Zaloguj
Reklama

Diagnozowanie choroby afektywnej dwubiegunowej u dzieci i młodzieży

Autor/autorzy opracowania:

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Diagnozowanie choroby afektywnej dwubiegunowej u dzieci i młodzieży
Fot. medforum
(3)

Omówienie artykułu: National trends in the outpatient diagnosis and treatment of bipolar disorder in youth. C. Morena, G . Laje, C. Blanco, H. Jiang, A.Schmidt, M.Olfson. Arch Gen Psychiatry 2007; 64(9): 1032-1039. 

Omawiana praca przedstawia alarmująco wysoki wzrost stawiania diagnozy choroby  afektywnej dwubiegunowej u dzieci i młodzieży w USA. W ciągu ostatnich 10 lat rozpoznawanie tej jednostki chorobowej u młodych osób wzrosło czterdziestokrotnie.

Choroba afektywna dwubiegunowa 

Ostatnio obserwuje się wzrost klinicznych diagnoz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych u młodych osób. W latach 1995 - 2000 w USA proporcja młodych osób prywatnie ubezpieczonych, które korzystały z ambulatoryjnego leczenia z powodu choroby dwubiegunowej wzrosła o 67%, a osób korzystających z leczenia szpitalnego wzrosła o 74%. Ostatnie dane cytowane przez autorów omawianej pracy, wskazują na to, że dzieci i młodzież często otrzymują leczenie farmakologiczne w związku z diagnozą choroby dwubiegunowej. Jedno z niedawnych badań wskazuje, że częściej przepisuje się im leki stabilizujące nastrój, niż dorosłym. Pozostaje niejasne, skąd wynika wzrost stawiania młodym osobom diagnozy choroby dwubiegunowej w ambulatoriach.

Aktualny stan wiedzy pokazuję, że choroba afektywna dwubiegunowa może być w przypadku dzieci i młodzieży mylnie diagnozowana. W niedawno przeprowadzonym badaniu hospitalizowanej młodzieży, u prawie połowy osób, z wcześniej postawioną w ambulatorium, diagnozą choroby dwubiegunowej, diagnozę tę klasyfikowano następnie jako depresja lub zaburzenia zachowania. Można mówić o nadmiernym rozpoznawaniu choroby dwubiegunowej u młodzieży. W praktyce klinicznej rozpoznanie i diagnozowanie u młodzieży choroby afektywnej dwubiegunowej może komplikować występowanie innych symptomów psychopatologicznych. U młodych osób z diagnozą choroby dwubiegunowej często współwystępuje ADHD oraz zaburzenia opozycyjno-buntownicze. Symptomy ADHD, takie jak rozproszenie uwagi, czy nad aktywność, występują również w chorobie dwubiegunowej. Z kolei symptomy nadmiernej drażliwości bądź zaburzeń nastroju obecnych w ADHD, mogą nie spełniać kryteriów diagnostycznych choroby dwubiegunowej.

Autorzy omawianej pracy podkreślają brak informacji na temat narodowych skłonności do diagnozowania choroby dwubiegunowej u dzieci i młodzieży oraz stosowanego leczenia.

Analiza danych przeprowadzonych przez autorów omawianej pracy przybliża tą problematykę. Z dokonanego przeglądu wynika, że w Stanach Zjednoczonych, roczna liczba wizyt lekarskich z postawieniem diagnozy choroby dwubiegunowej wzrastała u młodych osób od 25 (na 100 000 osób), w latach 1994-1995, do 1003 osób (na 100 000 osób) w latach 2002-2003. Z kolei u dorosłych liczba ta rosła od 905 (na 100 000 osób) w latach 1994-1995, do 1679 (na 100 000 osób) w latach 2002-2003. Wykazano istotną interakcję między czasem i wiekiem a diagnozą choroby dwubiegunowej, wskazując na szybszy wzrost liczby wizyt lekarskich z powodu choroby dwubiegunowej u młodych osób, w porównaniu z dorosłymi.

