Zaloguj
Reklama

Porównanie skuteczności risperidonu w postaci roztworu z haloperidolem w postaci iniekcji domięśniowych do opanowywania pobudzenia o charakterze psych

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • 1. Levy RH. Sedation in acute and chronic agitation. Pharmacotherapy 1996;16:152S-159S.
    2. Battaglia J, Moss S, Rosh J, Kang J, Mendoza R, Leedom L. et al. Haloperidol, lorazepam, or both for psychotic agitation? A multicenter, prospective, double-blind, emergency department study. Am J Emerg Med. 1997;15:335-340.
    3. Buckley PF. The role of typical and atypical antipsychotic medications in the management of agitation and aggression. J Clin Psychiatry 1997;60:52-60.

    Badanie było wspierane w części przez grant Janssen Pharmaceutica Products, L.P.

Kategorie ICD:

Kategorie ATC:


Porównanie skuteczności risperidonu w postaci roztworu z haloperidolem w postaci iniekcji domięśniowych do opanowywania pobudzenia o charakterze psych
Fot. ojoimages
(5)

Doniesienie przedstawiono w trakcie 55 Annual Scientific Convention and Program of the Society of Biological Psychiatry, 11–13 maja 2000, Chicago, Illinois

Wprowadzenie

Nie powstały jak dotąd żadne standardy postępowania określające sposoby doraźnego postępowania w pobudzeniu o charakterze psychotycznym. Wielu klinicystów poleca stosowanie w takich przypadkach neuroleptyków o dużej sile działania w postaci iniekcji domięśniowych (IM) z powodu przewidywanych korzyści związanych ze sprawnym podaniem leku oraz szybkim początkiem jego działania.
Tym niemniej, stosowanie leków w postaci iniekcji wiąże się z wywieraniem przymusu, co w perspektywie długoterminowej może zmniejszać współpracę w leczeniu. Atypowe leki przeciwpsychotyczne charakteryzują się korzystnym profilem działań niepożądanych, jednakże jak dotąd nie są dostępne w postaci iniekcji domięśniowych.

Metoda

Plan badania
l Prospektywne, naturalistyczne badanie pilotażowe przeprowadzone wśród pacjentów przyjmowanych w stanie pobudzenia o charakterze psychotycznym do oddziału pomocy doraźnej dużego szpitala miejskiego.
l Oceny stanu pacjentów przeprowadzano w momencie przyjęcia lub bezpośrednio po nim, w ten sam sposób określano też rozpoznanie.
l Pacjentom przedstawiano możliwość wyboru jednego ze sposobów leczenia:
– 2 mg risperidonu w postaci roztworu + 2 mg lorazepamu doustnie,
– 5 mg haloperidolu IM + 2 mg lorazepamu IM (standard postępowania w tej instytucji).

Ocena skuteczności leczenia
l Pobudzenie oceniano przy pomocy pięciu pozycji ze skali objawów pozytywnych i negatywnych (PANSS):
– Pobudzenie.
– Wrogość.
– Zachowanie świadczące o doznaniach omamowych.
– Brak współpracy.
– Słaba kontrola zachowań impulsywnych.
l Ocen dokonywano na początku leczenia oraz po 30 i 60 minutach.
Zakres ocen: od 1 = objawy nieobecne, do 7 = nasilenie ekstremalne.
l Stopień poprawy był oceniany za pomocą skali CGI.
Oceny za pomocą skali CGI dokonywano po 15, 30, 60 i 120 minutach od początku leczenia.
Zakres ocen: od 1 = bardzo znaczna poprawa, do 7 = bardzo znaczne pogorszenie.
l Odnotowano czas jaki upływał do chwili pojawienia się snu u pacjenta.
l Objawy uboczne były oceniane po 24 godzinach od momentu rozpoczęcia leczenia.
l Osoby oceniające nie wiedziały jaki lek podano pacjentowi (rzetelność pomiędzy osobami badającymi – współczynnik kappa
> 0,95).

Badane grupy:
Podstawowe dane demograficzne oraz rozpoznanie były podobne w obu grupach pacjentów.
l Badanie moczu zostało przeprowadzone u 17 z grupy 60 pacjentów; u 2 pacjentów stwierdzono obecność kokainy w moczu (12%).
l Średnie wyniki w zakresie pobudzenia w obu badanych grupach nie różniły się znacząco
w momencie rozpoczęcia leczenia.
Leczenie
l Mężczyźni znacząco rzadziej niż kobiety byli skłonni do wyboru leczenia IM ((2 = 5,16, p.<0,023).
l Spośród pacjentów, którzy wybrali haloperidol IM + lorazepam IM (n=30):
– 15 (50%) odmówiło przyjęcia leków w postaci doustnej,
– 9 (30%) było niezdolnych do zastosowania się do instrukcji słownych,
– 6 (20%) szczególnie nalegało na zastosowanie iniekcji domięśniowych.

Wyniki
l Pobudzenie w obu grupach istotnie zmniejszyło się w trzydziestej i sześćdziesiątej minucie badania (F2,56=135,28, p.<0,0001).
l Nie odnotowano różnic pomiędzy grupami w zakresie nasilenia pobudzenia u pacjentów.
l Nie stwierdzono korelacji pomiędzy efektem upływającego czasu a sposobem leczenia czy płcią pacjenta.
l U pacjentów w obu grupach stwierdzono poprawę w zakresie wszystkich pięciu grup objawów w skali PANSS.
l Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy grupami w przypadku pięciu podstawowych podskal PANSS.
l Stwierdzono poprawę w skali CGI w obu grupach terapeutycznych w odniesieniu do początku badania.
l Nie stwierdzono żadnych różnic pomiędzy grupami w zakresie punktacji w skali CGI.

Objawy niepożądane
l Nie stwierdzono znaczących różnic pomiędzy grupami w czasie do osiągnięcia snu.
l Nie odnotowano żadnych objawów niepożądanych w grupie z risperidonem i lorazepamem.
l W ciągu 24 godzin obserwacji odnotowano jeden przypadek ostrej dystonii w grupie z haloperidolem IM i lorazepamem.
l Jeden pacjent, u którego zastosowano risperidon i lorazepam wymagał podania haloperidolu IM z powodu utrzymującego się pobudzenia.

Wnioski
l Risperidon oraz lorazepam w postaci doustnej okazały się równie skuteczne jak haloperidol IM oraz lorazepam IM w kontroli pobudzenia psychotycznego u większości badanych pacjentów.
l W przypadku badania dużej grupy pacjentów leczenie przy pomocy preparatów doustnych może być bezpieczniejsze, a jednocześnie równie skuteczne jak postępowanie rutynowe.
l Zastosowanie leczenia w postaci doustnej zależy od akceptacji pacjenta wobec tej formy postępowania.

Badanie było wspierane w części przez grant Janssen Pharmaceutica Products, L.P.

(sponsor artykułu: Janssen-Cilag)
(5)
Reklama
Komentarze