Zaloguj
Reklama

Kliniczne cechy różnicujące chorobę dwubiegunową i dużą depresję

Autor/autorzy opracowania:

Adres www źródła:

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Kliniczne cechy różnicujące chorobę dwubiegunową i dużą depresję
Fot. medforum
(5)

Omówienie artykułu: R. H. Perlis, E. Brown, R. W. Baker i in. Clinical Features of Bipolar Depression versus major depressive disorder in large multicenter Trials. American Journal of Psychiatry 2006; 163: 225-231.


Autorzy omawianego artykułu podkreślają wagę oraz trudność właściwej diagnozy różnicowej dużej depresji i zaburzenia dwubiegunowego. Nie bez znaczenia pozostaje, że niedopatrzenie w rozpoznaniu objawów dwubiegunowych u pacjentów doznających dużego epizodu depresyjnego może być przyczyną niewłaściwego leczenia. Kliniczne cechy rozróżniające depresją jednobiegunową i dwubiegunową ułatwiają trafny wybór leczenia. W pracy omówiono główne cechy kliniczne i socjodemograficzne dużej depresji oraz depresji dwubiegunowej.

Epizody depresyjne są charakterystyczne zarówno dla dużej depresji, jak choroby dwubiegunowej. Kryteria diagnostyczne różnicujące między tymi dwoma typami chorób opierają się dosłownie na obecności bądź braku manii lub hipomanii. Jednakże niekiedy historia podwyższania się nastroju jest relacjonowana przez pacjentów, podczas gdy u innych doświadczających depresji, epizod manii jeszcze się nie ujawnił. Dość powszechne są pomyłki we wczesnym diagnozowaniu, a opóźnienie lub nieodpowiednie leczenie mogą w konsekwencji przyczyniać się do pojawienia się manii, rozwinięcie stanu mieszanego epizodów afektywnych, częstsze zmiany nastroju lub też ogólnie gorsze wyniki leczenia.
Badania porównujące dużą depresję i depresję dwubiegunową nie przynoszą jednoznacznych rezultatów. Część z nich wykazuje większe występowanie cech atypowych oraz symptomów neurowegetatywnych, jak bezsenność u osób z chorobą dwubiegunową, podczas gdy inne wyniki podkreślają większą częstotliwość symptomów melancholicznych w przebiegu tego zaburzenia. Podobnie drażliwość, złość, symptomy mieszane, nadaktywność i psychoza, są częściej kojarzone z chorobą dwubiegunową. Zespół Perlisa porównywał cechy kliniczne i socjodemograficzne osób leczonych z powodu depresji oraz zaburzenia dwubiegunowego.

W omawianym badaniu brały udział osoby spełniające kryteria DSM-IV dla depresji i choroby dwubiegunowej. W leczeniu depresji stosowano duloxetine w porównaniu z placebo. Chorzy z zaburzeniem dwubiegunowym przyjmowali olanzapinę bądź olanzapinę i fluoxetynę.

Analiza wyników przeprowadzonych badań ujawniła, zgodnie z oczekiwaniami, że zaburzenie dwubiegunowe występuje średnio 6 lat wcześniej niż duża depresja. Historia zachorowania na depresję w rodzinie nie różniła się znacząco w grupie osób depresyjnych i dwubiegunowych. W rodzinach osób z zburzeniem dwubiegunowym, częściej miało miejsce występowanie właśnie tej choroby. Również liczba wcześniejszych epizodów depresyjnych była częstsza w grupie z chorobą dwubiegunową. Zatem stosunek dużej depresji jest podobny w obu grupach, co podkreśla fakt, że wśród rodzin pacjentów dwubiegunowych spotyka się diagnozę depresji jednobiegunowej, tak jak u pacjentów z dużą depresją.
Takie cechy zaburzeń afektywnych, jak widoczny smutek, napięcie, zmniejszona ilość snu, pesymistyczne myśli oraz myśli samobójcze, różniły się istotnie u osób z depresją i chorobą dwubiegunową. Pacjenci dwubiegunowi znacznie częściej doświadczali napięcia w porównaniu z pacjentami depresyjnymi. Charakterystyczna dla zaburzeń nastroju cecha - lęk - występował częściej u pacjentów z chorobą dwubiegunową. Z kolei takie objawy jak bezsenność, symptomy w zakresie funkcji poznawczych, somatyczne, trudności z oddychaniem, kłopoty gastrologiczne, czy układu moczowo-płciowego, dolegliwości w zakresie autonomicznego układu nerwowego, występowały znacznie częściej u pacjentów depresyjnych.

Przeprowadzone badanie ujawniło, że symptomy związane z lękiem, somatyczne i poznawcze, mogą być pomocne w rozróżnianiu między depresją jednobiegunową a dwubiegunową. U podstaw właściwego diagnozowania tych dwóch form depresji leżą niekiedy bardzo subtelne różnice między symptomami. W przyszłych badaniach warto podjąć temat różnic w zakresie cech neurobiologicznych leżących u podłoża depresji jednobiegunowej i choroby dwubiegunowej.
Autorzy podkreślają, że opóźnione rozpoznanie zaburzenia dwubiegunowego pojawia się nadal często. U pacjentów źle zdiagnozowanych późniejsze zastosowanie stabilizatorów nastroju, powoduje gorsze wyniki leczenia. Z kolei stosowanie leków przeciwdepresyjnych, przy braku stabilizatorów nastroju, może przyśpieszyć przeskok w manię lub epizody mieszane bądź wzrost częstotliwości epizodów u pacjentów dwubiegunowych. Z klei pacjenci chorujący na depresję przy zastosowaniu stabilizatorów nastroju mogą niepotrzebnie cierpieć z powodu efektów ubocznych oraz mieć mniejszą odpowiedź na leczenie. Stąd tak ważne jest właściwa diagnoza różnicowa oraz dalsze badania w zakresie subtelnych różnic w obrazie dużej depresji i choroby dwubiegunowej.

(5)
Reklama
Komentarze