Zaloguj
Reklama

Czym jest zespół Roszpunki?

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • Magdalena Kotlicka-Antczak: Psychopatologia. W: Marek Jarema, Jolanta Rabe-Jabłońska: Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2011, s. 44.
    LJ Cohen, DJ Stein, D Simeon, E Spadaccini, J Rosen & B Aronowitz. Clinical profile, comorbidity, and treatment history in 123 hair pullers: A survey study. „The Journal of Clinical Psychiatry”. 56, s. 319-26, 1995 (ang.).

    Abdrzej Czernikiewicz: Zaburzenia osobowości i zachowania dorosłych. W: Marek Jarema, Jolanta Rabe-Jabłońska: Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2011, s. 284-286.

Adres www źródła:

Kategorie ICD:


Czym jest zespół Roszpunki?
Fot. Panthermedia
(4)

Zespół Roszpunki to bardzo rzadko spotykany rodzaj niedrożności jelit. Jego bezpośrednią przyczyną jest nawyk zjadania włosów (trichofagia). W wielu przypadkach trichofagia współistnieje z zaburzeniem, które polega na wyrywaniu włosów. Jest to złożony problem, którym wymaga specjalistycznego leczenia w tym pomocy psychiatry. Operacja jest zabiegiem ratującym życie. Co wiemy o zespole Roszpunki?

Reklama

Zespół Roszpunki jest dość rzadko występującym zjawiskiem. Do jego podstawowych cech zaliczamy:

  1. Trichotillomanię
  2. Niedrożność jelit (cienkiego bądź grubego)
  3. Obecność w żołądku kuli włosów tj. trichobezoar, która nie tylko go wypełnia ale także sięga jelita cienkiego lub grubego. Dzieje się tak gdyż włosy nie są trawione w przewodzie pokarmowym, w związku z powyższym konieczna jest operacja i usunięci kuli włosów
  4. Występowanie u osób chorych i leczonych psychiatrycznie
  5. Spotykana u osób z silnymi nerwicami

Trichofagia to nic innego jak kompulsywny nawyk zjadania włosów. Towarzyszy temu trichotillomania, czyli niepohamowana potrzeba wyrywania włosów- będąca zaburzeniem psychicznym. W większości przypadków wyrywane, a następnie jedzone są włosy z głowy. Spotykane są także przypadki wyrywania włosów z brwi, rzęs, rąk czy klatki piersiowej. Zjadane włosy, gromadzą się w przewodzie pokarmowym, co w konsekwencji prowadzi do problemów z trawieniem pokarmów, braków witaminowych, niestrawności, bólów w podbrzuszu czy problemów z odbijaniem. Jedynym sposobem na pozbycie się posklejanych, skołtunionych, tworzących kulę włosów tzw. bezoar jest wykonanie zabiegu operacyjnego. W niektórych przypadkach, gdy jest ich mnie podejmuje się próbę podania środków przeczyszczających.

Osoby dotknięte tym zaburzeniem podejmują próby zatrzymania bądź silnego zredukowania wyrywania włosów, a następnie ich zjadania. Jest to jednak od nich silniejsze. Zaraz po wyrwaniu włosów i ich zjedzenie osoba chora odczuwa ulgę, przyjemność (nie zawsze), po czym znów musi po jakimś czasie powtórzyć tę czynność. Impulsywne wyrywanie włosów pojawia się na skutek silnego napięcia psychicznego bądź sytuacji stresującej.

Trichofagia wraz z trichotillomanią w większości przypadków wymagają specjalistycznego leczenia. Warto jednak zwrócić uwagę na to, czy osoba chora nie zjada włosów na skutek wtórny do innych zaburzeń psychicznych (np. schizofrenia, zaburzenia pourazowe). W wleczeniu stosowane są antagonisty dopaminy oraz modulatory glutaminianu. Bardzo ważną kwestią jest włączenie różnego rodzaju metod behawioralnych.    

Reklama
(4)
Komentarze