Tekst

Relacja z Konferencji - Kontrowersje w psychiatrii 2009

W dniach 05.06-06.06.09 w Krakowie odbyła się I Konferencja z cyklu Kontrowersje w psychiatrii dotycząca zagadnienim związanym ze schizofrenią.

W dniach 05.06-06.06.09 w Krakowie odbyła się I Konferencja z cyklu Kontrowersje w psychiatrii. W tym roku została ona poświęcona schizofrenii. Kontrowersje wzbudza już sama nazwa choroby. Doświadczenie kliniczne wskazuje na ogromną heterogenność symptomatologiczną, różne rokowanie, brak jednoznacznie identyfikowalne etiopatogenezy.

Od lat psychiatrzy skłaniali się do mówienia raczej o zróżnicowanej grupie zaburzeń z kręgu schizofrenii niż o jednostce chorobowej „schizofrenia”. Temu zagadnienieniu został poświęcony inauguracyjny wykład, wygłoszony przez prof. Jacka Bombę.

W pierwszej sesji dużo uwagi poświęcono biologicznemu podłożu choroby. Prof. Janusz Rybakowski omówił postępy badań nad genezą schizofrenii. W swoim wykładzie skoncentrował się na czterech najważniejszych koncepcjach: teorii objawów pozytywnych i negatywnych Crowa i Andreasen, teorii dopaminergicznej Carlssona, teorii neurorozwojowej Murraya i Weinbergera oraz koncepcji neuroimmunologicznej.

Kontynuacją rozważań nad biologią schizofrenii było fascynujące wystąpienie prof. Vetulaniego na temat mózgu w schizofrenii. Zostały omówione zagadnienia związane ze zmianami morfologicznymi, dostępnymi badaczom w badaniach neuroobrazowych, zmiany neurochemiczne, zaburzenia neurogenezy, zaburzenia czynnościowe, podłoże genetyczne i epigenetyka. Prof. Vetulani zwrócił uwagę na pozytywne aspekty choroby, jak na przykład twórczość osób chorujących na schizofrenię.

Druga sesja dotyczyła stanu zdrowia somatycznego pacjentów ze schizofrenią oraz wpływu leków przeciwpsychotycznych na stan somatyczny. Jest to niezwykle ważne zagadnienie dla lekarzy psychiatrów, któremu wciąż w praktyce klinicznej nie poświęca się należytej uwagi. Znakomite wykłady na ten temat wygłosili: prof. Rabe-Jabłońska i prof. Samochowiec. Natomiast prof. Lew-Starowicz zajął się mało poznanym i mało zbadanych problemem zaburzeń czynności seksualnych u chorych na schizofrenię.

Kolejny wykład dotyczył poszukiwania genu schizofrenii. Prof. Joanna Hauser – wybitna specjalistka z zakresu genetyki zaburzeń psychicznych, podkreśliła, że nie ma i nie zostanie znaleziony jeden gen schizofrenii, a dziedziczone są warianty genów związane z podatnością na zachorowanie. Prawdopodobnie istnieje wiele genetycznych podtypów choroby, a perspektywa na przyszłość to możliwość opracowania nowych leków dostosowanych do biologii choroby.

Dalsze wykłady i sesje skupiły się na praktycznych aspektach leczenia. Prof. Jarema odniósł się doczesnej interwencji u chorych na schizofrenię, podkreślając wyzwani związane z optymalnym doborem leku. Strategie dawkowania i zmiany leków przeciwpsychotycznych zostały omówione przez prof. Corrella z Nowego Yorku, który jest światowej sławy autorytetem w zakresie farmakoterapii.

Prof. Landowski dokonał porównania leków I i II generacji, a prof. Czernikiewicz przedstawił perspektywy rozwoju nowych strategii farmakoterapeutycznych, opartych o nowe potencjalne mechanizmy działania. Dr Szafrański omówił praktyczne aspekty stosowania leków przeciwpsychotycznych, z uwzględnieniem standardów leczenia i kontrowersji związanych z wyborem leku.

Ostatnia sesja została poświęcona subiektywny aspektom terapii (wykład na ten temat wygłosiła doc. Dudek), psychoterapii (prof. de Barbaro) oraz poprawie funkcjonalnej jako celowi leczenia (prof. Araszkiewicz).

Wielkim zainteresowaniem uczestników cieszyły się warsztaty. Zostały one poświęcone opiniowaniu sądowo-psychiatrycznemu (doc. Heitzman), interakcjom leków przeciwpsychotycznych (dr Woroń) i zaburzeniom funkcji poznawczych (prof. Borkowska). Dodatkowo odbywały się praktyczne warsztaty z zakresu reanimacji, które zebrały komplet uczestników.

Krakowska Konferencja zakończyła się wielkim sukcesem i pozostaje mieć nadzieję, że trwale wpisze się w kalendarz cyklicznych spotkań psychiatrów z całej Polski.