Stawianie diagnozy choroby dwubiegunowej wzrosło u młodych osób od 0,42% ( lata 1994-1995) do 6,67% ( lata 2002-2003). Proporcja wizyt lekarskich osób z chorobą dwubiegunową w stosunku do wszystkich wizyt, wzrastała szybciej w przypadku młodych osób, niż dorosłych. Uzyskano dane wskazujące na to, że dwie trzecie wizyt lekarskich młodych osób z diagnozą choroby dwubiegunowej należało do mężczyzn, podczas gdy u dorosłych dwie trzecie osób zgłaszających się do lekarza z diagnozą choroby dwubiegunowej stanowiły kobiety.

Zarówno młodzieży, jak dorosłym z diagnozą choroby dwubiegunowej przepisywano przynajmniej jeden lek psychotropowy. W dwóch trzecich przypadków w obu grupach wiekowych przepisywano również stabilizator nastroju.

Przeprowadzona analiza wykazuje wyraźnie zwiększoną tendencję do diagnozowania choroby dwubiegunowej u młodych osób leczonych ambulatoryjnie. Diagnozowanie tej jednostki chorobowej wzrosło dwukrotnie u dorosłych w ciągu ostatnich 10 lat, natomiast diagnozowanie choroby dwubiegunowej wzrosło czterdziestokrotnie u dzieci i młodzieży w tym samym czasie. Badacze zastanawiają się, na ile w przeszłości nie diagnozowano prawidłowo choroby dwubiegunowej u dzieci i młodzieży, co obecnie jest naprawione, a na ile można mówić obecnie o nadmiernym rozpoznawaniu choroby dwubiegunowej u młodzieży? Wątpliwości tych nie można wyjaśnić nie posiadając niezależnych, systematycznych narzędzi diagnostycznych.

Wydaje się prawdopodobne, że o ile w latach wcześniejszych, choroba dwubiegunowa nie była prawidłowo diagnozowana u dzieci i młodzieży, teraz jest słusznie rozpoznawana we wcześniejszym wieku. Średni wiek, w którym rozpoznaje się tę chorobę mieści się w przedziale od 19 do 23 lat, zakładając, że u 50% osób zaburzenie to wystąpiło wcześniej. Długie opóźnienie w poszukiwaniu leczenia było wcześniej dokumentowane, kiedy choroba występowała w dzieciństwie lub adolescencji, co zawdzięczano trudnościom w klinicznym rozpoznaniu. Druga koncepcja wyjaśniająca tak wysoką liczbę zdiagnozowanej choroby dwubiegunowej u młodzieży, wiąże się z nadmiernym jej diagnozowaniem w populacji pediatrów. Brak homogenicznych, specyficznych dla danego wieku, kryteriów diagnostycznych może sprzyjać mylnemu diagnozowaniu symptomów związanych z chorobą dwubiegunową. Przykład mogą stanowić symptomy manii, które są częste w populacji adolescentów, zostały także odnotowane w badaniach klinicznych. W tych próbach tylko nieliczna proporcja osób wykazuje pełno objawowe kryteria choroby dwubiegunowej. W próbach ambulatoryjnych symptomy manii są zazwyczaj nie specyficzne, brak także zgodności co do występowania ich objawów między młodzieżą, rodzicami i nauczycielami. Symptomy manii mogą także występować w przebiegu innych zaburzeń, niż choroba dwubiegunowa.

Kolejną niepewność diagnostyczną stanowi pokrywanie się symptomów ADHD i choroby dwubiegunowej rozpoznawanych przez pediatrów. Rozszerzone stosowanie leków przeciwpsychotycznych drugiej generacji oraz stabilizatorów nastroju w celu leczenia agresywnych młodych osób labilnych emocjonalnie, przyczynia się do zmiany w kierunku diagnozy dziecięcej i młodzieżowej choroby dwubiegunowej.

Stwierdzenie rzeczywistego stawiania diagnozy choroby dwubiegunowej w populacji pediatrów wymaga ustanowienia konsensusu w sprawie kryteriów diagnostycznych oraz metod pomiarowych.

(3)
Reklama
Komentarze