Zaloguj
Reklama

Trichotillomania - objawy, diagnoza, leczenie

Autor/autorzy opracowania:

Adres www źródła:

Bibliografia:

  1. „Neurologia kliniczna” R. Mazur, Via Medica, Gdańsk 2007, wyd. 3.
  2. „Neurologia” W. Kozubski, P.P. Liberski, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2011, wyd. 1.
  3. „Choroby układu nerwowego” pod redakcją W. Kozubskiego i P.P. Liberskiego, Wyd. Lekarskie PZWL, Warszawa 2004

Kategorie ICD:


Trichotillomania - objawy, diagnoza, leczenie
Fot. ojoimages
(5)
Trichotillomania

Trichotillomania to uzależnienie od wyrywania włosów, zaliczane jest do zaburzeń psychicznych a nie neurologicznych. Związane jest z przymusem bawienia się, wyciągania, obwijania wokół palca, skręcania, zwijania oraz wyrywania włosów. Dotyczy to włosów obecnych w różnych miejscach na ciele (głowa, brwi, rzęsty, pachy, włosy na nogach czy łonowe). Cały zabieg związany z ostatecznym wyrwaniem włosów poprzedza silne napięcie emocjonalne (strach, stres, lęk, niepokój, złość itp.). Osoba chora bardzo często po wyrwaniu włosów musi je zjeść  (trichofagia).
 

Trichotillomania - Objawy i przebieg

Wykazano, iż czynnikiem mającym wpływ na rozwój choroby jest zbyt duża aktywność układu serotoninergicznego a dokładnie podwyższony poziom 5-HIAA (kwas 5-hydroksyindolooctowy) a także mutacja jednego z genów SLITRK1.


Osoby dotknięte tą chorobą starają się ją ukryć i dokonują zabiegu na włosach w samotności. Z czasem rodzina oraz znajomi postrzegają problem, którego nie można bagatelizować. W większości przypadków choroba ta ulega pogłębieniu.

W większości przypadków zachowanie związane z wyrywaniem włosów i ich zjedzeniem musi zostać czymś sprowokowane np. poprzez silną sytuację stresową, lęki, traumatyczne wydarzenia, nadmierną próbę kontroli własnych przeżyć, uszkodzenia mózgu o różnym pochodzeniu ale także w sytuacjach ciszy, opanowania i rozluźnienia.

Każda z tych sytuacji prowokuje atak wyrywania włosów, który przynosi ulgę i pozorne uczucie spokoju.
 

Trichotillomania - Leczenie

Leczenie tego zaburzenia wymaga połączenia środków farmakologicznych z zajęciami osobistymi bądź grupowymi z psychoterapeutą. Bardzo ważne jest by rodzina, znajomi i inne bliskie osoby wiedziały o owym zaburzeniu jak najwięcej. Osoba chora wymaga cierpliwości, wsparcia i akceptacji.
 

(5)

Materiały zawarte w dziale Specjalista Radzi mają charakter informacyjny i należy je traktować jako dodatkową pomoc przy udzieleniu niezbędnej pomocy choremu oraz jako ewentualny wstęp do leczenia przez specjalistę. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji umieszczonych w dziale Specjalista Radzi.

Reklama
Komentarze