Zaloguj
Reklama

Porównanie skuteczności risperidonu w postaci roztworu z haloperidolem w postaci iniekcji domięśniowych do opanowywania pobudzenia o charakterze psych

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1. Levy RH. Sedation in acute and chronic agitation. Pharmacotherapy 1996;16:152S-159S.
    2. Battaglia J, Moss S, Rosh J, Kang J, Mendoza R, Leedom L. et al. Haloperidol, lorazepam, or both for psychotic agitation? A multicenter, prospective, double-blind, emergency department study. Am J Emerg Med. 1997;15:335-340.
    3. Buckley PF. The role of typical and atypical antipsychotic medications in the management of agitation and aggression. J Clin Psychiatry 1997;60:52-60.

    Badanie było wspierane w części przez grant Janssen Pharmaceutica Products, L.P.

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Porównanie skuteczności risperidonu w postaci roztworu z haloperidolem w postaci iniekcji domięśniowych do opanowywania pobudzenia o charakterze psych
Fot. ojoimages
(5)

Doniesienie przedstawiono w trakcie 55 Annual Scientific Convention and Program of the Society of Biological Psychiatry, 11–13 maja 2000, Chicago, Illinois

Reklama

Wprowadzenie

Nie powstały jak dotąd żadne standardy postępowania określające sposoby doraźnego postępowania w pobudzeniu o charakterze psychotycznym. Wielu klinicystów poleca stosowanie w takich przypadkach neuroleptyków o dużej sile działania w postaci iniekcji domięśniowych (IM) z powodu przewidywanych korzyści związanych ze sprawnym podaniem leku oraz szybkim początkiem jego działania.
Tym niemniej, stosowanie leków w postaci iniekcji wiąże się z wywieraniem przymusu, co w perspektywie długoterminowej może zmniejszać współpracę w leczeniu. Atypowe leki przeciwpsychotyczne charakteryzują się korzystnym profilem działań niepożądanych, jednakże jak dotąd nie są dostępne w postaci iniekcji domięśniowych.

Metoda

Plan badania
l Prospektywne, naturalistyczne badanie pilotażowe przeprowadzone wśród pacjentów przyjmowanych w stanie pobudzenia o charakterze psychotycznym do oddziału pomocy doraźnej dużego szpitala miejskiego.
l Oceny stanu pacjentów przeprowadzano w momencie przyjęcia lub bezpośrednio po nim, w ten sam sposób określano też rozpoznanie.
l Pacjentom przedstawiano możliwość wyboru jednego ze sposobów leczenia:
– 2 mg risperidonu w postaci roztworu + 2 mg lorazepamu doustnie,
– 5 mg haloperidolu IM + 2 mg lorazepamu IM (standard postępowania w tej instytucji).

Ocena skuteczności leczenia
l Pobudzenie oceniano przy pomocy pięciu pozycji ze skali objawów pozytywnych i negatywnych (PANSS):
– Pobudzenie.
– Wrogość.
– Zachowanie świadczące o doznaniach omamowych.
– Brak współpracy.
– Słaba kontrola zachowań impulsywnych.
l Ocen dokonywano na początku leczenia oraz po 30 i 60 minutach.
Zakres ocen: od 1 = objawy nieobecne, do 7 = nasilenie ekstremalne.
l Stopień poprawy był oceniany za pomocą skali CGI.
Oceny za pomocą skali CGI dokonywano po 15, 30, 60 i 120 minutach od początku leczenia.
Zakres ocen: od 1 = bardzo znaczna poprawa, do 7 = bardzo znaczne pogorszenie.
l Odnotowano czas jaki upływał do chwili pojawienia się snu u pacjenta.
l Objawy uboczne były oceniane po 24 godzinach od momentu rozpoczęcia leczenia.
l Osoby oceniające nie wiedziały jaki lek podano pacjentowi (rzetelność pomiędzy osobami badającymi – współczynnik kappa
> 0,95).

Badane grupy:
Podstawowe dane demograficzne oraz rozpoznanie były podobne w obu grupach pacjentów.
l Badanie moczu zostało przeprowadzone u 17 z grupy 60 pacjentów; u 2 pacjentów stwierdzono obecność kokainy w moczu (12%).
l Średnie wyniki w zakresie pobudzenia w obu badanych grupach nie różniły się znacząco
w momencie rozpoczęcia leczenia.
Leczenie
l Mężczyźni znacząco rzadziej niż kobiety byli skłonni do wyboru leczenia IM ((2 = 5,16, p.<0,023).
l Spośród pacjentów, którzy wybrali haloperidol IM + lorazepam IM (n=30):
– 15 (50%) odmówiło przyjęcia leków w postaci doustnej,
– 9 (30%) było niezdolnych do zastosowania się do instrukcji słownych,
– 6 (20%) szczególnie nalegało na zastosowanie iniekcji domięśniowych.

Wyniki
l Pobudzenie w obu grupach istotnie zmniejszyło się w trzydziestej i sześćdziesiątej minucie badania (F2,56=135,28, p.<0,0001).
l Nie odnotowano różnic pomiędzy grupami w zakresie nasilenia pobudzenia u pacjentów.
l Nie stwierdzono korelacji pomiędzy efektem upływającego czasu a sposobem leczenia czy płcią pacjenta.
l U pacjentów w obu grupach stwierdzono poprawę w zakresie wszystkich pięciu grup objawów w skali PANSS.
l Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy grupami w przypadku pięciu podstawowych podskal PANSS.
l Stwierdzono poprawę w skali CGI w obu grupach terapeutycznych w odniesieniu do początku badania.
l Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy grupami w zakresie punktacji w skali CGI.

Objawy niepożądane
l Nie stwierdzono znaczących różnic pomiędzy grupami w czasie do osiągnięcia snu.
l Nie odnotowano żadnych objawów niepożądanych w grupie z risperidonem i lorazepamem.
l W ciągu 24 godzin obserwacji odnotowano jeden przypadek ostrej dystonii w grupie z haloperidolem IM i lorazepamem.
l Jeden pacjent, u którego zastosowano risperidon i lorazepam wymagał podania haloperidolu IM z powodu utrzymującego się pobudzenia.

Wnioski
l Risperidon oraz lorazepam w postaci doustnej okazały się równie skuteczne jak haloperidol IM oraz lorazepam IM w kontroli pobudzenia psychotycznego u większości badanych pacjentów.
l W przypadku badania dużej grupy pacjentów leczenie przy pomocy preparatów doustnych może być bezpieczniejsze, a jednocześnie równie skuteczne jak postępowanie rutynowe.
l Zastosowanie leczenia w postaci doustnej zależy od akceptacji pacjenta wobec tej formy postępowania.

Badanie było wspierane w części przez grant Janssen Pharmaceutica Products, L.P.

(sponsor artykułu: Janssen-Cilag)
Reklama
(5)
Komentarze