych grupach ludzi. Tutaj cenne stają się informacje uzyskane od nauczycieli dziecka – niepokojące może być to, że młody pacjent podczas pracy w grupie zajmuje najdalej postawione od ludzi krzesło czy też to, że w toczących się wtedy dyskusjach w ogóle nie zabiera on głosu. Wzbudzić zainteresowanie rodziców powinno także to, że ich pociecha unika, jak może wychodzenia w zatłoczone miejsca, w których jego zachowanie mogłoby być oceniane (np. do kina czy restauracji) jak i to, że obce dla niego jest występowanie na szkolnych apelach czy branie udziału w przedstawieniach, które widziałaby większa grupa ludzi.

Kiedy udać się do lekarza

Ogólnie konieczne jest zachowanie zdrowego rozsądku – istnieje bowiem możliwość, że dziecko przejawia cechy introwertyka i to, że woli ono przebywać w samotności niż często spotykać się w większej grupie znajomych, może po prostu wynikać z jego typu osobowości. Do specjalisty warto jednak udać się już wtedy, kiedy przez potencjalną fobię społeczną dziecko nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości. Z omawianym zaburzeniem lękowym związane są bowiem m.in. przeświadczenia, że jakiekolwiek nie do końca prawidłowe zachowanie zostanie przez innych ludzi skrytykowane czy wyśmiane – prowadzi to do tego, że dziecko nie zapyta w szkole nauczyciela wtedy, gdy ma jakąś wątpliwość, ale i do tego, że pociecha, która ma np. duże zdolności aktorskie, nigdy nie weźmie udziału w żadnym szkolnym przedstawieniu.

Fobia społeczna to jednak nie tylko różne problemy natury psychologicznej, ale i dolegliwości somatyczne – związane z nią bywają również i somatyczne przejawy lęku. Takowe pojawiać się mogą w rozmaitych sytuacjach społecznych i bywają nimi m.in. epizody przyspieszonego bicia serca, wzmożonej potliwości czy drżenia rąk i przyspieszonego oddychania. Zauważając występowanie takich problemów u dziecka czy też słysząc jego opowieści o tym, że nie radzi ono sobie w kontaktach z innymi ludźmi, jak najbardziej wskazane staje się udanie się z nim do specjalisty.

Leczenie

Mając obawy, że nasze dziecko może mieć fobię społeczną, najlepiej jest udać się z nim do psychologa czy psychiatry jak najszybciej – nie tylko pomoże to mu jak najszybciej powrócić do prawidłowego funkcjonowania, ale i zmniejszy ryzyko tego, że doświadczane lęki przysporzą się do wystąpienia kolejnych jeszcze zaburzeń psychicznych (którymi mogą być np. zaburzenia depresyjne). W leczeniu fobii społecznej u dzieci podstawowe znaczenie ma psychoterapia. Zasadniczo dopiero wtedy, gdy z jej pomocą nie uda się uzyskać oczekiwanej poprawy, dołączone do niej może zostać leczenie farmakologiczne – typowo bazuje ono na stosowaniu przez pacjenta preparatów z grupy inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (leków z grupy SSRI).

Piśmiennictwo
Reklama
(5)

Materiały zawarte w dziale Specjalista Radzi mają charakter informacyjny i należy je traktować jako dodatkową pomoc przy udzieleniu niezbędnej pomocy choremu oraz jako ewentualny wstęp do leczenia przez specjalistę. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji umieszczonych w dziale Specjalista Radzi.

Komentarze