Zaloguj
Reklama

Leki przeciwlękowe: kiedy warto z nich skorzystać i dlaczego trzeba wtedy zachować ostrożność?

Leki przeciwlękowe: kiedy warto z nich skorzystać i dlaczego trzeba wtedy zachować ostrożność?
Fot. panthermedia
(0)
Reklama

Zaburzenia lękowe są jednymi z najbardziej rozpowszechnionych zaburzeń psychicznych – nie budzi więc raczej większego zdziwienia to, jak dużo ludzi poszukuje informacji o lekach zmniejszających nasilenie lęku. Bez recepty dostępne są wyłącznie łagodne, ziołowe preparaty o działaniu wyciszającym, leki przeciwlękowe można natomiast zdobyć jedynie dzięki wizycie u lekarza – w przypadku większości z nich pacjenci powinni przy ich stosowaniu zachować szczególną ostrożność.

Objawy i przebieg

Leczenie zaburzeń lękowych opiera się zasadniczo na wykorzystaniu dwóch metod – mowa o psychoterapii oraz farmakoterapii. W przypadku drugiej z powyżej wymienionych zastosowane w terapii zaburzeń lękowych mogą być środki z bardzo różnych grup lekowych – wszystko zależy od tego, jaki to efekt ma być osiągnięty.

W przypadku długoterminowego leczenia zaburzeń lękowych – np. zespołu lęku uogólnionego czy zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych – stosowane są preparaty typowo zaliczane do grupy leków przeciwdepresyjnych, zwłaszcza inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Efekty leczenia w postaci zredukowania nasilenia lęku pojawiają się w przypadku tych preparatów dopiero po pewnym czasie – sięga on kilku do kilkunastu nawet tygodni. Czasami pacjentowi potrzebne są jednak farmaceutyki, które doraźnie, w krótkim czasie będą w stanie zmniejszyć odczuwany przez niego lęk – taką potrzebę mogą mieć m.in. osoby z zaburzeniami lękowymi z napadami paniki. Do szybkiego łagodzenia lęku wykorzystywane są inne niż wcześniej wspomniane preparaty – w tej sytuacji zalecane są chorym głównie benzodiazepiny (np. alprazolam), oprócz tego wykorzystywany bywa środek o całkowicie innym mechanizmie działania, którym jest hydroksyzyna.

Kiedy udać się do lekarza

Tak jak wspomniano już wcześniej, dostępne bez recepty są jedynie ziołowe farmaceutyki, które – owszem – u pewnych osób mogą prowadzić do zmniejszenia odczuwanego przez nie napięcia, trudno jednak mówić o tym, aby z ich wykorzystaniem rzeczywiście możliwe było wystarczające zredukowanie nasilenia objawów zaburzeń lękowych. W sytuacji, gdy pacjent odczuwa więc któryś z wymienionych poniżej problemów, zasadne jest udanie się na konsultację do psychiatry, który oceni, czy rzeczywiście wskazane jest stosowanie przez niego jakichś środków przeciwlękowych. Mowa tutaj o takich nieprawidłowościach, jak m.in.:

  • stałe poczucie nieuzasadnionego, ciągłego niepokoju,
  • pojawianie się napadów paniki, czyli lęku o wyjątkowo dużym nasileniu, któremu towarzyszyć mogą dolegliwości fizyczne, takie jak np. przyspieszenie czynności serca, wzmożenie potliwości, drżenie rąk czy duszność,
  • natrętne myśli o różnym charakterze, którym towarzyszyć może przymus wykonywania jakichś czynności,
  • stałe zamartwianie się,
  • lęk przed jakimiś konkretnymi czynnikami (np. otwartymi przestrzeniami, pająkami czy przed widokiem krwi).

Leczenie

Leki przeciwlękowe z całą pewnością mogą być preparatami przynoszącymi ulgę pacjentom z zaburzeniami lękowymi, przy stosowaniu jednak większości z nich konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności. Z rozwagą należy przyjmować przede wszystkim środki z grupy benzodiazepin – preparaty te, ze względu na ryzyko uzależnienia, powinny być zażywane wyłącznie w uzasadnionych sytuacjach i przez jak najkrótszy czas.

Pacjent, który przyjmuje benzodiazepiny, po pewnym czasie może zauważać, że stosowanie leku nie prowadzi do żadnych efektów – takowe zjawisko może wynikać z rozwoju tolerancji na benzodiazepiny i sugeruje, że leki te były używane za długo. Warto tutaj również podkreślić to, że przyjmowanie środków z tej grupy może skutkować nadmiernym wręcz uspokojeniem, w związku z czym osoby sięgające po te leki – dla bezpieczeństwa własnego i innych ludzi – nie powinny prowadzić pojazdów mechanicznych. Benzodiazepin, jak i większości zresztą innych leków psychotropowych, nie powinno się łączyć z alkoholem.

Piśmiennictwo

Bibliografia:

Psychiatria. Red. M. Jarema, J. Rabe-Jabłońska. Warszawa 2011.
Puri B.K., Treasaden I.H.: Psychiatria. Podręcznik dla studentów. Red. wyd. I polskiego J. Rybakowski, F. Rybakowski. Wrocław 2014.


Reklama
(0)

Materiały zawarte w dziale Specjalista Radzi mają charakter informacyjny i należy je traktować jako dodatkową pomoc przy udzieleniu niezbędnej pomocy choremu oraz jako ewentualny wstęp do leczenia przez specjalistę. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji umieszczonych w dziale Specjalista Radzi.

Komentarze