Kryteria diagnostyczne:

1. Utrata wagi lub brak przybierania na wadze w okresie wzrostu
2. Silny lęk przed przybraniem na wadze
3. Zaburzenia wizerunku własnego ciała
4. Brak trzech kolejnych miesiączek

Częściej chorują dziewczęta, początek rozpoznania ma miejsce przed 25 rokiem życia.

Osoby te cechuje poczucie zdrowia (szczególnie w początkowej fazie) oraz sytości. Zaburzony jest wizerunek własnego ciała – wciąż wydają się sobie za grube. Po pewnym czasie ujawniają się powikłania medyczne: nieregularność i spadek tętna, spadek poziomu cukru we krwi, spadek temperatury ciała, bóle brzucha, uczucie przejedzenia, niedobór estrogenów, opóźniony rozwój seksualny, zanik estrogenów, brak miesiączki, obrzęk gruczołów ślinowych oraz psychiczne: euforia, subiektywne poczucie władzy często przechodzące w upór, następnie rozdrażnienie, apatia. Osoby dotknięte anoreksją doświadczają obsesyjnych myśli o własnym ciele, wadze, ilości spożywanego pokarmu jak również często czystości ciała oraz otoczenia, w którym żyje. Typowe jest także skupianie się na nauce i związana z tym duża skrupulatność. Chorzy odmawiają leczenia, bo nie widzą jej celowości.

Gdy Twoje dziecko traci na wadze lub nie przybiera w okresie wzrostu – skontaktuj się wtedy z pediatrą, który dokona niezbędnych badań lub pokieruje dziecko do innych specjalistów w celu dokonania diagnozy różnicowej. Gdy zauważysz, że twoje dziecko ogranicza, chowa jedzenie, nie chce spożywać wspólnych posiłków. Skontaktuj się wtedy z lekarzem pediatrą lub psychiatrą oraz psychologiem.

W pierwszej fazie leczenia bezwzględnie zaleca się hospitalizacji, której nie należy unikać. Leczenie domowe uzależnione jest od dalszych wskazań lekarza oraz psychologa.