Zaloguj
Reklama

Autyzm: czy trudno rozpoznać tę jednostkę chorobową?

Autorzy: lek. Paulina Raczyńska
Autyzm: czy trudno rozpoznać tę jednostkę chorobową?
Fot. Shutterstock
(0)

Autyzm – diagnoza, która często przeraża rodziców, jednocześnie dając ulgę, że w końcu została postawiona. Niestety często rodzice odbijają się od drzwi jednego lekarza do drugiego, którzy powtarzają „taki urok dziecka, każde dziecko rozwija się we własnym tempie”, a zdesperowani rodzice poszukują pomocy, bo widzą, czują, że coś złego dzieje się z ich pociechą. Czy rzeczywiście tak trudno rozpoznać autyzm? Co powinno wzbudzić niepokój rodziców? Wszystkie odpowiedzi w tekście poniżej.

Reklama

Etiologia tego zaburzenia nie jest do końca poznana, jednak wskazuje się na znaczącą rolę czynników genetycznych i środowiskowych. Za krytyczny dla rozwoju zaburzeń ze spektrum autyzmu uznaje się okres przed urodzeniem, w czasie porodu lub nawet do 3. roku życia, bowiem wtedy zachodzi najbardziej intensywny rozwój struktur neuroanatomicznych, które mogą zostać uszkodzone.

Wczesne objawy pojawiają się już w 1. roku życia, głównie w drugiej jego połowie. Na początku najczęściej wysuwa się zaburzenie kontaktu wzrokowego z rodzicami. Po ukończeniu 1. roku życia, między 12. a 14. miesiącem życia, dziecko przestaje reagować na własne imię, nie poszukuje uwagi ze strony osoby dorosłej, nie wskazuje palcem przedmiotów w otoczeniu, części ciała czy członków rodziny. Nie potrafi okazać radości ani smutku, nie potrafi ich również odczytać u innych. W 15.-18. miesiącu życia nie umie naśladować gestów (np. „pa pa”), nie podejmuje zabawy symbolicznej (np. zabawa w dom). Pojawiają się natomiast zabawy schematyczne, stereotypowe – nieustanne porządkowanie, układanie przedmiotów godzinami. Starsze dzieci nie potrafią bawić się z innymi, nie akceptują zmiany wcześniej nadanej mu roli, nie rozumieją gestykulacji ani mowy ciała. Na poziomie języka nie są w stanie zrozumieć żartów, metafor lub ironii. Wykazują nadmierne, wręcz obsesyjne przywiązanie do rutyny i opór przeciwko nawet drobnym zmianom (np. zmiana codziennej trasy do szkoły) objawiający się stresem bądź agresją.

Powyższe objawy powinny wzbudzić czujność rodzica. Jeśli zauważyłeś u własnego dziecka podobne objawy, zgłoś się do specjalisty. W tym przypadku najlepszym rozwiązaniem będzie wizyta u psychiatry dzieci i młodzieży.

Należy pamiętać, że aż 25% dzieci spełniających kryteria tego zaburzenia zaczyna mówić i komunikować się oraz uczęszcza do szkół ogólnodostępnych i funkcjonują prawidłowo.

Podstawową metoda leczenia i wsparcia takich dzieci oraz ich rodzin jest terapia, której rezultaty są naprawdę zadowalające.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Gmitrowicz A., Janas-Kozik m.: Zaburzenia psychiczne dzieci i młodzieży. Medical Tribune Polska. Warszawa 2018, s. 36-46.

Kategorie ICD:


Reklama
(0)
Komentarze