Zaloguj
Reklama

Urojenia zakochania

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • Cameron A. D.: Psychiatria. Elsevier URBAN&PARTNER. Wrocław 2004.
    Bilikiewicz A, Psychiatria. Wydawnictwo Lekarskie PZWL. Warszawa 2011.

Urojenia zakochania
Fot. ojoimages
(4)

Urojenia należą do zaburzeń toku myślenia zaliczanych do zaburzeń poznawczych.

Reklama

Definiowane są jako fałszywe przekonania, których treść jest dla pacjenta całkowicie realna i oczywista mimo dostarczanych przez otoczenie dowodów błędności tych sądów. Urojenia zakochania (erotomania), znane również pod nazwą psychose passionelle.

Dotyczą prawie wyłącznie kobiet, a ich treścią jest głębokie, fałszywe przekonanie o miłości jakiejś obcej osoby. Najczęstszą postacią zaburzeń zakochania jest zespół de Clerambaulta polegający na urojeniu sobie przez pacjentkę tego, że jakiś starszy, majętny mężczyzna (obiekt urojeń) jest w niej zakochany.

Najczęstsze fałszywe sądy:

  • szczęście obiektu urojeń jest całkowicie zależne od pacjentki (tylko ona może dać mu miłość),
  • obiekt urojeń chroni pacjentkę, wykorzystując najbardziej wyszukane metody zapewnienia jej ciągłej opieki,
  • obiekt próbuje nawiązać kontakt z pacjentką,
  • obiekt jest najczęściej samotny,
  • na drodze do osiągnięcia pełni szczęścia stoi rodzina lub inne przeszkody,
  • obiekt urojeń jest zakochany w pacjentce bardziej niż ona w nim (satysfakcja).

Obiekt urojeń pacjentki z zespołem de Clerambaulta może znajdować się w poważnym niebezpieczeństwie, gdy chora będzie próbowała się z nim skontaktować.

Urojenia zakochania mogą też zagrażać zdrowiu lub nawet życiu osób, które według pacjentki stoją na przeszkodzie do jej szczęścia. Terapia jest oparta na leczeniu lekami antypsychotycznymi skojarzonymi z psychoterapią.

Reklama
(4)
Komentarze