Zaloguj
Reklama

Osobowość unikowa

Autorzy: Ewa Chodkowska
Osobowość unikowa
Fot. medforum
(0)

Osobowość unikowa należy do rodzajów zaburzeń osobowości.

Reklama

Definiuje się ją jako wzorzec pewnych zachowań, który jest zdominowany przejawami społecznych zahamowań, brakiem przynależności i nadwrażliwością na negatywną ocenę własnej osoby. Początki tego zaburzenia pojawiają się w wieku młodzieńczym. Osoby cierpiące na tę przypadłość unikają zajęć związanych z pracą, które wymagają kontaktów interpersonalnych z powodu obawy przed krytyką lub odrzuceniem. Jeżeli nie mają pewności, że zostaną zaakceptowane nie wchodzą w bliższe związki z ludźmi. Okazują powściągliwość w bliskich kontaktach z innymi z obawy przed zawstydzeniem lub wyśmianiem. Ich samoocena jest negatywna i oparta na postrzeganiu siebie jako kogoś gorszego od innych oraz jako społecznie nieporadnego.

Obszary dysfunkcji u osoby z osobowością unikową:

  • jest niechętna podejmowaniu osobistego ryzyka lub podejmowania nowych działań w obawie przed powstaniem kłopotliwych sytuacji
  • unika pracy wymagającej kontaktów międzyludzkich w obawie przed krytyką i odrzuceniem
  • wykazuje powściągliwość w kontaktach intymnych.

W późniejszym okresie życia może dojść do rozwoju depresji i fobii socjalnej i niskiej samooceny. Mogą pojawić się również problemy z nadużywaniem alkoholu i narkotyków.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Psychiatria. Podręcznik dla studentów medycyny. Pod redakcją prof. Dr. hab. med. Adama Bilikiewicza.

Reklama
(0)
Komentarze