Zaloguj
Reklama

Osobowość typu borderline – kiedy podejrzewać?

Autorzy: lek. Paulina Raczyńska
Osobowość typu borderline – kiedy podejrzewać?
Fot. panthermedia
(5)

Badania epidemiologiczne wykazują, że częstość występowania osobowości typu borderline (tzw. z pogranicza) wynosi 0,2-2,8%. Do niedawna uważano, że występuje częściej u kobiet, jednak ostateczne badania potwierdziły, że dotyczy w równiej mierze obu płci.

Reklama

Etiologia tego zaburzenia nie jest jeszcze bardzo dokładnie zgłębiona, jednak wykazuje się, że osoby te były zaniedbane ze strony opiekunów. Doświadczały samotności, rozłąki, przemocy, a nawet molestowania seksualnego. Prowadzi to do powstania patologicznego wzorca przywiązania, który skutkuje nieprawidłowym odczytywaniem uczuć i emocji. Stąd buduje się u nich postawa nieustannej nieufności, wrogiego i nawet prześladowczego nastawienia do otoczenia.

To, co wyróżnia borderline od innych typów zaburzeń osobowości, jest zupełnie skrajne podejście do otaczającej rzeczywistości. Osoby takie łatwo przechodzą od uwielbienia do nienawiści. Bardzo często bliscy widzą nietypowe, niekiedy dziwaczne zachowania osoby zaburzonej osobowościowo i skłaniają do poszukiwania pomocy u specjalistów. Pacjenci, którzy cierpią z powodu tego zaburzenia, przejawiają często skłonności do zachować impulsywnych, łatwość reagowania gniewem i przemocą, trudności z podtrzymaniem działań, które nie przynoszą natychmiastowej satysfakcji, a ich nastrój bywa bardzo kapryśny. Charakterystyczne dla tego typu pacjentów są także: nawiązywanie krótkich, ale intensywnych związków prowadzących do kryzysów emocjonalnych, próby lub groźby samobójcze i samookaleczenia, uczucie wewnętrznej pustki oraz brak kontroli nad wybuchami gniewu.

Podstawą do postawienia odpowiedniej diagnozy jest bardzo szczegółowy i dokładny wywiad, zebrany również od najbliższych. Rozmowa z psychiatrą bywa niekiedy dla pacjenta dość trudnym przeżyciem ze względu na poruszane podczas niej bardzo bolesne aspekty życia oraz wracanie do nieprzyjemnych wspomnień. Nie warto jednak się tego obawiać, bowiem właśnie ustalenie dokładnej przyczyny powstania zaburzeń osobowości jest gwarantem włączenia odpowiedniej terapii czy leczenia. Ta pierwszorazowa wizyta u lekarza nie powinna nigdy zniechęcać pacjenta, wprost przeciwnie – jest ona dowodem na emocjonalną dojrzałość i gotowość na wprowadzenie zmian, które zdecydowanie wpłyną na poprawę komfortu psychicznego.   

W procesie leczniczym stosuje się niekiedy także pewne grupy leków, których zadaniem jest łagodzenie objawów zaburzenia. Główną metodą, działającą przyczynowo na zaburzenie, jest oczywiście psychoterapia, której efekty są rewelacyjne. Dlatego zdecydowanie nie bójmy się wizyty u psychiatry!

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Kiejna A. i in.: Epidemiologia zaburzeń psychiatrycznych i dostępność psychiatrycznej opieki zdrowotnej. EZOP – Polska – metodologia badania. „Psychiatria Polska” 2015, nr 49(1), s. 5–13.

Kategorie ICD:


Reklama
(5)
Komentarze