Zaloguj
Reklama

Myśli samobójcze – jak o nich rozmawiać z bliską osobą?

Myśli samobójcze – jak o nich rozmawiać z bliską osobą?
Fot. pantherstock
(0)
Reklama

Myśli samobójcze pojawiają się niestety u coraz większej ilości nie tylko nastolatków, ale i zdecydowanie młodszych od nich dzieci. Osoby, które stykają się z tym problemem – rodzice, dziadkowie i inni bliscy takich najmłodszych – często nie wiedzą, co mają w takim przypadku zrobić. Rozmawiać o myślach samobójczych otwarcie czy też raczej unikać tematu, bo rozmowa o nich może je nasilić? Od razu udawać się wtedy do psychologa lub psychiatry czy też można poczekać?

Objawy i przebieg

Myśli samobójcze przede wszystkim odróżniać należy od myśli rezygnacyjnych. Te pierwsze skupiają się wokół tematyki śmierci danej osoby, o myślach rezygnacyjnych mówi się z kolei wtedy, gdy u pacjenta pojawiają się rozważania skupione wokół bezsensowności życia, poczucie rezygnacji oraz wrażenie, że w życiu nie może już wydarzyć się nic pozytywnego. Oba wymienione problemy sugerują, że w życiu młodego człowieka dzieje się coś złego, zdecydowanie jednak poważniejszym z nich są myśli samobójcze – największe zagrożenie w ich przypadku pojawia się wtedy, kiedy towarzyszą im zamiary samobójcze (czyli rozważania dotyczące konkretnego sposobu targnięcia się na swoje życie, np. kupno liny do powieszenia się czy też analizowanie rozkładu jazdy pociągów i miejsca, w którym można by się było pod któryś rzucić).

Zastanawiające dla wielu osób dorosłych jest to, skąd się w ogóle mogą brać myśli samobójcze u dzieci. Powodów może być w tym przypadku bardzo dużo – przyczyniać się do ich występowania mogą naprawdę różne spotykane przez dziecko trudności, chociażby takie, które zdarzają się w życiu każdego z nas, ale nie każdy jest w stanie sobie z nimi poradzić (mowa tutaj o śmierci jakiejś bliskiej osoby, zmianie miejsca zamieszkania czy szkoły). Myśli samobójcze mogą się pojawiać w przebiegu szeregu różnych zaburzeń psychicznych – przede wszystkim problem ten spotykany bywa u pacjentów z zaburzeniami depresyjnymi. Zdarza się jednak i tak, że tego rodzaju myśli występują u pacjenta z zaburzeniami psychotycznymi – chociażby w przypadku schizofrenii chorym zdarza się słyszeć różne głosy, które nakłaniają lub wręcz nakazują im popełnić samobójstwo.

Kiedy udać się do lekarza

Tak naprawdę każda osoba, która wspomina, że ma myśli samobójcze, powinna skonsultować się z psychiatrą lub psychologiem. Nie jest bowiem tak, że ludzie, którzy otwarcie wspominają o rozważaniach na temat swojej śmierci, samobójstwa nie popełniają – takie przekonanie, choć całkowicie błędne, przejawia niestety wciąż stosunkowo wielu ludzi. Tak naprawdę wspomnienie komuś bliskiemu o tym, że ma się myśli samobójcze, stanowi nierzadko swoiste wołanie o pomoc – warto w takiej sytuacji okazać tej osobie jak najwięcej wsparcia i nakłonić ją do tego, aby porozmawiała ze specjalistą.

Tutaj też należy rozwiać pewne obawy, które miewają osoby stykające się z myślami samobójczymi, jak i nawet lekarze innych niż psychiatria specjalności. O myśli czy zamiary suicydalne należy pytać wprost – nie jest tak, że rozmowa o nich niejako nakieruje człowieka na tego rodzaju tematykę i „zasieje” mu takie rozważania w głowie. Nierzadko jest nawet tak, że osoba, która ma myśli samobójcze, boi się lub krępuje rozmawiać o nich ze swoim otoczeniem – zadanie jej pytania o nie może sprawić, że łatwiej będzie się jej otworzyć i porozmawiać o swoich problemach. Czasami osoba doświadczająca wspominanych myśli może nie chcieć udać się do specjalisty – nierzadko może ona twierdzić, że da sobie radę sama lub wystarczy jej samo tylko wsparcie bliskich osób. Tak naprawdę jednak i tak najlepiej jest udać się do specjalisty – będzie on w stanie ocenić, jakie jest podłoże problemu (szczególnie istotne jest potwierdzenie lub wykluczenie tego, że myśli samobójcze stanowią objaw jakiegoś zaburzenia lub choroby psychicznej).

Leczenie

O tym, jakie leczenie zaproponowane zostanie osobie z myślami samobójczymi, decyduje przede wszystkim to, co doprowadziło do ich pojawienia się. W sytuacji, gdy przyczyną są jakieś zaburzenia lub choroby psychiczne – np. depresja – konieczne może być zastosowanie leczenia farmakologicznego (w tym przypadku bazującego na przyjmowaniu przez pacjenta środków przeciwdepresyjnych). Czasami jednak farmakoterapia wcale nie jest konieczna – tak bywa chociażby u osób, które doświadczają np. zaburzeń adaptacyjnych związanych z utratą bliskiej osoby czy zmianą miejsca zamieszkania. W takim przypadku wystarczające może być wsparcie psychologa lub skorzystanie z pomocy psychoterapeuty. Jedno tutaj należy podkreślić z całą mocą – myśli samobójczych zbagatelizować po prostu nie wolno, ponieważ nigdy w ich przypadku nie wiadomo, czy bliska nam osoba nie podejmie się ostatecznie przez nie zamachu na własne życie. Udzielenie jej pomocy w takiej sytuacji jest zwyczajnie po prostu niezbędne.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)

Materiały zawarte w dziale Specjalista Radzi mają charakter informacyjny i należy je traktować jako dodatkową pomoc przy udzieleniu niezbędnej pomocy choremu oraz jako ewentualny wstęp do leczenia przez specjalistę. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji umieszczonych w dziale Specjalista Radzi.

Komentarze